- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (7)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Eindelijk de aandach dat het verdiend, Canada, al jaren zorgt dit land voor de meest fijne en nieuwe muziek en groepen, van noise over hiphop, naar electronica tot new folk, in elke stroming hadden ze zowaar een voetje voor en mocht ik tijdens dit festival het vooruitcafé voorzien van muziekjes, dan dompel ik jullie gerust mee onder in dit bruisende en gevarieerd muziekbad, grtz [k]
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Five for Students interviewt Vooruitprogrammatoren Koen Gisen en Wim Wabbes over het muziekfestival Etoiles Polaires – Montréal
Na Ijsland, Istanbul, Rusland en de Finnen focust het Etoiles Polaires-festival dit jaar op Montréal, de grootste stad van de Canadese provincie Quebec. Al enkele jaren laat de bruisende muziekscène aldaar om de haverklap opwindende artiesten als Arcade Fire, Patrick Watson of Godspeed You! Black Emperor op de wereld los. Gefundeness Fressen voor Etoiles Polaires dus. Wij voelden programmatoren Koen Gisen en Wim Wabbes aan de tand en staken van wal met obligate openingsvraag:
Waarom Montréal?
Wim: “Er kwamen hier al heel wat Canadese artiesten over de vloer, en wij waren allebei al vertrouwd met de experimentele en progrockscène die in de jaren negentig in Montréal welig tierde. Zo hadden we al een paar aanknopingspunten. Een groot pluspunt was bovendien dat Jan De Vroede, van Etoiles Polaires vzw, enkele jaren in Montréal heeft gewoond en bijgevolg veel lokale contacten heeft.
Koen: En natuurlijk is Montréal momenteel onmiskenbaar een stad die om de haverklap een interessante groep voortbrengt. Dit proces is al een aantal jaren bezig, maar een groep als Arcade Fire heeft daarin toch voor een stroomversnelling gezorgd. De muziekscène in Montréal schurkt tegen het commerciële circuit aan, maar door het aparte statuut van Quebec is het toch een eiland in de Angelsaksische wereld. Wat perfect is voor ons, want wij willen met dit festival namelijk de aandacht vestigen op een boeiende regio buiten de traditionele Angelsaksische wereld.”
Jullie zijn zelf een aantal keer naar Montréal gereisd. Welke indruk liet de stad op jullie na?
Wim: “De stad is een interessant mengelmoes van nationaliteiten en nationaliteiten en culturen. Mensen komen van overal uit Canada naar Montréal om daar samen te werken, waardoor er een intens creatief proces op gang wordt gebracht. Er is in Montréal bijgevolg een scène waarin iedereen met elkaar aan de slag gaat. Door die kruisbestuiving ontstaan erg diverse projecten. Ze combineren vaak succesvolle rockbands met eigenzinnige, meer experimentele projecten. Iedere artiest heeft als het ware een spin-off van zijn eigen band.
Dat is trouwens historisch gegroeid. Door de sterke separatistische golf begin jaren negentig kregen heel wat Engelstalige industriëlen schrik. Velen trokken weg uit de stad en kwamen er plots heel wat fabriekspanden leeg te staan die door muzikanten goedkoop konden worden gehuurd en omgevormd werden tot studio’s en lofts. Zo hadden veel beginnende bands de repetitieruimtes maar voor het uitkiezen en zochten artiesten uit omringende steden hun toevlucht tot de stad. Samen met de Engelstalige muzikanten die er al aan het werk waren, zorgden ze voor een boom in de muziekproductie.”.
Het lijkt mij een fiks karwei om een festival als Etoiles Polaires op poten te zetten. Hoe zijn jullie, nadat Montréal als gaststad uit de bus kwam, concreet te werk gegaan?
Wim: “Eerst raadplegen we altijd onze lokale contacten, en dan stellen we elk apart een longlist op met de groepen die we er graag bij zouden hebben en zo gaat de bal aan het rollen.” Koen: “Ondertussen zijn we nu toch al een drietal keer naar ginder gereisd en via Jan Devroede van Etoiles Polaires vzw kwamen we in contact met lokale artiesten en programmatoren. Montréal kent een erg levendig café- en clubcircuit, dus hoef je enkel je muzikale neus te volgen. Op die manier belandden we onder meer in de zolderkamer van een boekhandel om te luisteren naar een verbluffend sterke Alden Penner (bekend van Unicorns).“ Wim: “En dan is het zaak om hen voor je festival warm te maken. Wat opviel was dat veel artiesten uit Montreal nogal wantrouwig zijn. Meestal zijn artiesten automatisch enthousiast als je hen wilt boeken, maar nu moesten we hen echt overtuigen dat het ons puur om de muziek te doen was, in het kader van een specifiek festival in een gerenommeerd cultuurcentrum. Als ze die authenticiteit niet voelen, haken ze onvermijdelijk af. Wat op zich natuurlijk een goede ingesteldheid is.” Koen: “Tenslotte is het puzzelen en praktische zaken regelen. Sommige bands zijn op dat moment op Europese tournee, andere laten we speciaal voor Etoiles Polaires overvliegen.”
De meest in het oog springende namen zijn Bon Iver en Wolf Parade. Welke andere groepen raden jullie zeker aan?
Koen: “Ik kijk persoonlijk het meest uit naar Pas Chic Chic. Die hebben volgens mij het potentieel om door te breken. Anderzijds staat Wolf Parade aan de rand van de absolute doorbraak, maar waren ze toch nog haalbaar voor ons. Verder lijkt een band als The Stills (die reeds het voorprogramma van Interpol en Kings Of Leon verzorgden, ld) ook op doorbreken te staan. Maar uiteraard is elke groep het ontdekken waard.” Wim: “Eerlijkheidshalve moeten we vermelden dat Justin Vernon, aka Bon Iver, eigenlijk een Amerikaan is. Maar als producer van Land Of Talk verdient hij ons inziens toch een plek op Etoiles Polaires.”
Waren er groepen die jullie er graag bij wilden, maar die niet haalbaar waren?
Koen: “Arcade Fire, maar dat is sowieso geen spek meer voor onze bek wegens te duur(lacht). Daarnaast hadden we graag Patrick Watson gestrikt maar die is net vader geworden en doet het bijgevolg wat rustiger aan. En verder? A Silver Mount Zion, voortrekkers van de vorige lichting, heeft net een grote Europese tournee achter de rug. Dus die waren ook niet geïnteresseerd.“ Wim: “Ik had er onder andere Besnard Lakes wel bijgewild maar hun zanger, Jace Lasek, is nogal wispelturig en erg moeilijk te overtuigen om op tournee te trekken.”
Hij weet niet wat hij mist. Tot slot: hoeveel rek zit er nog op het concept van Etoiles Polaires?
Koen: “Het heeft inderdaad al lang niets meer met de poolsterren of het hoge noorden te maken. Maar in de huidige formule kan het festival nog wel enkele jaren mee. We hebben niet de ambitie om een mini-Pukkelpop in stad Gent te organiseren, of om mee te gaan in de waan van de dag. Etoiles Polaires gaat dieper en breder dan dat. Zie in dit verband ook de samenwerking die we op touw zetten tussen Canadese en Vlaamse artiesten. Zo zullen bijvoorbeeld Harris Newman en Ignatz samenwerken en gaat Sam Shalabi aan de slag met onder andere Bart Maris (Flat Earth Society).” Wim: “Met het festival Etoiles Polaires trachten we telkens weer een bepaalde scène te presenteren aan de hand van actuele en uiteenlopende acts. Waarschijnlijk werken we de volgende editie nog een keer rond een geografische plek, China of Cairo bijvoorbeeld. Maar daarna willen we het wat opentrekken, en rond een bepaald personage of internationaal netwerken van bands gaan werken. Ideeën genoeg alvast.”
Daar twijfelen we niet aan. Bedankt voor het gesprek en tot begin december.
Lander Deweer
Reageer hieropBewaar dit item (0)
tof dat de we are wolves in belgie komen, lang op gewacht
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Met een onbevangen blik was ik naar Etoiles Polaires gekomen; ik kende We Are Wolves en The Stills niet. Misschien is het op die manier moeilijker om bands te appreciëren, maar volgens mij is het de manier om een set eerlijk te beoordelen.
Ik vond deze eerste avond eerlijk gezegd maar pover. We Are Wolves hadden zich beter om hun muziek bekommerd en niet om hun looks (bont is al lang niet meer in de mode).
Ook The Stills konden mij niet echt bekoren. Hier en daar zat er wel een goed nummer tussen, maar ook bij hen had ik het gevoel dat het meer om pose ging dan om muziek. Hoe ze alle drie hun gitaar tegelijkertijd de lucht in staken, hoe de bassist gekke bekken trok naar de fotografen,... Neen, deze jongens konden mij niet overtuigen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De aftrap van Etoiles Polaires heeft mij beter gesmaakt.
Reageer hieropWe are Wolves verschenen als half wolf/half mens ter podium en maakten een veelbelovende start. De zanger/bassist/gitarist verloor zich volledig in de muziek en leek afkomstig uit een ander universum. De zwaar echo’ende micro zette dat nog eens extra in de verf. Helaas bleven ze wat teveel op hetzelfde concept doorborduren, waardoor het op den duur wel heel veel van hetzelfde was. Gelukkig hadden ze nog een knaller van een uitsmijter voor ons in petto. Met ‘Magique’ maakten de wolventrio, jammer genoeg inmiddels ontdaan van bontaccesoires, mij absoluut gelukkig.
Ook bij The Stills een bezeten zanger. Met een knoert van een gitaar, rockabilly haarcoupe, Dr. Martensschoenen en priemende oogjes maakte hij me soms een beetje bang. Zijn verzoek/commando om dichterbij het podium te komen willigden wij dan ook maar rap in. De mooie opener ‘Oceans Will Rise’ beloofde veel goeds, maar ook The Stills kampten een beetje met hetzelfde probleem als We Are Wolves: teveel van hetzelfde. Toch nog een paar songs die er bovenuit piekten zoals ‘Panic’. Terwijl de leadzanger – die zich voor een keertje alleen met zijn gitaar bezighield – struikelde over een stekkerdoos genoten wij van het diepdonkere stemgeluid van de gitarist die zo leek weggelopen bij de Kooks. Wat ons betreft mag hij vaker achter de micro!
Bewaar dit item (0)
De Markies spot wilde wolven
Wat hadden de wolven mee: hun bontmutsen – swingende melodieën – de wijdbeense positie (vooral bij de toetsenist en knoppenman) – het showelement – een overstaanbaar taaltje – een maxi-volumeknop – de galmmachine – .... Samengevat: alle ingrediënten voor een erg leuke opener, vond ik persoonlijk. Misschien geen Grote Kunst, maar daar is de markies uieindelijk ook niet altijd naar op zoek
Wat waren ze vergeten: een beetje variatie
En wat hadden de Stills mee? Een knappe zanger (dat kapsel! het zou verplichte haardracht moeten zijn!) met een erg goede stem
Wat waren zij helaas nog meer vergeten: diezelfde variatie.
Al bij al vond ik het voorprogramma dan ook leuker dan the Stills zelf, hoewel de muzikale capaciteiten van deze laatste waarschijnlijk wel hoger liggen Maar met de primussen van de klas heb je niet altijd even veel plezier als met de herrie schoppende lastpakken
Reageer hieropWe are wolves hebben alvast m’n muzikale hart een stukje veroverd.
Bewaar dit item (0)
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Meer foto’s op http://www.genthology.be!
- Tags
- the stills we are wolves tom verbruggen genthology
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik moet toegeven dat ik – na het beluisteren van enkele van hun nummers op voorhand – We are Wolves toch maar bewust heb ontweken. Voor de Stills was ik uiteraard wel op post! Zie hier mijn bevindingen:
Reageer hieropAlhoewel de helft van de band op het eerste zicht misschien overkomt als “wij zijn stoere machorockers”, konden ze mij zeker bekoren. Al bij al doet het er ook niet zoveel toe dat ze er soms uitzien als een bende oversized pubers die het willen maken, want ze bewijzen wel degelijk dat ze heel wat meer zijn.
Muzikaal hebben ze een zeer mooie weg gekozen: vrij eenvoudig, maar wel is er heel duidelijk nagedacht over opbouw, dynamiek en arrangementen. Bovendien eindelijk nog eens een groep die het nut van een tweede gitaar duidelijk kan maken!
Het is wel degelijk door de interessante lijntjes van de eerste gitaar, de zanger en de geweldige tweede stemmetjes van de pianist – die uiteraard een mooie basis van eenvoud als ondersteuning krijgen door de overige instrumentatie – dat deze band een zeer aangename sfeer kan creëeren met een hele eerste rij glimlachende en dansende mensen tot gevolg!
Een pianist in een “rockgroep” – als ik het zo mag noemen – is altijd een gewaagde keuze natuurlijk. Ook hier was zijn aandeel beperkt, aangezien hij en zijn keyboards enkel hoorbaar waren in een wat kalmere bridge hier en daar. Toch bewijst deze toetsenist het nut van zijn aanwezigheid in de groep door er gewoon een hoop andere “taken” bij te nemen: tamboerijn, zingen van een tweede stem, soms drumt hij ook gewoon mee op zijn keyboard :D (Lang leve de electronica!)
Bij de inzet van ‘Snow in California’, wordt het eindelijk duidelijk wat die floortom daar al heel de tijd aan de kant stond te doen: we krijgen een nummer dat me doet terugdenken aan Kaizers Orchestra op Werchter vorig jaar, waarbij iedereen even percussionist wordt.
Al half gewonnen voor deze kerels die toch wel even leuk zijn om naar te luisteren als om naar te kijken, zet ik dan ook een paar geweldige stappen vooruit op hun ” You can come closer if you want to”, maar wordt al snel weer teruggedreven door het dronken koppel voor mij. Toch geven ook de Stills niet op en volharden met de volgende woorden: ” We need to feel a connection! The next song is about coming near the stage and it’s called ‘Panic’”.
Je merkt het al, deze sympathieke kerels wonnen onze harten (of althans toch het mijne). Ook al doorprikken ze even mijn dromerige stemming door thank you te vertalen naar ‘merci’ (Jamie Lidell (6/12 in de schaarbeekhallen) maakte tenminste nog een compromis en ging voor dankuci en merciwel), vraag ik me nog steeds af waarom de bassist een microfoon had en kan ik best begrijpen dat anderen deze groep niet erg speciaal vinden t.o.v. de gemiddelde groep in hun genre, voor mij was dit een zeer geslaagd optreden. Ik denk dat ik hun CD maar eens ga zoeken in de winkel.
Bewaar dit item (0)
Ik ben het volledig eens met Iris wat betreft het leuke begin maar slappe vervolg van beide bands. Het hoogtepunt van de avond was dan ook de struikel van die akelige Stills-zanger. Vandaar de glimlachende gezichten op de eerste rij (neen, die waren niet omdat het interessant was). (En Marlies, wat heb jij foute kapsel-smaak!)
Op zich kon ik van beide bands de muziek wel appreciëren op voorhand, en had ik dan ook geen misse verwachtingen, maar helaas… ze hadden echt wel beter gekund, daar ben ik van overtuigd.
Reageer hieropBewaar dit item (0)