- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Die Noren toch. Verstokte dwarsliggers voor een ‘eengemaakt’ Europa, fervente walvisjagers, oorspronkelijke ontdekkers van Amerika, inwoners van een belachelijk duur land, maar ook fantastische muzikanten! Dat er daar bovenaan op de wereldkaart nogal wat boeiende muziek gemaakt wordt, is immers een licht understatement. Zo komen onder meer Jaga Jazzist, Hanne Hukkelberg en Susanna & The Magical Orchestra uit Noorwegen. Niet toevallig ook allemaal bands/artiesten die in grote mate verbonden zijn met de lokale jazzscene (een van de interessantste in Europa, check het label Rune Grammofon er maar is op na). Een van de nieuwere exponenten uit die scene is Huntsville, en dat ze niet hoeven onder te doen voor hun landgenoten maakten ze gisteren overtuigend duidelijk.
Maar eerst Mary Halvorson & Jessica Pavone, die het voorprogramma mochten verzorgen. Om een of andere reden (waarschijnlijk door de ‘son’ in een van de achternamen) hadden wij in ons hoofd dat ook dit een Scandinavisch duo was, maar na wat internetresearch leerden we al vlug dat deze twee meisjes gewoon uit de Verenigde Staten komen. Niet dat dat een bepalende factor moet zijn in de appreciatie, maar toch goed om weten. Halvorson & Pavone maken muziek in een bijzonder eigenzinnige stijl, vol valse starts, misleidende melodieën en zonder ook maar soms in de buurt van een vastomlijnd genre te komen. De artiesten komen duidelijk uit de jazzscene maar hun eigen muziek valt nauwelijks nog jazz te noemen. Avant-garde vat de lading beter samen, maar dat is dan weer zo’n term waar je alle kanten mee op kan. Alleszins, op papier klinkt het als een bijzonder boeiend concert, in de praktijk overtuigden ze niet echt. Aan de muziek lag dat niet helemaal, ze speelden waarschijnlijk mooi na wat er op hun platen staat en deden exact wat ze wouden brengen. Maar daar lag hem net het probleem. Er werd vanop partituur gespeeld, en daardoor verloor de muziek het avontuurlijke kantje in grote mate. Dat op zich was niet zo erg, maar voeg daar nog is het feit bij dat er maar weinig blijk van enthousiasme gegeven werd en je krijgt een concert dat noch boter noch vis was. De muziek op zich was absoluut boeiend, maar door de (afwezige) attitude van de groep werd dat enigszins teniet gedaan en wist het duo geen blijvende indruk te maken.
Huntsville daarentegen, wist ons volledig mee te sleuren in haar experimentele soundscapedraaikolk. Waar Halvorson & Pavone al maar weinig meer met jazz te doen hadden, ging Huntsville nog een stap verder. Het trio bouwde immers eerder een omvattend geluidstapijt op uit groepsimprovisatie zonder al te veel jazzy kenmerken te gebruiken. Wij vonden de muziek dichter aanleunen bij de betere post-rock, ambient en electronica, maar ook hier was er niet echt een genretouwtje aan vast te knopen. Daarbij werd ook nog wel wat geput uit de Amerikaanse rootstraditie maar afgezien van de banjo hoorden we maar weinig ‘Americana’. Belangrijk was vooral drummer/percussionist Ingar Zach die de geluidsgolven van de andere groepsleden aan elkaar lijmde door zijn inventief, doch (occasioneel) groovend drumspel. Vaak werd gewerkt met een tablabeat als achtergrond, waarboven dan met talloze effecten beladen gitaar-, banjo- en baspartijen gespeeld of geloopt werden. Ondanks het feit dat de show één lange improvisatie (spijtig genoeg zonder bis) was, wist de groep toch de drive er in te houden en evolueerde het klankpalet constant, waardoor onze aandacht ook maar zelden verslapte. Huntsville deed ons sterk denken aan Humcrush (ook uit Noorwegen) dat we vorig jaar rond ongeveer dezelfde periode in diezelfde balzaal zagen. Net als die band bouwde Huntsville immers uit improvisatie een wondere wereld van klank op waarin wij ons volledig kunnen verliezen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Beste Gowaart,
Laat ik het voor een keer volledig met je eens zijn.
Het sympathieke duo Pavone – Halvorson fungeerde als speelse opwarmer en bracht sprookjesachtige miniaturen van wisselende gemoedstoestand ten gehore. Sympathiek, want pretentie is beide dames vreemd en de muziek zelf ontwikkelt zich eveneens bijzonder ongedwongen.
Van leerlingen van Anthony Braxton verwacht je echter iets meer dan deze brave cross-over tussen folk en rock en wat zit daar nog allemaal tussenin… Originaliteit, vertelkracht en gedurfde keuzes zijn beide dames vreemd, wat hun optreden eerder tot een soort slaapmutsje degradeerde. Muziek die we al zeventig maal eerder hebben gehoord kortom, maar die andere keren wel avontuurlijker, spannender en minder voorgekauwd.
Hetzelfde kan gelukkig niet gezegd worden van ‘Huntsville’, een Noorse band die volledig in het straatje past van het andere werk dat op het ‘Rune Grammofon’-label verkrijgbaar is. Op plaat lukt het niet altijd even gemakkelijk om in de stroom van de muziek te blijven, maar live krijgen de ambient-harmonieën een extra dimensie (of twee). De muzikanten ontwikkelen bijzonder rustig hun volledig geïmproviseerde set en werken haast onopgemerkt toe naar een geweldige climax. Plots is die daar in al zijn kracht en voel je het tot in je lenden dreunen…waarna ‘Huntsville’ de set terug sfeervol afbouwde. Meer zeggen is onmogelijk, want de luisteraar zelf moet de suggestieve wereld van ‘Huntsville’ invullen tot een sprekend geheel. Wie dat niet doet, krijgt een muzikale ervaring met weinig pieken of dalen en komt van een kale reis thuis.
Bovendien verheft de waarneming van hoe de muzikanten in opperste concentratie aan het musiceren zijn en voortdurend loops (of zijn het samples? Joost mag het weten!) leggen, het experiment boven “louter het experiment”…hoewel men deze muziek toch best kan smaken met de ogen dicht en de geest open. Prachtig, hoe moeilijke muziek zo evident aan de man kan gebracht worden!
vna ideenë nara partiturne ne tergu (Noors)
Na bovenvermelde uitleg heb ik nog bijster weinig te zeggen, maar ik zal nog een paar zaken toevoegen om lezers te overtuigen hun cd-collectie uit te breiden.
Mary & Jessica zaten een aantal maanden geleden aan de ontbijttafel een paar heerlijke ideeën te bespreken over hoe zij muziek bekijken en invullen in hun dagelijkse spelen. Hypothetisch is dit zeker, want ik zou bij God niet weten hoe zo’n muziek ontstaat en vooral, hoe ik zo’n muziek zou kunnen beschrijven. Het was wat statisch, omdat ze bij de ontbijttafel besloten hadden partituren te gebruiken. Jammer genoeg. Soms kwam de altvioliste van haar blaadje noten en dan hoorde ik meer muziek, meer gevoel, meer essentie. Mary kon wel ongelofelijk technisch overweg met haar gitaar, maar soms miste ik de mens die erachter zat. Helaasheid kan ook in de ziel van muziek zitten, zo blijkt.
Toen de tweede helft begon, was er duidelijk gewisseld van kant, van richting en gevoel. Je hebt zo soms van die momenten dat je denkt dat de wereld rondom je ophoudt te bewegen. Ik vind dat heerlijk. Huntsville tekende binnen de lijntjes van de tekening die je je vooraf niet kunt voorstellen. Als meneer zijn banjo bovenhaalt en drummer tegelijk zijn enige cimbaal – die overigens klinkt zoals een joy division cimbaal uit de jaren tachtig – aanraakt, dan kun je je wel voorstellen hoe het klinkt. Wel, die voorstelling is mis, want je moet er nog het geluid van lage baslijnen, loops, samples en een heerlijk opzwepende snare (die er af en toe bijkomt) bij voorstellen. (laat ons dan nog niet spreken over de drummer zijn heerlijk laagklinkende floor tom…). Zo kwam men tot een oer(vol)geluid dat ongelofelijk ambient en goed in de oren klinkt. Ik was en ben er van weg.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ter illustratie
Reageer hieropBewaar dit item (0)