- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Brandvrije herten en een zelfmoordbaby in een zak
Lijken die tot leven komen en plots inspraak krijgen in hun eigen plot, de lugubere – maar wel brandvrije – herten die dienst deden als decor en rekwisieten, een constante mengelmoes van Frans, Engels en Nederlands; dit was Het Hertenhuis van Needcompany. Een wreed sprookje, net zoals ze beloofd hadden. Dit gezelschap slaagt erin een zeer serene sfeer te brengen met deze voorstelling, die ook achteraf nog lang blijft nazinderen. Daar zou het nagesprek met Jan Lauwers himself wel voor zorgen als de performance zelf hier tekort zou schieten.
Reageer hieropAl zou dat dan zeker en vast niet liggen aan de mooie muzikale en choreografische intermezzo’s. Deze brengen een zeer grote meerwaarde en zijn bovendien allen van de eigen hand van 1 of meerdere acteurs.
Een voorstelling over afscheid nemen, met een diepe voelbare ondertoon, zonder te zwaar te worden, het lijkt een kunst op zich. Met hier en daar een vleugje humor wordt het geheel telkens gered van een dramatische samengang van hopen ellende. Overlevenden en doden horen samen en men hoopt hier een evenwicht te vinden terwijl beiden toch “inconsolable in their eternity” zijn. Wat is er uiteindelijk nog echt en wat niet, wanneer je ziet dat een actrice duidelijk last heeft van haar voet en een andere acteur niet kan stoppen met huilen wanneer dat zou moeten? Dit is volgens Jan Lauwers net wanneer theater magisch wordt, wanneer de lijn tussen fictie en realiteit niet meer duidelijk voelbaar is, en gelijk heeft hij!
Deze voorstelling bestond overigens uit 2 delen: het eerste deel in de kleedkamer, waar ze waren toen ze het nieuws kregen dat Kerem Lawton, oorlogsjournalist en de broer van een van de danseressen, doodgeschoten was in Kosovo. Dit is dan ook een zeer realistisch deel waar plaats is voor functioneel naakt allerhande. Volgens Jan Lauwers zeer typisch voor het ‘sans gène’ gevoel eens in de kleedkamer, al verklaart hij wel op een bepaald moment te hebben gezegd: “nu moet iedereen 1 minuut naakt”.
In het tweede deel neemt de fantasie dan weer volledig de overhand, we zijn nu in het hertenhuis, een volwassenensprookje waar Grace (nvdr. Ellen Barkey), een mentaal gehandicapte vrouw, een zeer opvallend, maar ook het meest menselijke personage is op scène.
Opvallend aan het geheel is dat je als toeschouwer steeds gedwongen wordt keuzes te maken tussen enkele verhalen van personages die zich tegelijkertijd afspelen, wat het enerzijds moeilijk maar anderzijds ook heel mooi maakt en in die zin veel minder manipulatief dan conventioneel theater, zoals Jan Lauwers ook aanhaalt.
Wanneer ik terugdenk aan deze voorstelling blijf ik met een zeer vervuld gevoel achter. Mijn verwachtingen stonden hooggespannen en zijn vreemd genoeg allemaal vervuld geraakt. Dan rest me jullie nog maar 1 boodschap mee te geven: “Watch out, the world is not behind you.”
Bewaar dit item (0)
Kopje onder
Ik vertrok gisteren zonder verwachtingen naar Het Hertenhuis. De vorige twee delen van de trilogie miste ik, dus was ik een onbeschreven blad toen ik in de theaterzaal terechtkwam.
Het resultaat voelde ik deze ochtend nog. Ik ben kopje onder gegaan in de emoties die twee uur lang over het podium gierden. Soms ingetogen, soms passioneel.
Tijdens de nabespreking wist ik het dan helemaal: een man die dit stuk schrijft, zo’n bende acteurs/dansers regisseert en zelf z’n brandvrije herten maakt: petje af!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
zeer interessant nagesprek
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Super dat dit gefilmd geweest is! Inderdaad een superboeiend nagesprek!
de dood is nooit een goed idee
Aan het begin leek alles wat er op dat podium gebeurde een beetje verontrustend, er was geen begin, geen vorm, geen manifeste duiding van wat fictie dan wel waarheid betrof. Dat gevoel bleef hangen tot aan het begin van het eerste deel. En toen begon het allemaal nog eens opnieuw: hoe verhouden zich beide delen tot elkaar? In welke onderlinge tijdruimtelijkheid spelen zij zich af? Welke lijn verbindt beide? Bestaat het vervolg in noodwendigheid of in contingentie? Het hield me bezig. Uiteindelijk bleek alles te gebeuren in wederkerigheid: het vond pas plaats wanneer ook gewild werd dat het plaats had gevonden. Het verleden bleek arbitrair, een verhaal wordt toch altijd weer geconstrueerd, niet gereconstrueerd, het voelt niet eenduidig mee, leidt een eigen leven.
Alleen het stuk waarbij de dood als wraak werd gethematiseerd vond ik wat flauw uitgewerkt, ze werd slechts gereduceerd tot de gedachte dat ‘doden toch niet meer kunnen geven om hun wraak’, waarna de wraak zich bij toeval voltrok en de schuld werd gekoeld door verwijzing naar de gerechtigheid ten aanzien van de gewraakte. Die dode verdroot hen niet: de pijn werd verzacht door het verdriet dat al leefde in hen. Pas bij de zelfmoord van een kind bleek de impact te kunnen toenemen. Het verschil met de eerdere doden was dat deze dood om zijn vorm en doelwit, iederéen raakte, de verwant tot de vreemde vluchteling.
Wat ik nog heb ik onthouden, is de blijvende wanhoop die de oorlog en de daarin begeleidende winter brengt. Men wil de doden begraven maar de grond is bevroren, men wil de doden verbranden maar dat zou teveel aandacht trekken, men wil het kinderlijk versieren met bloemen maar de winter kan geen bloem doen groeien. Neen, daar in plaats van de man die gehard is door de oorlog en oppert het lijk in een boom te hangen om het te laten opvreten door de gieren. Het optimisme als laatste noot bracht de stilte en het verdriet dan ook eerder als contrast in herinnering dan dat het een tegengewicht kon bieden voor al het voorgaande. Dan was ik liever in oprechte en gewichtige stilte opgestaan en zeer klein terug naar huis gegaan. Een verhaal kan toch ook gewoon nederig sterven, moet niet steeds zegevieren in finale grootsheid?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
is dat nagesprek gefilmd geweest? daar staat enkel een fotootje… ik zou het graag willen zien!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Dag Kjel,
het nagesprek werd deze keer niet gefilmd, mijn collega Karen heeft juist enkele foto’s genomen. Gisteren werd nagsprek met Marc Van Runxt gefilmd. dat staat binnenkort online.
Groeten,
Jeroen
Te gecompliceerd & langdradig naar mijn zin.
Reageer hieropHet slotlied/dans vond ik dan weer wel iets hebben.
Bewaar dit item (0)
Beste,
Interessant hoe jouw mening en die van Jan-Jasper botsen. Persoonlijk geloof ik dat de unieke plaats die ‘Needcompany’ inneemt in onze vaderlandse theater- en danstraditie, alles te maken heeft met het “gecompliceerde” aspect van het stuk. Jan Lauwers springt immers op een bijzondere manier met zijn ideeën om. De prachtige setting en hoe hij daar vormelijk mee aan de slag gaat suggereren een ongrijpbare wereld op zichzelf. De rijke dialogen, zowel stilistisch als qua inhoud (de momenten waarop wordt voorgelezen uit het dagboek behoren tot de meest krachtige van het stuk), behoeden ‘Het Hertenhuis’ echter voor een zweverige new-age-meditatie en houden het stuk in evenwicht. De dualiteit tussen de dynamische mise-en-scène en de complexe, magische ondertoon spreekt tot de verbeelding…én levert een soort theater op dat wellicht uniek is in de wereld.
Opmerkelijk is dat Lauwers bijzonder manipulatief omspringt met het theater als medium. De meest frappante illustratie daarvan is hoe het mineure slotakkoord alsnog plaats ruimt voor een vreugdedans, waarbij de toeschouwer toch met een gerust gemoed de zaal kan verlaten. Wat we daarvoor te zien kregen was echter alles behalve rustgevend… de manier waarop het stuk zichzelf een plot aanmeet krijgt immers verontrustende proporties.
Om die reden blijft het gevoel bij de finale nogal ambigu: het ontroerende en energieke afscheid wringt niet met de rest van het stuk, maar werkt bevreemdend. Zeker na de ingetogen reflecties die doorheen het ‘Het Hertenhuis’ sluimeren.
Niet alleen het slot roept zo zijn vragen op. Ook het nut van de meertaligheid ontgaat mij. Lauwers maakt het stuk nodeloos vermoeiend door voortdurend van taal te veranderen. Het dynamische effect dat het continue switchen oplevert, weegt immers niet op tegen het gevoel dat je als kijker de macht over wat zich op scène (kunstmatig) ontplooit aan het verliezen bent. Of misschien was dat juist de bedoeling…?
Eveneens begrijp ik niet waarom plots een mongooltje op scène moest rondlopen. Alsof de scène op zich nog niet druk genoeg is, loopt er ook nog eens een personage voortdurend de longen uit het lijf te schreeuwen…en waarvoor? De mongool als “meest menselijke personage op scène”? Onzin. Een gemakkelijke manier om te scoren, dat wel…
Helaas zie ik hier ook de term “functioneel naakt” tevoorschijn komen. Vraag: wat is functioneel aan actrices die midden op scène uit de kleren gaan of zonder ondergoed dansen? Sans gêne voor de acteurs misschien…plaatsvervangende schaamte in het publiek. Waarom altijd die drang naar “moderniteit” via overbodig naakt?
Tot slot wist ook de muziek niet te overtuigen. De ontroerende melodie waarmee het stuk opent, twijfelend, blijkt de enige compositie van betekenis te zijn doorheen het ganse stuk. Naast die schaarste aan mooie muziek, wordt met die ene goeie vondst verder ook niets gedaan. Ze wordt telkenmale op dezelfde beschaamde, op den duur gewoon irritante, manier gespeeld. Vervelend gewoon.
Ah, daar zijn we dan. Vervelend? Wel, Jan Lauwers wil misschien teveel zeggen op korte tijd. Verdienstelijk is dat hij er in slaagt de toeschouwer aan het denken te zetten op een dubbel platform: de (onrechtvaardige, maar welke dood is wel rechtvaardig?) dood van de oorlogsfotograaf enerzijds, het gegeven theater (bij uitbreiding “het verhaal”) dat zijn eigen leven gaat leiden anderzijds. Vormelijk giet hij dit in een wonderbaar decor…de vreugde kan kortom niet op.
Helaas maakt Lauwers soms teveel logische keuzes en verliest hij gaandeweg scherpte. Een gegeven komt ter sprake, maar wordt verder niet meer opgerakeld. Waarom? Andere verhaallijnen krijgen dan weer meer schermtijd dan ze verdienen. Waarom? Tussenin wordt gedanst. Waarom? Blote lichamen. Waarom?
Jan Lauwers intrigeert, maar laat zichzelf teveel wegvoeren op de mogelijkheden van het hedendaagse theater. Wat een wervelende trip lijkt te worden, ontspoort in een té chaotische voorstelling. Veel interessante output, maar evenzeer veel overbodigheden. Een gecondenseerde versie van ‘Het Hertenhuis’, daar loop ik wel warm voor…
Het Hertenhuis pakte mijn niet, en los van alle kwaliteit op’t podium schort er dan ergens iets voor mij. Misschien zag ik teveel & is het gebrek aan keuzes het probleem. De emoties die ik zag op’t podium sloegen anderzijds niet over, ze voelden niet doorleeft, niet geloofwaardig. De muziek was met momenten intens en passend, maar dan werden er synths door gegooid. De dans was soms fijn & betekenisvol, maar dan weer opvulling. Decor en kostuums waren prominent aanwezig, maar soms meer ballast dan wat anders.
Reageer hieropDit stuk voelt als grote kwaliteit op veel vlakken, met een ervaren crew erachter maar men is ergens de essentie voorbij gelopen.
Bewaar dit item (0)
Zieltjesgymnastiek
Bij mij is ‘t wel gelukt, Het Hertenhuis heeft mij geraakt. Òndanks een nijpend slaaptekort en een metgezel met hetzelfde probleem (die dan ook na tien minuten op mijn schouder in slaap viel, lekker gezellig).
Ik heb het gegeven enkele dagen tijd gegeven om te rijpen, maar vatten kan ik het nog steeds niet. En misschien is dat ook helemaal niet nodig. ‘t Was de mélange van ontroering, herkenbare menselijkheid, de wreedheid met de vette knipoog, het magische (ooh, die elfenoortjes!), de rauwe tastbaarheid, wrange vrolijkheid, doorbreking van het stramien (“Ik heb de pest aan dit deel; waarom kunnen we dit niet gewoon acteren?!”) en de gedurfde blootgelegde emoties die het ‘m heeft gedaan. Zoals het ook letterlijk werd uitgesproken, vertelde, verbeeldde elkeen zijn of haar eigen verhaal, wou ook zijn/haar eigen verhaal zijn, de een al iets prominenter dan de ander. Kwam het in het begin allemaal nog een beetje over als een complete chaos, dan ging de wind plots liggen en werd het een sereen samenspel, om drie tellen later weer te ontaarden in een heftige dans van individuen.
Die dollemansrit bepaalde het hele stuk, en vormde ook de allegorie voor de bijhorende emoties. De diversiteit van het menselijke ‘omgaan met…’ is tenslotte wat ons allemaal typeert en bindt. We leven niet alleen, maar wel op ons eigen manier, nu eens naar elkaar toe, dan weer van elkaar weg. Met als enige overeenkomst dat we er ooit zijn gekomen, maar ook ooit weer verdwijnen. En dat besef is ondefinieerbaar.
Voor mij zat er dus geen handleiding, essentie of boodschap bij Het Hertenhuis, ‘t was doodgewoon even stilstaan, een mooi medicijn voor het mens-zijn, een tijdelijke zalving, een aspirientje dat twee uur heeft gewerkt. En meer moet dat soms niet zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)