- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (5)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Marc Ribot - Ceramic Dogs of Party Intellectuals?
Ribot was gelukkig toen ik hem een paar jaar geleden sprak na een van de eerste concerten van Ceramic Dog op Europese bodem – in het Hongaarse Gyor tijdens het Mediawave festival. “Eindelijk heb ik de band bij elkaar met het geluid waarnaar ik al altijd op zoek was.”
Het duurde even voor Ribot drummer Ches Smith en bassist Shahzad Ismaily (maar in andere bands ook gitarist en drummer en een goeie producer) op het spoor kwam. Beiden hadden zich in verschillende formaties in de kijker gespeeld en Ribot had ze afzonderlijk al ontmoet in improprojecten. Ze spelen met dezelfde rauwheid en vinnigheid als de meester.
Grappig was toen ik hem in Gyor aanprak hij nog twijfelde over de naam van de band van zijn leven. Zou hij de groep Ceramic Dog of Party Intellectuals heten? Het werd Ceramic Dog en de eerste cd heet Party Intellectuals.
Hun concert in Vooruit twee jaar geleden sloeg gensters van bij de aanvang. Het trio zette de Balzaal volledig onder stoom. Er werd heel stevig, maar ook heel alert gemusiceerd. De nummers staan als een huis en doordat de muzikanten hier en daar hun gang kunnen gaan, blijft de muziek fris en spannend. De set was, zoals de cd, heel gevarieerd, gaande van nummers die rocken (met een knipoog naar de jaren zeventig) over ingetogen ballad-achtige songs en nummers met Latino invloeden.
Benieuwd naar het nieuwe materiaal dat nu op hun playlist zal staan en naar de rol die violiste en vocaliste Eszeter Balint zal spelen.
- Tags
- jazz&beyond
- Marc Ribot
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Girls go to college to get more smarter, boys go to jupiter to get more stupider [sic]
Marc Ribot neemt zichzelf en zijn muziek duidelijk niet overdreven serieus. Getuige daarvan mag zijn dat hij een van zijn nummers vernoemt naar het kinderrijmpje dat zijn dochtertje hem kwam vertellen en dat we hier voor de gemakkelijkheid maar als titel van deze reactie hebben overgenomen. Dat is een goede zaak, want Ribot’s muziek is niet van de gemakkelijkste soort, en wanneer de artiest zich dan ook niet al te toegankelijk zou opstellen zou er teveel een ivoren toren mentaliteit ontstaan en zouden we in een art pour l’art spiraal geraken.
Ribot weet dus met zijn dynamische band Ceramic Dog die barrière al te doorbreken, maar weet hij ook zijn avant-gardistische take op rockmuziek toegankelijk te maken? Ja en nee. Het brede publiek zal Ribot wel nooit ontdekken, maar het cultsucces dat de man nu geniet, lijkt ons al zeer mooi, getuige de goed gevulde balzaal gisteravond. Het mag ook duidelijk zijn dat de man geen groot succes ambieert, als eerste indruk laat hij ons immers een alle kanten op vliegende freejazzimprovisatie voelen. Al snel wisselt de band dat dan weer af met een groovend bluesrockstuk dat niet zou misstaan op een plaat van Led Zeppelin, om daarna opnieuw in een noise-uitbarsting te vervallen. En zo ging dat de hele set door, constant onvoorspelbaar, waardoor ze ons ook de hele tijd op het puntje van onze stoel hielden. Ceramic Dog schipperde tussen freejazz, funk, bluesrock, psychedelica en nog heel wat meer met als verenigende factor een duidelijke punkattitude, waar alles rauw en onversneden mag klinken zolang de spontaneïteit maar behouden blijft. En daarbij kunnen we Ribot alleen maar toejuichen, want zodoende bracht de man ons naar “jupiter” en kwamen we “stupider” (als in: stom geslagen) buiten uit de balzaal na twee (!) enthousiaste bisrondes.
Het voorprogramma hebben we helaas gemist, maar eerlijk gezegd is Marc Ribot alleen al meer dan zijn geld waard.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Liever onversneden
Waarde Gowaart,
In je eerste alinea stel je dat Marc Ribot zijn muziek laagdrempelig maakt, waar je ons als toehoorders gelukkig om prijst. Nu vraag ik me af of er aangaande “het icoon” Marc Ribot toch geen sprake is van een “ivoren toren”, om het in jouw termen te zeggen.
Die “free jazz-improvisaties” waar je hebt over hebt bijvoorbeeld, was dat werkelijk nodig? Wat probeert Marc Ribot ermee te bereiken? Free jazz draait (wat mij betreft) om communicatie op een hoger platform, om energie, om het abstraheren van de emotie en die zo aan intensiteit te doen winnen…
Uit de definitie volgt de vraag wat er nu precies zo “free jazz” was aan de halfslachtige “laten-we-even-mysterieus-doen”-intermezzi van Marc Ribot.
Wat eveneens opviel is dat de band het repertoire zoals dat op ‘Party Intellectuals’ verzameld staat, niet even strak wist te vertalen naar de live-set. Het gitaargeweld (met formidabele solo’s, maar weinig diepgang) verdronk teveel in een slecht getunde drums (foei, Vooruit!) en ook de vioolpartijen leken (al dan niet gewild?) gedeeltelijk op te gaan in de massieve sound van de groep.
De uitgekiende hardrock op de plaat werd wat mij betreft te nonchalant aangepakt, waardoor de prachtige melodieën en de humor vaak teloor gingen. De intermezzi zouden in deze als Ribots (flauwe) excuus kunnen fungeren dat het optreden niet zo gestroomlijnd verliep als op de plaat…maar nogmaals, wat heeft dit van doen met jazz?
Kijk, als er iets getuigt van pretentie, dan wel de traditie van de free jazz aanwenden om het publiek voor ogen te houden dat je met je band in trance aan het musiceren bent. Gowaart, waar waren de poëtische miniaturen…? Geef toe, heeft Ribot geen karikatuur gemaakt van waar ‘free jazz’ echt om draait?
Even later zie ik je goochelen met allerhande termen, waarmee je tracht te illustreren hoe rijk de muziek van Ribot wel is. Als je echter bekijkt welke weg de man heeft afgelegd en wat hij tot voor kort nog presteerde aan de zijde van pakweg John Zorn (de ‘Electric Masada’-release van dit jaar bijvoorbeeld), dan kan je alleen concluderen dat zijn ‘Ceramic Dog’ er voornamelijk om draait stevig te rocken…en verder niets. Dat mag van mijn part, maar dan wel graag onversneden. Niet met alle ballast van afgelopen donderdag dus.
Spijtig overigens dat je het voorprogramma hebt gemist, want het was ‘Lidlboj’ die mijn avond heeft gered. In tegenstelling tot Marc Ribot (die op zijn dooie gemak enkele vette solo’s uit zijn gitaar slaat en verder teert op de adoratie van zijn publiek) is Jozef Dumoulin zo iemand die nooit tevreden is over zijn geluid en steeds verder zoekt naar de juiste golflengte. Met ‘Lidlboj’ voelt hij zich omringd door gelijkgestemden, en zowaar: de formule werkt.
De zweverige, bezwerende soundscapes sloegen niet unaniem aan, maar het streven naar juist dat klankenspectrum dat nog niet ontgonnen is, werkt bijzonder ontroerend. De muzikanten begrijpen elkaar, spelen met elkaars ideeën en geven elkaar constant de ruimte om te vertellen. Ook hier weer een hemelsbreed verschil met wat Ribot presteerde.
De avond was niet slecht…maar misschien had de volgorde gewoon anders moeten zijn. Het ruige ‘Ceramic Dog’ als stomende, eenvoudige opwarmer, met daarna een oprechte zoektocht naar de fundamenten van onze geliefkoosde muziek… Een tip voor de programmator?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Tja, de gustibus he. Je hebt absoluut een punt, en ik kan zeker begrijpen waarom je de intermezzi niet de moeite vond. Ik vond de improvisaties (ik zal de term freejazz hier even buiten beschouwing laten, want het is nu eenmaal moeilijk om zoiets te definiëren en ik ben er mogelijkerwijze iets te vrij mee omgesprongen) net wel boeiend, en niet zomaar opvulsel. Ze gaven een interessant element van variatie aan de set. Dat Ribot niet alle aspecten van zijn muzikale carrière verenigt in Ceramic Dog vind ik ook niet meer dan normaal. Maar om te zeggen dat het niet meer dan rocken was, vind ik toch wel wat vergaand. De nadruk lag inderdaad op rock met een knipoog naar de jaren zeventig, maar bleef daar zeker niet toe beperkt. Het rauwe, onverfijnde karakter van de set sprak mij persoonlijk heel hard aan, maar ik kan absoluut wel inzien waarom dat voor anderen net een stoorzender kan zijn.
En ik hoop Lidlboy binnenkort eens aan het werk te kunnen zien. Naar wat ik hoor ben jij de eerste die het echt de moeite vond, maar ik sta er zeker voor open.
Lidlboj
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Marc Ribot
Reageer hieropBewaar dit item (0)