- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (5)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Ga dat zien!
http://vooruit.be/nl/abo-teaser-1
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Eline,
Reageer hierop100% gelijk! Davis maakte dé musical die me van het genre heeft doen houden. Normaal hàààààààt ik musicals. En dit is gewoon ook een écht goed script van Steven Sondheim, die trouwens ook West Side Story schreef!
Het speelt in de grote theaterzaal dus plaats zat om nog wat vriendjes mee te pakken!
Bewaar dit item (0)
Ook op zaterdag?
Dat zei Tom toch gisteren?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
LEE HARVEY OSWALD FOR PRESIDENT!
Wie president van de verenigde staten wil worden moet tegen een stootje kunnen.
Het vuur wordt je niet enkel op politiek vlak aan de schenen gelegd, het kan je zelfs je kop kosten.
Zo blijkt tenminste uit de voorstelling ‘Assassins’ van Davis Freeman die ons het rijtje met vermoorde Amerikaanse presidenten en hun moordenaars doet aanschouwen.
(Wie trouwens een mooie poging ondernam maar op het nippertje doel miste, mag ook meedoen. Het is tenslotte het idee dat telt.)
acteurs achter een lange vergadertafel met naamkaartjes en microfoons…waar heb ik dit deze week nog gezien? Even bekruipt me dan ook de angst dat ze mij weer de les gaan spellen. ‘dat die moordenaars ook maar mensen waren, met familie en kinderen en zo’
Reageer hieropmaar gelukkig is Freeman wel wijzer.
De conferentietafel is slechts een excuus, een misschien niet al te gelukkige vorm, maar bon, daar wil ik best doorheen kijken, of misschien beter gezegd, luisteren.
Freeman vertelt immers niet zomaar zijn verhaal, hij zingt het ook. Want dat we in Amerika zijn, dat zullen we geweten hebben.
Land van oneindige mogelijkheden, waar iedereen het recht heeft om te dromen, waar een stevige portie kitsch niet mag ontbreken.
Dus hoe kan het dan ook anders dan dat deze voorstelling met momenten verdacht veel op een musical begint te lijken.
Levensverhalen en anekdotes uit het verleden van de presidentiële moordenaars passeren de revue. Maar al brengt zijn dochter er nog zo’n mooie spreekbeurt over (trouwens zeer nuttig om even uw kennis van de Amerikaanse bloedbaden aan te scherpen), Freeman doet meer dan een geschiedenislesje opzeggen.
Hij zadelt me op met een aantal vragen.
Hoe ver kan een mens dromen? En stonden er tussen droom en daad geen wetten in de weg? En praktische bezwaren? En wat als die grens nu eens vervaagt?
Allemaal andere levensverhalen, andere motieven, andere achtergronden. De ene al komischer dan de andere.
Maar allemaal maken ze deel uit van de geschiedenis.
Beter een negatieve geschiedenis, dan helemaal geen geschiedenis, moeten deze moordenaars gedacht hebben. En kan je ze eigenlijk ongelijk geven?
Waar ik in het begin van de voorstelling nog even afwachtend achterover leun, zit ik op het einde op het puntje van mijn stoel.
Soms wat slordig en misschien niet even spannend over de hele lijn, maar Freeman weet me wel op een zéér doordringende manier bij mijn kraag te grijpen.
Zonder te oordelen, zonder de geschiedenis heiliger te verklaren dan ze in feite maar is, laat hij me achter met een aantal venijnige gedachten.
Dat je maar je vinger om de trekker moet bewegen om de wereld te veranderen, bijvoorbeeld.
En dat je als presidentskandidaat toch beter maar een hoge dosis suïcidale neigingen bezit, want de mens die droomt van een betere toekomst, schuilt achter elke straathoek.
Bewaar dit item (0)
Twijfel, twijfel. Vond ik het nu goed of niet? Waar ik niet over twijfel is de man met het blauwe schermpje achter zijn rug: hij kon zingen én spelen. Zijn toiletscene sprak zeer tot de verbeelding. Maar verder vond ik het toch jammer dat er geen spetterende zang in zat, dat is toch waar een musical voor mij op staat of valt. Tevens was het jammer dat deze onortodoxe theateropstelling (een lange tafel op het podium) in hetzelfde festival ook te vinden was bij Sponsored by Nobody. En waarom kenden de acteurs de tekst niet uit het hoofd?
Reageer hieropHet script daarentegen was interessant en sterk. De muzikale begeleiding ook goed, die man maakte er een show van.
Twijfel, twijfel, ik twijfel nog steeds. Geen hoogtepuntje maar ook zeker geen straf om naar te kijken.
Bewaar dit item (0)
Alweer een persconferentie
Zalig neergeploft in een rood pluchen zeteltje, het doek opent zich en ik ontwaar een heuse trend in theaterland: de persconferentie-setting met video-projectie op de achtergrond. Wanneer een man met een Nick Cave snor begint te zingen over het uitmoorden van Amerikaanse presidenten is de parodiërende toon gezet.
Waarom precies voor deze statische, frontale setting is gekozen, is mij niet geheel duidelijk geworden (afgezien van de gerechtshof-link). Het zal wel een postmoderne functie hebben net zoals de acteurs die hun tekst moeten aflezen van een blaadje, de ondertitelaar zonder tekst maar met iBook en het blue-screen die een man van zijn stoel naar zijn auto tovert. Theater mag – in postmoderne tijden – immers zeker niet geloofwaardig worden.
Ook Sponsored by Nobody koos een week geleden voor deze zeer uitgesproken a-theatrale vorm. Maar waar zij als een douche van nagels en duimspijkers een kakafonie van camp en gruwel over ons uitstortten zagen we hier vooral optimistische lolbroekerij over een even zo zwaar en actueel onderwerp. (Kijk naar wat er vorige week in Duitsland gebeurde: als je geen identiteit hebt lijkt de beste oplossing om samen met wat vuurwapens op pad te gaan.)
Dat de hele voorstelling ironisch bedoeld was, zal voor niemand een geheim zijn gebleven. Maar waren daar nu al die rare fratsen voor nodig? Dankzij de absurdistische humor die er van uitging heb ik me opperbest vermaakt, maar doe mij de volgende keer maar gewoon weer personages die lopen in plaats van zitten en spreken in plaats van zingen (of iets dat daarop lijkt). Wel veel hulde voor de pianist (die de pan uit wilde swingen, maar dat liet zich nogal lastig combineren met zijn deftige pianospel), voor de spontaan toiletterende meneer en voor het koddige kindje.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Voor- én tegenstanders van de musical, ziehier de voorstelling die u opnieuw kan samenbrengen. Een snerpende satire van The American Dream (o.a. haar ‘claim to fame’), een kadrering van het fenomeen van de politieke aanslag, en een zeer cynische (want jolig gekweelde) weergave van de altijd wisselende, maar meestal wanhopig zelfbegoochelende logica van de moordenaar.
Verder een simpele en statische opstelling, die echter met allerlei fratsen dynamisch en onderhoudend wordt gemaakt. En dat allemaal zonder in te boeten aan inhoud en relevantie. Geweldig!
Trouwens, omdat de analogie hier ook wordt opgemerkt: bij ‘Sponsored by Nobody’ verwees de lineaire opstelling expliciet naar de voorstelling ‘L.S.D. (just the high points)’ van het lichtelijk fantastische The Wooster Group.
Veel van wat voor hun voorstelling geldt (lees hier een korte recensie), gaat volgens mij ook op voor ‘Assassins’.
- Tags
- assassins
- davis freeman
- multimedia
- performance / musical
- Sponsored by Nobody
- the game is up! 09
- The Wooster Group
Reageer hieropBewaar dit item (0)