- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
In één woord: schitterend! De klassieke muziek, de dans, de scène… Ik kwam ogen te kort!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Kippenvel
op het einde moest ik zelfs enkele tranen wegpinken. ik ben er nog steeds niet helemaal goed van! zalig!!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Viens!... Pas!
Het was de eerste keer dat ik naar zo’n dansvoorstelling ging. Ik moet zeggen dat ik er in het begin nog wat onwenning naar keek, maar zo iets sleept je gewoon mee en finaal ben je gewoon helemaal opgeslokt door de dynamische combinatie van beeld en geluid.
Zeker van de muziek, want die was echt fantastisch! Vooral de zang was zeer indrukwekkend. Zeer passend bij de dans, en op sommige momenten dan net weer niet, wanneer de bezonnen muziek ging contrasteren met de schokkerige, onnatuurlijke bewegingen van de dansers.
De dansers leken continu aan een verbeten doodstrijd bezig, alsof ze aan het vechten waren tegen een onzichtbare kracht die hen wou meenemen. Thema’s als de dood en het verlies om los te laten werden heel mooi gesymboliseerd in de dansen. Knap hoe zo’n boodschap zonder woorden zo overtuigend en helder kan worden overgebracht. Het waren eigenlijk veel meer acteurs dan zomaar dansers. Dat velen onder hen een acrobatenverleden hebben was er duidelijk aan te zien.
Het decor leende zich met een ingebouwde trampoline tot spectaculaire sprongen wat tot veel oh’s en ah’s leidde en ook toen één enkele keer de 4de wand werd doorbroken zorgde dit voor hilariteit. Het ‘bootyshaken’ was daarbij het hoogtepunt.
Een nieuwe ontdekking die mij zeer gesmaakt heeft,
Reageer hieropdank u Vooruit!
Bewaar dit item (0)
Hulde aan Händel
Ik kan niet veel meer dan mij aansluiten bij bovenstaande meningen. Het heeft ook mij – mede door de barokke muziek – ontzettend aangegrepen. Zeer mooi. Een klein minpuntje vond ik wel het iets te letterlijke sterfmoment; persoonlijk vond ik de thematiek van de voorstelling wel duidelijk genoeg en het plotse acteren stak ook erg schril af tegen de rest die zo poëtisch was en ruimte liet voor eigen invulling. Maar zonder meer een erg goede voorstelling die je opslokte en waaraan, net zoals aan ons aller lot, niet aan te ontsnappen was.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
vissen op het droge
Net als mijn ‘collega’ Maarten ben ik een danstheaterleek, en sta ook open voor nieuwe ervaringen.
En dit was een zeer verruimende ervaring, die het pure dansen ruim oversteeg. De acrobatische dans, het ingenieuze decor, het samenspel van de zang, de instrumenten en de beweging zorgden ervoor dat je soms niet wist waar je eerst naar wou kijken! Alle elementen hadden een modern trekje, met uitzondering van de bombastische zang. Deze kon mij niet bekoren, maar dat zal wel persoonlijke smaak zijn. Meestal verpletterde het de subtiliteit van de beweging. Bewegingen die soms fysiek onmogelijk leken, maar uiterst vlot en gecontroleerd werden uitgevoerd. Vormelijk zeer interessant gebracht.
De thematiek van de voorstelling was zwaar bedoeld, maar ik ervaarde het alsof er een groep kinderen samen aan het spelen was. Het klinkt ontzettend naïef als ik die zin zo herlees, maar de voortdurende wedijver, het aantrekken en wegduwen gaven me dat gevoel. Het spelen van kinderen is immers niet altijd zo onschuldig als het lijkt.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Hou ik van over de grond krioelende mensen? nee
Reageer hieropHou ik van klassieke muziek? nee
Hou ik van Ashes?
Jawel! En hoe ze dat gedaan hebben weet ik echt niet! Al kan het zijn dat het fantastische decor mét trampoline er wel iets mee te maken heeft….
Bewaar dit item (0)
Dansvoorstellingen als deze verbazen mij keer op keer, hoe veerkrachtig en elastisch dansers wel niet zijn en hoeveel je met een lichaam kunt doen(of herinneren mij aan hoe stroef ik ben).
Reageer hieropDaarnaast moet ik het wel eens zijn met de voorgaande meningen: de muziek en zang boden echt een meerwaarde aan de voorstelling. Al moest ik wel twee keer met m’n ogen knipperen toen de man aan zijn zangpartij begon, geef mij maar een diepe basstem.
Bewaar dit item (0)
Hoewel ik in het begin twijfelde of het wel wat zou worden met het lawaai waarmee de voorstelling opende, werd mijn avond daarna helemaal goedgemaakt toen de contouren van een orkestje zichtbaar werden. Die muziek bleef gedurende de voorstelling de constante, en in elk opzicht onsterfelijk, terwijl thematisch voortdurend op het tegendeel gewezen werd. Hoewel ik het normaal niet zo heb voor contratenoren, vond ik de stemmen toch zeer mooi samen. Als ik denk aan (daarom niet minder mooie) concerten in meer statische uitvoeringen van werk van Haendel, waar de enige bewegingen op podium zich beperkten tot het synchroon glijden van strijkstokken, dan wordt het hier visueel toch enigszins interessanter. Hier werd een ander verhaal gebracht: dat van de jeugdigheid, van de onbezorgde overmoed, en van een finaal obligaat en onontkoombaar menselijk falen.
En toch vond ik de tragiek niet de meest belanghebbende noot, want steeds opnieuw werd de treurnis vervolmaakt door een verzachtend komische ondertoon. Wie toch het toch probeerde enigszins ernstig te houden, was er op die manier aan voor de moeite. Na de bewerking van de Mattëuspassie vorig jaar, opnieuw een overtuigende, en toch weinig vanzelfsprekende combinatie van hedendaagse dans met oude muziek. Wat mij betreft, zééér goed bezig.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een gigantische snotvalling en de niet al te beste plaatsjes helemaal bovenaan het balkon gaven nogal wat moeilijkheden om goed te kunnen volgen. Ondanks dat toch een heel erg knappe voorstelling. Het lawaai waar Jan-jasper het over heeft aan het begin van de voorstelling gaat gepaard met ongecontroleerde bewegingen van de dansers. Elk voor zich worden ze gedreven door impulsen waar ze slechts weinig over te zeggen hebben. Het is letterlijk het uit-drukken van gevoelens. Alsof de spanningen die daar ergens in hun lijf waanzinnig circuleren zich een weg naar buiten drukken.
Waar het eerst ieder voor zich is, ontstaan er geleidelijk aan relaties. De humor is hier inderdaad niet ver te zoeken. Het speelse negerinnetje met de dikke poep die een vent zijn kop zot maakt door steeds sneller ‘viens’ en ‘part’ te roepen. Persoonlijk vond ik die minder geslaagd. Wel prachtig is het volgende koppel. Hier is niet langer één iemand de dominante partij. We zien twee mensen die heel graag bij elkaar willen zijn, maar er blijft steeds iets wat hen scheidt. Hier is dat een stok die opgespannen zit tussen hun beider rompen en vervolgens dient voor een sterk staaltje choreografie/acrobatie.
In de laatste scenes lijkt het dan alsof ze allemaal sterven. Van de stuiptrekkingen van in het begin is al lang geen sprake meer. Het lijkt wel alsof ze rust hebben gevonden. De heroïek van de dood krijgt zoveel meer diepte door de live-muziek van Händel. Voortdurend vroeg ik me af waar de muziek nu eigenlijk over ging. Dat moet het wel nog meer cachet geven. Omdat ik de dans vanop het balkon niet zo ontzettend goed kon zien, heeft het orkestje en de zang mij nog het meest in vervoering gebracht.
Voor de fans: de intro van Antichrist, de nieuwe film van Lars von Trier heeft ook een verscheurend mooi stuk Händel. http://www.youtube.com/watch?v=tJtY8oOBGCM
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het mooiste aan deze voorstelling was voor mij absoluut de live muziek. Een paar strijkinstrumenten in combinatie met twee operastemmen creëren zo’n hoogdravende sfeer waardoor je alles veel intenser beleeft.
Reageer hieropWoordenmensen zoals ik vergeten soms hoeveel je met de lichaam kan uitdrukken. Helemaal meegesleurd was ik – vanop de eerste rij, hoera! – toch wel een beetje verliefd op ieder van de dansers. Behalve de vrouw in het witgrijze kleed dan. Haar expressie kwam me helemaal niet natuurlijk over en brak het geheel een beetje.
Als ik naar een dansvoorstelling ga kijken, zit ik me vaak druk te maken dat ik een heleboel diepere betekenissen gemist heb. Bij voorstellingen als deze echter ben ik gewoon heel blij dat ik ze ‘beleefd’ heb, begrepen of niet!
Bewaar dit item (0)
Grootse Asjes
Ashes thematiseert de vergankelijkheid, het verlies en de angst om los te laten. Koen Augustijnen laat je geen moment los, de voorstelling begint moeilijk maar eens op gang, zit je mee in een roes van radeloosheid en mood-swings. Een verhaal van liefde en vooral van leven; Les Ballets c de la b alweer met sterke beelden en verrassende wendingen.
Reageer hieropDe vraag blijft of die enthousiast shakende billen echt waren ?
Een ervaring waar je gevoed uitkomt.
Dank je Meneer Augustijnen, Dank je les Ballets,
tot de volgende.
Bewaar dit item (0)
Alhoewel ik niet echt thuis ben in de wereld van de hedendaagse dans, had ik al veel te veel positieve reacties gehoord omtrent deze voorstelling om ze te kunnen missen. Deze bleken dan ook zeer terecht!
Reageer hieropDit was een performance vol humor, met schitterende livemuziek, zelfs voor de niet-klassieke muziekliefhebber. De dansacts waren heel verhalend en brachten perfect naar boven wat men eigenlijk wou zeggen. Bovendien mooi om te zien wat voor een mooie interactie er was tussen dansers en muzikanten!
De acrobaten brachten zeker en vast een meerwaarde bij dit stuk. Soms lijken ze onoverwinnelijkheid te dragen alsof het een medaille is. Geweldig ook dat iedereen pas na 30 minuten doorhad dat er ook werkelijk een trampoline in het decor aanwezig was.
Over dan naar het hypnotiserend kontschudden, dat niemands oog zal zijn ontgaan. Want jawel, dames en heren, deze vrouw kon spreken met haar derrière. De woorden ‘viens…. pas’ zullen nog eeuwig naklinken in onze gedachten.
Daarnaast was deze voorstelling ook heel mooi opgebouwd. Vaak werd er vertrokken uit iets kleins, midden in de chaos, dat dan werd uitvergroot, zoals een man die steeds opnieuw tegen de muur loopt, een man die er maar niet in slaagt rechtop te lopen…
Wat ik verder zo geweldig vond was dat de dans met momenten pure improvisatie lijkt, tot alles plots weer een geheel vormt waarbij een eenheid ontstaat die te volledig is voor toevalligheid.
Al bij al een zeer verrassende voorstelling die me zeker kon bekoren.
Bewaar dit item (0)
Ik vertrok die avond met enorme hoofdpijn en was bang dat ik niet zou kunnen genieten van het stuk. Maar niets was minder waar, want eenmaal de lichten uitgedoofd waren en het spektakel begon, verdween mijn hoofdpijn met de noorderzon.
Reageer hieropHeel het repertoire symboliseert de vergankelijkheid, het leven na de dood. Aan de dansbewegingen kun je merken hoe men in het begin leert om opnieuw te leren omgaan met het lichaam. De dansers bewegen zich onwennig met hun lichaam. Ze moeten als het ware hun lichaamsbewegingen onder controle proberen te krijgen.
Ik vind het persoonlijk altijd moeilijk om precies te weten wat ze voorstellen op het moment zelf met hun bewegingen, maar dan fantaseer je er op los en kom je zelf tot een mooi verhaal op het einde (natuurlijk steeds binnen de context).
Ook de manier hoe ze naar elkaar toe dansen vind ik prachtig. Zo herinner ik mij de scène nog zeer goed met de twee personages die naar elkaar blazen om zich zo voort te bewegen. Zeer mooi en teder.
Ik was ook aangenaam verrast over het decor. Vooraf had ik mij iets abstract voorgesteld, wat je de laatste tijd wel meer mee maakt bij (dans)voorstellingen. Maar hier was er een complex gebouw opgesteld met overal in- en uitgangen zodat de dansers en muzikanten zich verspreid konden opstellen.
En als kers op de taart werd er nog livemuziek van Händel gezongen. Het is verbazingwekkend dat uit twee personen en paar strijkinstrumenten zo’n kracht van muziek kan uitkomen die je het hele stuk in vervoering brengt.
Ondanks er een speler geblesseerd was de avond dat ik kwam kijken (en dat het publiek achteraf niet gemerkt heeft) vond ik het een prachtige voorstelling. Ik hoop dat er nog velen zullen volgen!
Bewaar dit item (0)
Bovenstaande reacties zouden me bijna aan mijn eigen ogen doen twijfelen, maar ik herinner mij nog goed welke gevoelens Ashes bij me opriep: praktisch geen.
Les Ballets staat bekend om de diversiteit en veelvormigheid, maar deze derde Augustijnen vond ik een beetje teveel ‘vanalles’, een stuurloze choreografie die bleek afstak tegen de inderdaad wondermooie, energieke barokmuziek en zang.
Er zaten leuke ideeën in, zoals de man die in de coulissen sprong, de ‘lift’ waarlangs ze al schuivend het flatgebouw konden verlaten, of de vrouw die door een man werd vooruitgeblazen. Maar verder zat het allemaal niet zo strak. Ik las nu wel dat één van de dansers geblesseerd was en daardoor enkele scènes omgegooid moesten worden. Wat een en ander verklaart, maar niet wegneemt dat ik het geheel een beetje ongeïnspireerd vond.
Na het succesvolle Bâche en IMPORT EXPORT werkte Augustijnen opnieuw met Jean Bernard Koeman als scenograaf, Wim Selles voor de muziekregie, Guys Cools voor dramaturgie en Steve Dugardin als zanger. Misschien moet Augustijnen deze (uitgewerkte) succesformule omgooien en volgende keer iets radicaal nieuws maken…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ga ik volledig mee akkoord!
Ik heb vollop genoten van Bache en IMPORT EXPORT. Deze keer echter vooral veel herhaling van gekende elementen.
Moest mij net zoals de acteurs/dansers/performers slepen naar het einde.
Ashes
Wat een hoop positieve reacties! Het wordt quasi onmogelijk hier tegen in te gaan. Maar dat ben ik ook niet echt van plan :o).
De voorstelling ving weinig belovend aan, vond ik. Het gelach van de zwarte vrouw was té bevreemdend en angstaanjagend, maar vooral té onnatuurlijk naar mijn zin. Het is als een zanger die met zijn meest intense lied start.
Ook de dans was niet echt boeiend, bij aanvang. Teveel het typisch hedendaags gekrioel.
Tot de voorstelling openbloeide. De muziek, die de hele voorstelling droeg, vond zijn draai (weg van het geknars en gepiep), de dansers raakten opgewarmd (weg van het té ongestructureerd gewriemel).
En het prachtige decor werd belicht. Heel knap gedaan, vond ik.
Hoogtepunten waren voor mij het stokduet en de allerlaatste solo van de “gemaskerde” man. Momenten dat ik echt gebiologeerd toekeek.
“Viens (pas)” was leuk, maar stilistisch niet echt passend, vond ik. Anderzijds was het een welkome pauze. Altijd leuk als er eens mag gelachen worden. Maar het hoeft ons nu ook niet met de paplepel worden ingegeven.
De expliciete sterfscene vond ik dan weer het dieptepunt van de voorstelling. Het werd teveel amateurtheater in plaats van dans. En hoewel dans in theater leuk kan zijn, kan de omgekeerde beweging mij niet bekoren. Schoenmaker blijf bij je leest, denk ik dan ouderwets. En ook: weeral die paplepel. We hadden wel al begrepen waar het om draaide.
Ook de gemeenschappelijke delen vond ik telkens heel geslaagd. het zijn momenten waarop mijn voorliefde voor “klassieke dans” de bovenhand neemt. Wat doet het soms deugd iedereen synchroon te zien bewegen. Wat een geruststelling dat het niet allemaal improvisatie is. Soms wint de behoudsgezindheid.
Globaal gezien houd ik, ondanks de weinige “hoogtepunten”, een goed gevoel over aan de voorstelling.
Reageer hieropZien tot wat het menselijk lichaam allemaal in staat is, blijft mij telkens verbazen en imponeren. Zonder deze joker had de voorstelling vast wat minder hoog gescoord, maar ach, iedereen zet wel eens een joker in, toch?
Bewaar dit item (0)
Ademloosheid troef
Onder het mom van “ ’t Is toch ne keer iets anders ee?!” durft een gemiddeld mens zijn culturele grenzen wel eens verleggen op een doordeweekse avond. Zo’n avontuur gaat doorgaans gepaard met een afwachtende, doch min of meer schuchtere kritische houding (“Moet dat nu, zo hoog in de nok?”) het monsteren van binnenkomend publiek (“Zijn dit ook beginnelingen of spot ik daar een professioneel exemplaar?”) en eventueel nog een snelle plaatswissel (“Moet dat nu, die paal in het blikveld?”). En toch: vol verwachting klopt ons hart. Bij de eerste oerkreten vanaf het podium wordt nog lichtjes onzeker over het fluwelen zitje geschurkt, zowel op zoek naar een ideale positie om anderhalf uur te kunnen vervolmaken, als bevestiging op de flauw verlichte gezichten van medetoeschouwers (“Zie ik daar nu een frons? Is’t een kenner of doet-ie maar alsof?”) Geforceerde lachsalvo’s op scène doen de kuchjes en het onwennige gefriemel in de zaal uitsterven, net als de opwelling om nog snel-snel gebruik te maken van de vooraf uitgestippelde vluchtroute.
Wat volgt is een wirwar van gehuppel, gekronkel, gebrul, gesleur en gedraai. De nekhaartjes komen recht te staan, de linkervoet begint aan een anderhalf uur lange dut en bij momenten wordt de onderkaak betrapt op omlaagvallen. Het kan aan een volslagen groenheid liggen, aan de geestelijke status van ’t moment of aan het compleet stilgeworden publiek, maar de wereld stopte voor mij even met rondtollen en het gezelschap vooraan nam die rol voor een uur over. De vooraf kritisch aangemeten houding verdwijnt als sneeuw voor de zon en het hoofd zou voor de rest van de tijd in de zone van de buurvrouw rechts gaan hangen. Op het moment dat dans, muziek en zang voor het eerst samenkomen weet ik even niet meer waar ik het heb.
Het breekpunt komt er wanneer de Turquoise Zitvlakschudster aan haar “Komen en gaan”-stukje begint. Ik ontwaak uit mijn extatische sluimermodus en begin te letten op kleine, frappante dingetjes. Zo zijn er steeds maar weer diezelfde sprongetjes en draaibewegingen die herhaald worden. Ook de muziek lijkt voort te kabbelen, en ik begin mezelf erop te betrappen dat ik in stilte juich als contratenor en sopraan zich samenvoegen en geïrriteerd grimas als een van de twee zich weer eens aan een solostukje waagt. Het einde lijkt in zicht maar komt toch niet. De begrafenisscène en de stok liggen té voor de hand en stiekem ben ik blij dat ik vanop mijn balkonnetje bijna niks van het gesproken woord versta, want dit doorprikt de sfeer iets te opvallend. Shut up and dance, lijkt mij.
Wat is de algemene toestand aan het eind? Vrijheid, want een voet die slaapt en een paal in ’t zicht is toch niet zo gezellig. Blijheid, want ’t was me toch een serieuze ontdekking. Op naar volgende avonturen!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Medicatie tegen de pijn van het zijn
Grappig eigenlijk, alle bovenstaande reacties. De ene zegt dat de voorstelling hem/haar ontroerd heeft, de andere gaat diepgaand analyseren, zoals recensenten tot op het bot blootleggen en toch de ziel niet vinden.
Theater is voor mij medicatie tegen de pijn van het (gevoelig) zijn. Gaat om verinnerlijking, het openwoelen van je binnenste, de confrontatie met jezelf en (je plaats in) de wereld. Een confrontatie die toelaat om een tijdlang tot rust te komen in de hektische ratrace van het leven, waarbij we doen alsof we niet weten dat we van stof en as zijn en tot stof en as zullen wederkeren. Even afstand nemen van een almaar agressievere en egoïstische samenleving die een naastelkaarleving geworden is.
Theater is troost vinden. Is geraakt en opgebeurd worden. Vertroosting ook die je puurt uit wat de makers je bieden: hun mede-lijden.
Elke theaterbeleving is bijgevolg uniek: omdat iedereen voor zichzelf interpreteert, zijn eigen verhaal samenstelt. Zelf ben ik jaren geleden van het teksttoneel weggegleden om bij de dans te belanden, die het mij zoveel makkelijker maakt om zelf een verhaal te creëren.
Gelukkig zij die kunnen analyseren…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Grandioos !
Wat een speciale voorstelling! Ook al was ik niet echt vertrouwd met voorstellingen als deze, ik heb ervan genoten en dat is bij mijn weten nog altijd het belangrijkste aan alle soorten vormen van entertainment. Ashes gaat over de vergankelijkheid van het leven en de moeilijkheid om los te laten en losgelaten te worden. De mens op zich is constant in strijd met zichzelf.
Reageer hieropWat heb ik gezien? Heb ik iets gevoeld?
Jazeker. Het begin van de voorstelling was alvast een schot in de roos. Het greep je bij de keel en slorpte je aandacht volledig op. De toeschouwer kreeg een kleine goedgebouwde zwarte vrouw te zien die abstracte bewegingen maakte en daarbij geluiden produceerde die ik niet direct kon plaatsen. Net alsof ze bezeten was door iets of iemand. Geen kat die wist wat dit mooie tafereel te betekenen had. Desalniettemin vond ik deze scène ietwat bevreemdend en overdreven. De schaterlach op het einde bevestigde mijn waarnemen. Maar dit zijn, wat mij betreft, kleine details in vergelijking met wat komen zou.
Ik vroeg me af of mijn stoutste dromen, als bijna-groentje in deze wereld van geestesverruimende voorstellingen, in vervulling zouden gaan.
En ja, dat gingen ze !
De kronkelende lichamen, de constant durende bewegingen, de magnifieke muziek en het unieke decor zorgden voor een intense ervaring. Gefascineerd als ik was, gaf ik mij volledig over aan wat mij voorgeschoteld werd. Ook werd ik aangenaam verrast door de plotse ontdekking van de trampoline die zich mooi leende tot grote sprongen die via de toch-wel-leuk-gevonden lift hun weg naar beneden vonden. En ik kwam alweer ogen tekort. Dit ‘fenomeen’ deed zich voor wanneer ik mij bijvoorbeeld bleef focussen op de dansers die hun beste beentje voorzetten op de voorgrond en plots mijn twee lieve schatten met de ongelooflijk goede stem verdwenen waren van de trampoline.
Ook aan lachsalvo’s geen gebrek. Met de “viens-pas” kon ik het niet meer houden. De boodschap werd zo in een losser jasje gestoken én ook begrepen, kwestie van mezelf even te verantwoorden voor diegenen die zouden durven denken dat deze lachtaart niet naar onderliggende betekenissen zoekt. Het feit dat ze die kont van haar, waarschijnlijk wel persoonlijke troef tot en met, zo goed etaleerde, maakte van de soms wat langdurige, maar daarvoor niet eentonige delen, een goed intermezzo. Oh natuurlijk … en Maarten kan het bevestigen, de keren dat ik de alom bekende “oh”- klanken geproduceerd heb, zijn ook niet te tellen. Het koppel dat gescheiden werd door de stok en zich een weg baande door de voor-die-avond-gecreeërde wereld vond ik heel indrukwekkend. Vraagt toch een zekere discipline en concentratie, me dunkt.
Wat het einde betreft zal ik mij moeten aansluiten bij sommigen hierboven. Ik vond het ietwat overroepen. Het speciale van de voorstelling, namelijk dat het visuele je aan het denken moest zetten en het ontbreken van woorden, werd hierdoor wat de grond ingeboord. Ik denk dat de meesten wel al door hadden wat de rode draad van dit staaltje pure kunst was. Maar ach, het zijn ook maar mensen. Iedereen maakt fouten. Of foutjes.
In ieder geval, het heeft mij meer dan gesmaakt. Ik heb de smaak, die ik voordien nog niet helemaal bezat, nu helemaal te pakken. Dit is pas het begin. Wanneer zal ik weer verleid worden en vervolgens met een bevredigend gevoel achterblijven? Ik ben benieuwd.
Bewaar dit item (0)