- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (2)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Met Bennink in de buurt is er altijd wel iets te beleven
Reageer hieropBewaar dit item (0)
5forstudents interviewen Teun Verbruggen
Teun Verbruggen is geen onbekende in de Belgische Jazzwereld. Hij is de drummer bij verscheidene projecten, waaronder Jef Neve Trio, Flat Earth Society en Othin Spake (met Mauro Pawlowski en Jozef Dumoulin) om er maar enkele te noemen. Gisteravond trad hij op met een nieuw project, Gowk, maar eerst voelde 5forstudents Teun aan de tand over al die verschillende projecten, over zijn affiniteit met de Vooruit en over zijn opinie met betrekking tot de subsidiëring van jazz in België.
Je speelt in een heel aantal verschillende projecten met een zeer diverse inslag. Gebruik je dat als een mannier om jezelf scherp te houden of om nieuwe geluiden te verkennen?
Daar is wel iets van aan. Maar ik speel gewoon heel graag heel veel verschillende dingen, ik hou ook van heel veel verschillende dingen. Ik hou heel veel van echt pure jazzdingen, van vrije improvisatie, ik hou van bepaalde soorten rock, van bepaalde dingen in metal. Ik hou van heel veel dingen. Het is heel moeilijk om in één band al die aspecten te vinden dus in al die bands waar ik in speel zit iets waarop ik mij kan focussen van al die verschillende stijlen. Dat houdt mij sowieso fris, maar ik zoek dat niet op om mij fris te houden. Dat houdt mij gewoon fris. Ik zoek dat eerder op omdat ik al die verschillende dingen wil meemaken.
Heb je dan een bepaald project waar je het liefste mee speelt?
Het liefste niet echt eigenlijk. Nee, ik speel in al die projecten om allemaal andere redenen heel graag. Maar ik ben natuurlijk wel heel graag bezig met mijn eigen groepen omdat ik daarin de meeste invloed heb of omdat ik die het meeste kan sturen.
Die verschillende projecten lopen ook van eerder conventionele naar zeer vooruitstrevende jazz. Je hebt daardoor wel een beetje het beeld van een all-round musicus. Wat zou je niet willen doen? Stel dat Clouseau je vraagt?
Nee, ik zou dat niet doen en ik zou verschillende andere dingen ook niet doen. Ik zou bijvoorbeeld ook niet met Dana Winner spelen of zo. Ik zou heel veel dingen niet willen doen, wat niet wegneemt dat ik geen respect heb voor die zaken. Ik denk gewoon dat ik dat ten eerste niet zou kunnen. Ik zou niet bij Clouseau kunnen spelen omdat ik dat soort metier of zo niet heb. Ik zou dat niet echt goed kunnen doen, zij zouden ook niet echt blij zijn met mij als drummer. Ik heb een bepaald soort eigen stijl, denk ik, hoop ik. Maar er zijn heel veel zaken, zoals echt goed bop drum spelen of in de stijl die zij spelen, dat zou ik echt niet kunnen. Dat ligt buiten mijn interessegebied en ook buiten mijn technisch kunnen. Ik zou dat wel kunnen moest ik mij daar twee à drie jaar op focussen. Dan weet ik ook wel dat ik dat soort fills en dat soort grooves moet spelen. Ik zou dat kunnen leren, maar dat interesseert mij niet om te leren. Maar dat neemt echt niet weg dat ik heel veel respect heb voor wat die groepen doen.
Je hebt met die verschillende groepen ook al op zeer uiteenlopende soorten festivals en in zeer verschillende zalen gespeeld. Hier in de Vooruit bijvoorbeeld, maar evengoed op Jazz Middelheim en op een meer rock-georiënteerd festival als Dour. Merk je daar een bepaald verschil op tussen de verschillende zalen, zijn bepaalde plaatsen aangenamer om te spelen dan andere?
Aangenamer voor mij niet echt, ik vind dat allemaal heel tof. De alternatieve kant van Dour spreekt mij heel hard aan. Je komt daar aan, het is daar niet zo heel goed georganiseerd, heel veel bands door elkaar, punk en hardcore… Dan is er een bepaald iets, het soort kind in mij dat heel blij wordt. En soms speel ik dan ook op echt superhippe festivals met Jef Neve bijvoorbeeld, vijfsterrenhotel, goed betaald en allemaal mensen in kostuum. Dat is een heel andere kant van het professioneel muzikaal leven, en dat is een heel ander soort zaal, maar dat is ook heel tof voor mij, want dan komt er iets anders bij mij naar boven. Dan voel ik mij één of ander tegendraads iemand die daar komt zitten en toch mijn eigen ding komt doen in dat soort milieu. Ook in een kleine club spelen voor tien man is ook heel tof. Mij maakt dat allemaal niet zo uit, als de muziek goed is en ik vind de muziek leuk dan amuseer ik mij. Natuurlijk is er een verschil in, hoe moet ik het zeggen, “luxe” of zo. Ik kan mij herinneren dat ik ooit naar Canada ben gevlogen, ik was twintig uur onderweg en ik moest direct spelen op één of ander punkfestival. Het was voor mij vier uur ’s nachts en het was echt heel moeilijk, en dan moesten we in één of ander slecht hotel gaan slapen, niet geslapen… Dat zijn dingen die erbij komen die dan misschien minder tof zijn, maar de muziek is dan wel weer heel leuk. Ik ben jong dus ik kan dat wel aan, ik vind dat wel leuk, dat heeft wel iets voor mij.
Merk je dan ook een verschil qua appreciatie van het publiek op zo’n verschillende plaatsen?
Hmm, nee. Omdat ik ook in zoveel verschillende bands speel met zoveel verschillende stijlen, klopt meestal de stijl of de band waarmee ik op een festival sta ook wel met het beeld van dat bepaald festival. Met Jef Neve bijvoorbeeld meer traditionele jazzmuziek voor een meer traditioneel publiek, met Flat Earth Society dan weer een ander soort publiek, maar het klopt meestal wel. (lacht even) Met Othin Spake heb ik wel al een paar keer ergens gestaan waar mensen iets helemaal anders verwachtten en dan krijg je pijnlijke toestanden. Maar daar heb ik ook mee leren leven. Af en toe ben je fout geprogrammeerd, dat is gewoon zo.
Hoe ga je dan bijvoorbeeld om met slechte recensies? Met Othin Spake bijvoorbeeld heb je zeer uiteenlopende reacties gekregen.
In het begin vond ik dat heel pijnlijk, heel lastig omdat ik tot dan toe vooral in dingen had gespeeld die iedereen heel tof vond. Dus ik zat in een soort positie dat alles waar ik in meespeelde goede kritiek kreeg. Met Othin Spake hebben we dan een paar heel slechte kritieken gehad en ook omdat dat mijn eigen groep is had ik daar heel veel last van. Ook omdat ik nog niet had leren omgaan met zo’n soort vibe van mensen die het slecht vinden. En dat is goed geweest voor mij omdat ik dan ook echt in mezelf ben moeten gaan kijken en mezelf ben moeten gaan vragen ‘wat vind ik daar nu uiteindelijk zelf allemaal van?’ De publieke opinie of de opinie van een publiek daarbuiten gelaten. Niet dat ik dat niet belangrijk vind, maar gewoon wat vind ik nu zelf het belangrijkste in muziek? En dat is wel goed geweest daaraan omdat ik dan meer en meer ben gaan ontdekken en nog altijd aan het ontdekken ben. En nu heb ik daar minder en minder last van. Als ik een negatieve kritiek tegenkom pikt dat natuurlijk wel even, dat is uiteraard niet zo leuk als een positieve kritiek, maar dat gaat me niet aantasten in mijn volledige ‘zijn’, wat een jaar of twee geleden dan weer wel het geval was.
Vanavond treed je op met Gowk, een relatief nieuw project, met vrij jonge, verse muzikanten die nog niet erg veel strepen verdiend hebben in de grote jazzwereld. Heb je daarmee dan een soort ideaal zoals Art Blakey met zijn Jazz Messengers, nieuwe artiesten als het ware katapulteren naar de grotere jazzwereld?
Dat is niet echt mijn bedoeling en ik denk ook niet dat ik de persoon ben die dat kan. Ik denk niet dat ik mij in een positie bevind zoals Art Blakey, zelf op het Belgiëniveau dan. Ik heb die muzikanten gewoon gevraagd omdat ik dat superstraffe muzikanten vind en dat is eigenlijk de enige reden. En dat die jong zijn of dat die net om de hoek komen kijken is niet echt een reden waarom ik die gevraagd heb. Ik ben die gewoon tegengekomen al spelende en ik had zo iets van ‘waaw’, ik kan daar echt muziek mee maken op hoog niveau.
Je hebt ook je eigen label RAT Records, waar het concert vanavond in het teken van staat. Heb je daarmee dan wel een soort ideaal om nieuwe jazz een kans te geven die anders niet uitgebracht wordt? Wil je die mensen dan toch een kanaal geven om hun muziek uit te brengen?
Dat is daar een deel van. Het label is begonnen omdat we onze eigen muziek wouden uitbrengen. Ik ben dat label begonnen met Bruno Vansina, saxofonist (samen met Teun in het VVG Trio onder andere, nvdr). Wij wouden onze eigen muziek uitbrengen zonder enig compromis naar een ander label toe. Nu hebben we dat label, al elf platen uitgebracht, nu net drie nieuwe platen. En ik heb zelf zo’n beetje het ideaal dat ik iets wil doen voor de vrije improvisatie en meer moderne jazz, wat punk, de crossoverscene in België omdat er gewoon te weinig is voor die muzikanten. Ik hoor dat ook van veel muzikanten rond mij dat er te weinig plek is om te spelen, er zijn geen labels. Ik had dan gewoon iets van ‘ik ga dat gewoon doen, ik ga een platform creëren’. Met dat label is dat inderdaad wel een beetje uit een ideologisch standpunt gegroeid.
Deze ochtend las ik in de Morgen een interview met de Antwerpse schepen van cultuur, waarin hij kritiek gaf op het Vlaamse cultuurbeleid en meerbepaald op de nieuwe cultuursubsidiëring waarbij de aandacht voor jazz afzwakt. Een aantal labels en organisaties die zich met modernere vooruitstrevende jazz bezighouden hebben een slechte evaluatie gekregen. Onder andere De Werf is daar nu wat door in de problemen geraakt. Wat is je opinie daarrond? Vind je dat een spijtige zaak?
Goh, ik vind dat… Dat is een heel goede vraag en ik weet nog niet heel goed wat ik daarvan moet denken. In eerste instantie maakt dat mij kwaad. Op puur emotioneel vlak dan. Ik heb zelf een subsidiedossier ingediend voor deze avonden en ik heb ze ook niet gekregen en een negatief advies gehad en daar was ik wel redelijk pissed over. Nu vind ik wel dat bepaalde redenen die zij gegeven hebben om die subsidies niet te geven wel gegrond waren, dus ik ga een nieuw subsidiedossier indienen en kijken wat ze zeggen. Nu hou ik ook wel van de hardcorekant om alles zelf te doen en geen gesubsidieerd initiatief te zijn. Ik ga gewoon op mijn eigen weg sponsors zoeken en dingen doen en ik kom er wel, ik heb hun niet nodig. Langs de andere kant vind ik het bullshit van dat subsidieorgaan om zo met jazzmuziek of geïmproviseerde muziek om te gaan. Niet voor mij, maar dan voor al die andere mensen die dan die subsidies niet meer zouden krijgen. Ik vind dat wel een spijtig zaak. Nu, subsidies zijn ook een vergiftigd geschenk he. Je moet daarvoor aan bepaalde normen voldoen en ik weet nog niet of die kloppen met mijn eigen filosofie. Maar ik denk dat er in het algemeen gewoon veel te weinig geld naar jazzmuziek gaat als je dat vergelijkt met wat er naar dans of klassieke of andere soorten dingen gaat is dat gewoon peanuts. Als ze dat dan nu nog is gaan halveren, dan heb ik daar echt wel een probleem mee. Dat vind ik gewoon onverantwoord.
Men wil dus ook de subsidies voor jazz kanaliseren naar meer toegankelijke jazzorganisaties. Ik denk bijvoorbeeld aan het Brussels Jazz Orchestra die wel een positieve evaluatie kregen en misschien Philip Catherine en andere artiesten die al heel wat meer naam hebben.
Ja, Jef Neve ook bijvoorbeeld. En dat zijn nu juist… Ja, ik bedoel het Brussels Jazz Orchestra, da’s een grote band, die hebben subsidies nodig om te functioneren, dat kan niet anders. Maar iemand als Jef Neve, Philip Catherine… Ik speel zelf bij de Jef, en wij hebben reissubsidies nodig. Ik weet nu eigenlijk niet of Philip Catherine subsidies krijgt hoor. Maar Jef alleszins wel, en we hebben die wel nodig. Maar ik denk ook dat die het wel zouden trekken zonder subsidies terwijl andere dingen dan weer niet. Of misschien wel, maar dan moeten we misschien meer fantasierijk zijn en anderen mogelijkheden zoeken om het te doen. Ik vind het echt een heel moeilijke vraag, ik vind het ook moeilijk om daar een gefundeerd antwoord op te geven, omdat ik zelf nog een beetje pissed ben door heel dat subsidieverhaal en ik moet dat nog wat nuanceren. Ik moet nog is goed nadenken wat ik daar allemaal van vind.
Misschien is het wel goed om met verschillende artiesten en groepen samen te gaan zitten en samen een standpunt te ontwikkelen?
Ja, collectief. Ik denk dat ook. Ik denk dat wij veel te veel allemaal op een klein eiland ons ding zitten te doen en we moeten echt een grotere structuur maken.
Je speelt vanavond in de Vooruit. Het is niet de eerste keer dat je hier speelt. Speel je hier graag? Waarom wel, waarom niet?
Waanzinnig graag. De grootste reden is Wim Wabbes de programmator. Dat is gewoon iemand waar ik een supergoed gevoel over heb, iemand die echt heel veel dingen doet en gedaan heeft voor de alternatieve muziek. De Vooruit is denk ik echt een van de enige grote gesubsidieerde huizen in België die zoveel risico’s neemt en zo’n brede programmatie heeft. Da’s de eerste reden, Wim Wabbes, de tweede reden is omdat ik hier een affiniteit mee heb. Ik kom hier heel veel, ik speel hier veel, repeteer hier veel, het is een supermooi gebouw en Gent vind ik een fantastische stad. Da’s hier zo’n beetje een tweede thuis voor mij.
Bedankt en veel plezier met het concert vanavond!
- Gowaart Van Den Bossche
- Tags
- jazz
- Teun Verbruggen
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Schitterend optreden gisteren met twee drummers van formaat! De jonge muzikanten rond Teun Verbruggen en Han Bennink in respectievelijk Gowk en Han Bennink Trio barsten trouwens ook van het talent. Zeer mooi om te zien hoe twee ervaren muzikanten zich laten begeleiden door jong geweld.
Persoonlijk vond ik Gowk het meest geslaagd vanwege de grote afwisseling en hun onconventionele en creatieve manier van muziek maken, werkelijk alles kan en alles mag, tot het verfrommelen van een blad papier. Han Bennink Trio was dan weer wat meer van hetzelfde maar vervelen deed het zeker niet. Han Bennink is zo’n fantastische entertainer en begenadigd muzikant dat je aandacht werkelijk geen seconde verzwakt!
Je ziet dan ook niet iedere dag een kwieke zestiger als bezeten op een drum te keer gaan.
Rat Records Label Night = dik geslaagd!^
Reageer hieropBewaar dit item (0)