Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Te goed voor woorden
“Te gek voor woorden”. Hmm, hopelijk slaat dat niet op de voorstelling…
Schrik voor niets!
Voorstellingen over gekke dingen hoeven zelf niet gek en wild stuiterend te zijn.
Net zoals “gekke” mensen niet wild in het rond hoeven te stuiteren. Misschien doen ze dat al eens.
Maar heb jij dat nog nooit gedaan?
Ik hoop eigenlijk van wel.
Of keer je nooit eens in paniek huiswaarts, er zeker van dat de verwarming nog aanstaat? Terwijl die dan toch af blijkt te staan. Of je voelt je plots triest op een feestje omdat je er ineens van overtuigd bent dat iedereen niet staat te lachen met je mopje maar simpelweg met jou. Of je bent triest om een verlies of zelfs zonder reden. En de volgende dag opnieuw. En die daarna weer.
Soms zet iemand de stap naar hulp omdat hij een dag te lang triest bleef. Een dag die het ondraaglijk maakte. Of omdat hij denkt dat iedereen hem uitlacht, niet alleen die mensen op dat feestje.
We verschillen enkel van deze mensen door die ene dag of die ene gedachte. Dat is een heel klein verschil.
Dit alles werd me gisteren heel duidelijk in de mooie voorstelling “te gek voor woorden”.
Door K. Hemmerechts die voorlas over haar zus, zij het soms op een voor mij iets te gemaakte manier.
Door Chris de Stoop en zijn verhaal over nonkel André.
Door Annelies Verbeeke haar mooie weergave van hoe normaal een uitgevonden wereld kan aanvoelen.
Maar vooral door de ongelooflijk mooie columns van Bernard Dewulf. Ik kan het niet letterlijk herhalen, maar hoe mooi was het als hij zei dat de vader de wanhoop weg zingt, terwijl achterop de fiets zijn zoontje meezingt, omdat hij eenvoudigweg nog een vogel is.
Misschien wel het meest naar de keel grijpend, waren de liedjes van Pieter Embrechts, begeleid door videoprojecties waarin mensen uit een instelling hun verhaal deden. Ze lachten, speelden klarinet, waren triest, dansten en probeerden al zingend de wanhoop te verdrijven en het leven opnieuw te dragen.
Een erg geslaagde avond die aanzette tot respect en het neerhalen van de scheiding tussen gek en normaal.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Mooi stukje Marlies. Nu baal ik alleen wel nog meer dat ik niet ben geweest, omdat ik zo nodig aan mijn onderzoekstaak moest werken…