- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (3)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Aki Onda en nog zoveel te ontdekken moois op Courtisane Festival
Eind april staat er opnieuw een editie van het Courtisane festival gepland in Gent. In plaats van alles samen te brengen op één locatie zoals dat de voorbije edities het geval was, ontplooit Courtisane zijn festivalplannen dit jaar op verschillende plekken in de stad. Cinema Sphinx ontvangt het grootste deel van het filmprogramma, in Vooruit prijken twee prikkelende crossdisciplinaire avonden en de tentoonstelling heeft onderdak gevonden op een speciale locatie: Bank van de Arbeid.
Op de openingsavond kan je al meteen het hele parcours doen en de draad van een mooi uitgewerkt inhoudelijk programma volgen. Het is Aki Onda die de spits afbijt in Bank van de Arbeid vanaf 18u30. Aki Onda was al eens te gast in Vooruit voor Almost Cinema in 2007 met zijn project Cinemage. Toen kwam hij met zijn foto’s naar buiten en vroeg hij twee Franse muzikanten (Jean-François Pauvros en Noel Ackchoté) om bij zijn beeldmateriaal te improviseren.
Voor Courtisane komt hij doen waar hij meest berucht voor is: herinneringen vastleggen aan de hand van oude cassetterecorders. Zijn project Cassette Memories loopt intussen al bijna twintig jaar. Aan de hand van allerlei walkmans neemt hij op bepaalde plekken stukjes (gemanipuleerd) geluid op die hij bijhoudt als een soort van geluidsdagboek. Zijn performances zijn keer op keer wonderlijke geluidscollages om bij te wonen.
Aki Onda’s performance gaat door in het kader van de vernissage van de tentoonstelling van het festival: ‘A Simple Truth’. Later op de avond kan je in Vooruit terecht voor de rest van het programma onder de titel ‘Past Imperfect. An Evening on … Memory’.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
An evening on... memory en hoofdpijn
Gisteren bezocht ik de eerste thema-avond van het courtisanefestival: an evening on memory.
De avond ving aan met MPLD, een installatie-performance.
Het begon een beetje onderbemand, met een goede 30 man in de zaal.
Hoe dan ook, de lichten gingen uit, de “performance” ging van start.
Het startte: Het geluid. Een gekraak, gezoem, gebliep.
Terwijl nog een heleboel mensen binnenkwamen en zich een weg tastten doorhee het schemerduister.
Wie al neerzat, bleef rustig verderbabbelen. Niet beseffend dat het allemaal al begonnen was.
En toch stoorde het me niet: het was voor mij een deel van de performance. Mensen schuifelden en fluisterden, ik zat er bij en keek er naar en vond het allemaal best ok.
Een tiental minuten later, floepte ook het beeld aan.
Wazige beelden, flikkerende lanschappen, bewegende kleurbalken over het scherm. En het besef bij het publiek: hé, het is precies al begonnen.
En vanaf dan vond ik er niet zoveel meer aan. Het werd stil. De beelden flikkerden zenuwachtig door elkaar, als een voortdurende en lastige stroboscoop.
Ik vond het aanvankelijk nog interessant, begon me toen te vervelen, probeerde die verveling weg te vegen door te achterhalen welke bedoeling er achter deze koppijn-beelden stak. IK dacht aan een lucht die trilde van de hitte. Aan de link met het geheugen. Zijn onze herinneringen dan zo wazig, zo steeds terugkerend naar hetzelfde? Alsof we niet verder raken dan dat ene beeld?
Uiteindelijk gaf ik het op. Ik zag niets in deze beelden, raakte niet verder dan bovengenoemde “betekenissen” en was niet in staat een halfuur onverveeld naar deze beelden te kijken of over deze betekenissen na te denken.
Velen verlieten ook de zaal, wat ik, jammer genoeg, wel een beetje begreep. Het was niet alleen niet zo interessant, het was vooral ook heel lastig om naar te kijken.
De rest van de avond heb ik onverwacht gemist, echter niet omdat ik geen courage meer had om naar de rest te kijken.
Reageer hieropMisschien had de rest van de avond deze valse start kunnen goed maken…
Bewaar dit item (0)
Foto's van An evening on... memory - openingsavond Courtisane
Na MPLD in de Dansstudio trokken meer festivalgangers naar de (donkere) Domzaal voor de rest van An evening on… memory. Op de foto’s o.m. de solo uitvoering van Alvin Luciers Strawberry fields door Heleen Van Haeghenborgh (met speakertje in theepot) en de kubus waarop Home Movies prachtige beelden van circusfamilie Togni projecteerde.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Taking a stroll down memory lane?
Terwijl ik van de Bank van de Arbeid naar de Vooruit wandel, mijmer ik, knabbelend aan een worteltje, reeds lustig over de vervlogen tijden waarin ik me straks zou onderdompelen. Enkele maanden geleden had ik op Korte Metten al werk gezien van Jasper Rigole en dat smaakte zeker naar meer. De installatie in de Dansstudio bestond echter uit precies dezelfde film als de vorige keer. Even zo boeiend en esthetisch als toen, daar niet van, maar gulzig als altijd had ik nog wel meer van dit moois gelust. Verandering van spijs doet immers eten. MLPD werd wegens een knorrende maag – weer dat eten – overgeslagen, maar voor de thee was ik weer op post. Als fervente Beatles fan – en wie is dat nou niet? – had ik hoge verwachtingen, maar van mij had het wel wat wilder en psychedelische gemogen. Het was nogal tam. Daar zouden de wilde dieren van het Italiaanse circus dan wel voor komen zorgen, zo dacht ik. Maar de leeuwentemmer, de acrobaat en zijn diep uitgesneden pak en zelfs de besnorde directeur met zijn hoge hoed en galmende “Hooggeëerd publiek” waren op het Sint Pieterplein blijven steken. Ik heb ze in ieder geval niet zien schitteren in de verder niet onaardige filmpjes die zo leken te zijn weggelopen uit “Paradise Recollected” van Rigole hetzij met een andere muzikale omkadering. Maar als ik moet kiezen uit Rigole’s betoverende voice-over en de experimentele soundscape van Associazione Home Movies is de keus toch snel gemaakt. Dat dit in het nadeel van de Italianen zal uitvallen, doet niks af aan de mooie presentatie van de hangende kubus. [zie ook de mooie foto hierboven].
Kortom een avond waar de melancholische ziel in mij met hoge verwachtingen heen toog en ondanks de mooie presentaties toch een klein beetje teleurgesteld over was. Gelukkig zijn herinneringen amorfer dan de gemiddelde amoebe; wie weet wat ik er over een jaar of twee van denk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)