- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Cava en Butterflies
Mijn eerste Korte Metten was meteen een schot in de roos!
De avond begon op een rode poef met een video-installatie die even abstract was als de uitleg die erbij hoorde. Ik zag olifantenvel, de binnenkant van een dichtgeslibde ader, een woestijnlandschap vanuit de helikopter gefilmd en daarna niets meer, aangezien ik een beetje in slaap aan het vallen was. Het ligt misschien aan mij, maar dit soort videoprojecties vind ik eerder nietszeggend en slaapverwekkend, dan grensverleggend of verdiepend.
Na het werk van Alda Snopek, ging de avond alleen maar in stijgende lijn. Mette Edvardsen en Phillipe Beloul experimenteerden met performance gecombineerd met het collectief lezen van een boek. De in scène gezette val was grappig en vooral heel goed opgebouwd,. Ik zag pas helemaal op het einde wat er nu eigenlijk aan de hand was, maar de link met het fotoboek ontging me wat.
Na de kortste boekbespreking ooit én een glas cava (jaja, en dat alles inbegrepen) kwam de kers op de Korte Mettentaart.
Reageer hieropHet jonge collectief Busy Rocks dat groot werd aan de Brusselse P.A.R.T.S bracht het eerste kwartier van hun voorstelling die volgend jaar in première gaat.
We zagen een menselijke weegschaal, ingenieus balancerend op steeds veranderende evenwichten tussen vier menselijke lichamen.
Ik vond het grappig, geniaal en ontroerend.
Kan ik al tickets bestellen?
Bewaar dit item (0)
Een Stijgende Lijn
Na een zeer gesmaakte eerste editie van Korte Metten, tijg ik vol verwachting naar de Domzaal. In alle duisternis ontwaar ik een projectie waarop amorfe vormen te zien zijn die voor velerlei interpretaties vatbaar zijn. Rondom mij hoor ik kreten als “baarmoederhals” en “de stuwende kracht van de oermenselijke driften”. Hmm, niet bepaald een toegankelijke binnenkomer. Het is weliswaar fascinerend, maar duurt mij net iets te lang. Dan opent de deur en spoedt het in grote getale opgekomen publiek zich richting de tunnel van licht de trappen op. Op het volgende podium zien we een man die bepakt en bezakt ter aarde stort en daar uitgebreid zijn tijd voor neemt. Daarna wordt de presentatie van het boek met de legendarische titel “Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij” op kritisch-humoristische wijze opgeleukt door de schrijver himself en een glaasje bubbels.
Wat volgt mag zeker – zoals RuTH zegt – “de kers op de Korte Mettentaart” genoemd worden. Dans zoals je het niet eerder zag; een intrigerend spel van menselijke lichamen en geënsceneerde fysica wetten. Volledig geloofwaardig lijken de zwaartekracht, de middelpuntvliedende kracht en weet ik wat nog meer hun werk te doen zodat de lichamen elkaar aantrekken en afstoten als een eigengereide slinger van een pendule. Ik ben meer dan curieus naar hun avondvullende voorstelling.
Bij het naar buiten gaan worden we van onderaf toegetoeterd door een wonderlijke trompettist. Als de rattenvanger van Hamelen loopt Michel Massot voorop en achter hem een sliert toeschouwers die met hun kopjes over de wentelende balustrade hangen. Chapeau! Nog even werp ik een vluchtige blik op I love Sarah, maar na twee nummers maak ik er korte metten mee en keer ik tevreden huiswaarts.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Alda Snopek
Een beetje een late reactie waarmee ik het werk van Alda Snopek de nodige eer wil aandoen.
Reageer hieropHaar werk heeft mij wel kunnen bekoren en geen klein beetje.
Ze pakte me bij mijn nekvel vast, dwong me tot instant aandacht, maakte mijn hoofd vol dagdagelijkse beslommeringen leeg en vulde het met haar feeërieke, mystieke beelden.
Snopek roept oeremoties op, onbevattelijk, dwingend, even herkenbaar, in een vlucht, en dan weer weg. Mysterieus.
In een warme gloed met een hoofd vol koffiedrinkende oude vrouwtjes, babies, olifanten en machtige tafereeltjes verliet ik de zaal.
Nog meer van dat graag.
Bewaar dit item (0)