- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Misha Mengelberg een fenomeen aan de piano
De idee om een project rond Nederlandse pianist Misha Mengelberg te organiseren kwam van Jean Yves Evrard. De Franse gitarist – lid van Mäâk Spirit en door het theaterpubliek opgemerkt door zijn bijzondere live muziek bij Sierens ‘Altijd Prijs’ – is een grote fan van Mengelberg. Niet enkel van zijn muziek, maar van de man op zich. En daar vonden wel elkaar. Vooruit heeft een lange geschiedenis met Mengelberg en ook hier is de bewondering voor de meester groot.
Reageer hieropLos van het concertgegeven, was het uitgangspunt voor deze Mengelberg driedaagse de vaststelling dat er weinig beeldmateriaal bestaat over de 74jarige pianist. Daarom worden de concerten van Mengelberg in Vooruit opgenomen –beeld én geluid. Er is ook een gesprek gepland met Mengelberg dat integraal wordt opgenomen.
Praten met Misha Mengelberg is wandelen doorheen een stuk (muziek)geschiedenis. Geboren in Kiev, telg van een Duits Joodse moeder en een Nederlandse vader die zich in de Ukraïene settelden. Mengelberg was 3 jaar oud toen zijn ouders opnieuw naar Nederland kwamen. Zijn vader was een befaamd componist en dirigent. Aanvankelijk was het niet gepland dat Mengelberg in de voetsporen van zijn vader zou treden. Hij wilde architect worden. Gelukkig voor ons was de aantrekkingskracht van de muziek te groot. Zijn eerste plaat was Eric Dolphy’s laatste (Last date) . Hij ontmoette Thelonius Monk (zijn grote voorbeeld), richtte samen met Han Bennink en Willem Breuker het Instant Composers Pool (ICP) op en maakte fantastische platen oa. in trio met Joey Baron en Brad Jones (Who’s Bridge) en het kwartet met Dave Douglas, Han Bennink en Brad Jones (four in one), solo (Koekoek) enz –de lijst is eindeloos lang.
Gitarist Jean Yves Evrard is een meesterlijk muzikant en improvisator. Hij spint flarden melodieën aan elkaar tot prachtige composities. Altijd heel sfeervol, alert en spitsvondig. Een zalige muzikant om samen te spelen. De combinatie Evrard-Mengelberg spreekt mij zeer tot de verbeelding. Mengelberg is zuinig met noten. Soms kan hij riedelen op de piano, maar meestal is hij een spaarzame pianist. Wel altijd de juiste noten . Of toch die die het spannendst klinken, omdat je ze net niet verwacht. De speelstijl van Jean Yves Evrard ligt ook in die trant – alhoewel hij er ook niet voor terugschrikt om er stevig tegen aan te gaan.
Op dag drie(dinsdag 21 april) worden ze vervoegd door Jean Luc Cappozzo – gekend als het Franse trompettalent nummer één. Toonde reeds zijn kunnen aan de zijde van Louis Sclavis en Joelle Léandre .
Voor de gelegenheid wordt de balzaal omgetoverd tot een gezellig clubsalon, met sofa’s, zetels, poefen – zodanig dat je het gevoel krijgt bij de muzikanten thuis op bezoek te komen. De setting is volledig akoestisch. Het aantal plaatsen is beperkt –dus zorg dat je er bij bent.
Bewaar dit item (0)
Misha Mengelberg – Gentse passages - anekdote 1 (22 november 1993)
Ik heb Misha Mengelberg al verscheidene malen aan de piano gezien – zowel solo als in ensemble – (het ICP bijvoorbeeld). Altijd heeft hij me geboeid – iedere keer was het raak.
De eerste keer we met Vooruit Mengelberg uitnodigden was in november 1993. Hij speelde solo in de Mineral waar we een concertreeks hadden lopen. Misha improviseerde en speelde een aantal van zijn composities. Bij ’De sprong, O romantiek der hazen’ (de titel alleen al…) – vergat hij de tekst. Hij zette het nummer waarvan hij alles zelf had geschreven 4 keer in, maar raakte er niet door. Het was grappig om te zien hoe verbaasd hij was dat de tekst hem volledig was ontglipt.
Johan De Smet (pianist/componist bij Kamagurka) met wie we de reeks organiseerden had net een digitale Yamaha gekocht (het was een akoestisch instrument dat de muziek digitaal registreerde en nadien feilloos naspeelde – de toetsen werden ingedrukt en de aanslag was identiek als bij het origineel). Na het concert, toen Mengelberg rustig in de zaal een pintje aan het drinken was – liet Johan de piano opnieuw de muziek spelen. Mengelberg was helemaal van slag. Hij ging achter de piano zitten en vroeg: ‘Ben ik dat?’ – waarop hij zelf het antwoord gaf -’dat ben ik hééélemaaal’ .
Omdat hij Gent niet goed kende had hij zijn auto dicht bij de afrit van de autostrade, in de rosse buurt aan het Zuid geparkeerd. Toen ik hem daar s avonds laat dropte (hij wilde niet in Gent overnachten – keerde liever nog diezelfde nacht naar Amsterdam terug), zat zijn auto onder een dikke laag sneeuw. Ik bood mijn hulp aan, maar hij insisteerde dat ik naar huis ging ‘het is immers laat’ en zei dat hij de klus alleen zou klaren. Halverwege naar huis, besloot ik om toch terug te keren want vond het onheus om Mengelberg in het labyrint van kleine steegjes achter te laten bij een wagen die onder de sneeuw was bedolven. Toen ik aankwam stond Misha met een zelfgedraaide sigaret in zijn mondhoek te kijken hoe drie buitenwippers de sneeuw van zijn auto ruimden. ‘Zij kunnen dit duidelijk beter dan ik ’ verantwoordde hij droogweg. Het was een gezegde dat ik later nog verscheidene malen uit zijn mond mocht aanhoren, want Misha vindt altijd dat anderen alles beter kunnen dan hemzelf. Zo vindt hij zijn kat en zijn papegaai betere muzikanten dan hemzelf.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Misha Mengelberg in Glasgow -anekdote 2
Mengelberg aan de piano is altijd theater – gewild of ongewild. Ik was ooit in Glasgow voor een performancefestival – National Review of Live Arts. Er gebeurde weinig op het podium dat mij kon boeien. Eén van de avonden ging ik naar een concert in het CCA (Centre for Contemporary Arts). Er stonden twee pianisten op het programma – een Schot wiens naam ik vergeten ben, en Misha Mengelberg.
Reageer hieropMengelberg kwam het podium op, smeet zijn deukhoed in de piano , hing zijn vest aan het vleugeldeksel, zette zijn halve liter larger naast zich op de grond en ging aan de piano zitten. Mijmerend begon hij zachtjes te spelen. Kleine melodieën met hier en daar een cluster. Het klonk heel mooi, fragiel, en het leek eruit te vloeien met een wonderbaarlijk gemak. Ongeveer in het midden van de set kreeg Mengelberg dorst. Langzaam schoof hij naar de uiterste rand van zijn pianostoel, reikte met zijn rechthand bijna tergend langzaam naar de pint, terwijl hij met zijn linker flinterdunne stukjes muziek speelde. Nam de pint vast en bracht ze behoedzaam naar zijn lippen en zette ze nadien even voorzichtig terug op de grond. De hele periode streelde hij met zijn linkerhand de piano. En niet zomaar. Zo klonk het althans. Het was in ieder geval de beste performance die ik in Glasgow zag en ze maakte geen onderdeel uit van het festival. Een van mijn Britse collega’s zei na het concert : ‘grappig. Het is Monk, maar het lijkt alsof hij enkel de noten ertussen speelt – the notes in between’. Ik vond het heel treffend gezegd – het lijkt me of Misha Mengelberg altijd de noten speelt die er niet staan – daarom klinkt zijn muziek ook zo verrassend en vreemd – en toch ergens herkenbaar.
Bewaar dit item (0)