- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (8)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Nature Theater goes theater
Wie ‘theater’ zegt, zegt ‘Shakespeare’. En wie ‘Shakespeare’ zegt, denkt meteen aan ‘Romeo & Julia’ en ‘Hamlet’. Dat eerste stuk is vooral cruciaal in menige puberteit, zo leert Nature theater ons. Hamlet is dan weer het stuk dat over de lippen gaat als mensen volwassen en erudiet worden.
Reageer hieropVerwacht je bij Nature Theater of Oklahoma dus niet aan een slaafse navolging van de tekst van Shakespeare. Integendeel, het verhaal is slechts een aanleiding om het te hebben over modale vertelkunst, over ons gemeenschappelijk cultureel erfgoed, over onze (gebrekkige) kennis ervan, over clichés en beeldvorming… een hele boterham, maar zoals steeds slagen regisseurs Pavol Liska en Kelly Copper erin dit alles luchtig te verpakken met de nodige humor. Het basisconcept is ‘poep’simpel: het artistieke duo vroeg vrienden en kennissen om het verhaal van Romeo en Julia kort na te vertellen. Daarna gingen ze met deze audio-opnames aan de slag. Tientallen versies van het verhaal passeren bij monde van twee schitterende acteurs de revue. Alles wordt letterlijk verteld zoals het werd opgenomen, vaak met veel twijfels, onlogische gedachtensprongen, bijgedachten en associaties van de ondervraagden… Dat alles geeft een hilarische blik in ons eigen mensenbrein, waar verhalen verteld, verdraaid en getwist worden.
Nature Theater of Oklahoma kiest er bovendien voor om deze ‘spreektaal’ van de ondervraagden op de scène om te zetten in barok Brits Engels uit de tijd van Shakespeare. Dit gegeven én het feit dat het gezelschap ook de oude theatrale bewegingen uit die tijd terug op scene zetten, levert een scherp contrast met het Amerikaans Engelse ‘slang’ van de oorspronkelijke vertellers
Er zitten trouwens nog veel meer knipogen naar het Shakespeariaanse theater in deze voorstelling: het decor, de bizarre entractes, de kostuums… Kortom. Het is een voorstelling om van te smullen in zijn concept, uitvoering, kracht, eenvoud en humor.
Bewaar dit item (0)
Romeo and Juliette (24.10.09)
Dhr Bonte mag hierboven een mooie omschrijving geven waar het zou moeten over gaan ….
Ik citeer enkel de eindbeschouwing van Dhr Bonte letterlijk …...
Kortom. Het is een voorstelling om van te smullen in zijn concept, uitvoering, kracht, eenvoud en humor.
de praktijk ligt er m.i. een stukje naast
Reageer hieropGenoten heb ik met mate en eigenlijk was het maar een matige voorstelling , eenvoud zeker maar kracht is ver te zoeken !
Ik stel me de vraag wat het resultaat zou zijn moesten we dit gegeven aan een Arne Sierens geven .
Ik ben geen fan…maar die man zou er meer van terecht gebracht hebben dan dit gezelschap
Bewaar dit item (0)
Onnatuurlijk opgeblazen vertelling van Tante Rita en Nonkel Jean
De knipogen naar het Shakespeariaans theater maken deze eindeloze vertellingen opgeblazen dramatisch. Telkens opnieuw een andere gebrekkige versie van een mooi verhaal. Dat elke mens hetzelfde verhaal anders vertelt is niets nieuws en blijft mij niet boeien. Dat mensen enkel de seks scènes onthouden of interpreteren dat Romeo waarschijnlijk veel masturbeerde maakt het niet beter. Ik verveelde me. En de kip lost ook écht niets op.
Reageer hieropEen ideale voorstelling voor in scholen, als illustratie bij de Engelse lessen. Beter dan de meeste chemie/fysica lessen, hoewel.
Bewaar dit item (0)
Romeo, o Romeo!
Dat is het eerste wat bij me opkomt wanneer ik denk aan Shakespeares bekendste stuk.
En bij veel mensen precies.
Deze gebrekkig, halve, vervormde, halfverzonnen herinneringen aan een klassieker vormden het uitgangspunt van de voorstelling.
Een goed en vermakelijk uitgangspunt, vond ik.
Het leverde een goede start op, bestaand uit wisselende monologen gebracht door een zeer goede actrice en een iets mindere acteur.
Helaas liep het fout, vond ik.
In het tweede deel kwamen beide acteurs samen, om het te hebben over de behoefte van acteurs aan de liefde van het publiek.
En pff, dat is op zich wel interessant, maar goed gebracht was het allerminst. Het was saai, schools en geforceerd humoristisch.
Kers op de taart der forcering was het onnozel kieken dat tot twee maal toe op het modium kroop.
Waarschijnlijk bedoeld als verwijzing naar de tijd van shakespeare, toen dergelijke intermezzo’s normaal waren, helaas uitgedraaid op net dat ene element teveel dat de voorstelling finaal onderuit haalde.
Jammer, zeker na de geslaagde doortocht die Nature Theatre voorig jaar maakte.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een Kieken op All Stars
Vol verwachting toog ik vrijdagavond naar de theaterzaal. Ik was helemaal klaar voor mijn eerste kennismaking met wat dé hype van dit moment op theatergebied heet te zijn. “Rambo Solo” en “Poetics: a ballet brut” had ik helaas gemist, maar de derde keer zou goede keer moeten worden. Het mocht niet zo zijn.
Net als FrankFinatra vond ik de voorstelling in al haar eenvoud vooral erg saai. Ik vond het treurig te zien dat dit dus blijkbaar het enige Shakespeariaanse erfgoed is dat ons rest: een clichématige, met seks (dat zogenaamde “jerking off” van Romeo kwam me na een paar keer toch wel de keel uit) doorspekt slap aftreksel – no pun intented – van een intens tragisch verhaal. Het element van het vergeetachtige collectieve geheugen (“I cannot remember. I feel so stupid. This is required readings”) resulteerde gewoon in heel vaak hetzelfde verhaaltje dat meer te maken had met Leonardo DiCaprio en West Side Story dan met de laat 16e-eeuwse vijfacter.
Het door Tom Bonte beloofde barokke Brits heb ik (helaas) niet gehoord. Het was louter vettig Amerikaans wat de klok sloeg. Wel was er een onverwachte entr’acte, maar die heb ik dan weer nog nooit bij Shakespeare gezien. De actrice van dienst die tot twee keer toe letterlijk tussen de bedrijven door vanuit het souffleursluikje de scène besteeg, was een mens in kippenpak die een dansje opvoerde en dan weer head-first terugdook in haar holletje. Terwijl het rondom mij voor lachsalvo’s zorgde, deed het mij nog het meest denken aan een propper die in de winkelstraat klanten staat te ronselen voor Kentucky Fried Chicken.
Na twee aktes een tiental halfbakken versies van de klassieker te hebben opgedist, kwamen de twee in 16e-eeuwse tooi gehesen spelers samen op de bühne en gooiden ze het over de meta-boeg. De (volgens de acteurs) scheef gegroeide liefdesverhouding van de twee Veronese jongelingen werd zo een metafoor voor de pleasende positie van de acteur tegenover zijn publiek. “Actors completely sacrify who they are to make the audience love them.” Alle moeite ten spijt concludeerde hij dat “It works out miserable”. De in legging en glimmende gespenschoenen gehsen acteur verzekerde ons in leterlijke bewoordingen dat hij ons nodig had en vlak voor het doek viel werd het zelfs “Talking to you would be pointless.”. Alsof ze achteraf met de proloog op de proppen waren gekomen.
Maar helemaal miserabel was het ook weer niet. Qua vormgeving vond ik het toneel-in-toneel-decor goed gevonden. Het past goed in het mise en abyme-concept dat an sich zeker niet oninteressant is, maar waarom is daar die American Pie-esque humor voor nodig? Qua spel was het voor het mooiste gedeelte van de voorstelling wachten tot de epiloog die tot na het applaus werd bewaard. In het pikkedonker werd eenieders geheugen nog eens opgefrist en konden we de alom verhaspelde symboliek van het oosten en het westen en de metaforen van de zon en de maan uit de overbekende balkonscène voor eens en altijd in onze oren knopen. Waarvoor dank.
But, soft! what light through yonder window breaks?
Reageer hieropIt is the east, and Juliet is the sun.
Arise, fair sun, and kill the envious moon,
Who is already sick and pale with grief,
That thou her maid art far more fair than she:
Be not her maid, since she is envious;
Her vestal livery is but sick and green
And none but fools do wear it; cast it off.
Bewaar dit item (0)
romeo toch
Eén tanden-bloot-lach, enkele gniffels en de occasionele glimlach…dat was mijn magere oogst van deze ‘komische’ voorstelling. En neen, dat lag niet aan mijn kennis van het Engels…
Reageer hieropHoe vertellen onze vrienden het verhaal van Romeo & Julia na? Geen slecht concept, maar voor mij hadden ze het bij 2 vrienden mogen houden. En de seks-grapjes achterwege mogen laten. En de andere grapjes. En vooral: de kip.
Tijdens die – in mijn ogen – veel te lange inleiding merkte ik gelukkig dat ook mijn beide buurvrouwen af en toe eens op hun horloge keken, ik voelde me al iets minder een zuurpruim.
Maar wat volgde er dan? De eigen beschouwingen over spel – publiek – theater. Ook dat was maar flauwtjes, en het humor-niveau bleef helaas op hetzelfde peil.
Net als Iris heb ik nog het meest genoten van de laatste 5 minuten. Die bewezen meteen hoe oneerbiedig onze West-Side-Story/Leonardo-Di-Caprio-versies van het verhaal zijn.
Bewaar dit item (0)
Romeo and Juliet 23 oktober 2009
Ik geloof dat ik me grotendeels bij Iris hierboven moet aansluiten. Al ben ik wél compleet fan van mensen in dierenkostuum die sullige dansjes uitvoeren.
Ik vond het concept zéér interessant, en het is inderdaad vrij schandalig dat niemand z’n culturele erfgoed nog grondig lijkt te kennen – ook ik pleit schuldig. De uitvoering was echter nogal saai en langdradig, en het truukje met de letterlijk geciteerde spreektaal, met alle aahs en euhs inbegrepen, werkte beter in Rambo Solo.
Er valt op theaterwetenschappelijk niveau vast iets te zeggen over het feit dat twee acteurs zich de moeite getroosten om andermans slordige vertellingen lijn voor lijn in te studeren terwijl niemand nog meer dan een tweetal zinnen van het oorspronkelijk stuk kan citeren, en ik hoop dan ook dat de deskundigen terzake zich met deze discussie moeiten.
Mijn conclusie is echter: knappe ideeën, maar niet genoeg om een entertainend stuk van te maken.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Konijn zonder pruimen
Niets nieuws onder de zon wat mijn oordeel betreft.
Matig: check, langdradig: check, clichéhumor en oeverloos voortgeborduur op ‘t zelfde élan: check, nutteloze kip: double check, herhaaldelijk horloge(ge)check, ...
Ik betrapte mezelf trouwens op schampere lachjes uit schuldgevoel, ondertussen op zoek naar de humor in de grollen.
Reageer hieropNee, de aankondiging klonk dan wel veelbelovend, in werkelijkheid bleek het om niet meer dan de aankondiging zelf te gaan. Hier had heel wat spectaculairders kunnen gebeuren. Iets met dat maillootje van Herr Schauspieler bijvoorbeeld, zowat ‘t enige spannende sur scène. Zonde!
Bewaar dit item (0)
Een lastige zit
Wat ik zag was inderdaad een goed concept, grappig en spitsvondig gebracht. Zelf goed gespeeld vond ik, de overacting was nu eenmaal de bedoeling. Helaas slaag je er met deze bagage slechts 15 min de aandacht scherp te houden, dan moet iets evolueren, verfijnen, ... Wat we kregen was meer van’t zelfde, niet verder uitgewerkt, vaak slechte humor (dodelijk voor een stuk als dit), herhaling en een ergerlijk langdradig einde.
Ik zou dit trouwens niet aan Arne Sierens geven, eerder aan de Neveneffecten. De stijl van dit stuk deed me er aan denken.
Reageer hieropBewaar dit item (0)