Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Gesprek met Wolf Parade in Montréal
Als opwarming voor het muziekfestival Montréal (3-6 december, i.s.m. Etoiles Polaires), bezochten we het Pop Montréal festival begin oktober. Pop Montréal is een groot festival dat de hele stad inpalmt, met een programma in tientallen muziekclubs, café’s, kerken en ook uitzonderlijke plekken zoals de Masonic Temple (voormalige logetempel waar nog nooit voorheen een concert had plaatsgevonden). Het festival heeft een internationaal rock/pop-programma met enkele grote namen, maar vooral aandacht voor het kleine opkomende grut. De Canadese en in het bijzonder de Montrealse scene krijgt er extra aandacht. Daarom is Pop Montréal trouwens ook officieel partner geworden voor het Montréal festival in Vooruit…
In Montréal proberen we (nog een keer) af te spreken met artiesten die naar Vooruit afzakken in december. Zo ontmoeten we ook Arlen Thompson, de drummer van Wolf Parade, in Café Olympico – een befaamde Italiaanse koffiebar in het Mile End district. Het is er luidruchtig en druk. Maar ze serveren er de beste koffie van de stad en lekker amandelbrood, en op zondagmorgen is het the place to be. Arlen heeft een uur tijd om te praten, daarna wil hij de finale spelen van een hockey wedstrijd die in de rand van Pop Montréal wordt gehouden. Hij hoopt zijn tegenstander – Universal Records – goed af te troeven. Een major de les spellen schept altijd genot.
The Mile End is de thuishaven van de anglofone muziekscene van Montréal. Ook Wolf Parade heeft er zijn studio. De multiculturele buurt heeft inwoners met Joodse, Griekse, Italiaanse en Spaanse roots. Volgens Arlen werd de buurt populair toen begin de jaren negentig veel Engelstalige Canadese industriëlen uit de stad wegtrokken uit schrik voor het groeiende separatisme. De leegstaande lofts en panden werden door artiesten betrokken voor een prikje. Zo werd het dé aantrekkingpool voor veel artiesten die het in de andere Canadese grootsteden niet meer zagen zitten. Een aantal befaamde studio’s vindt er onderdak, zoals Hotel2tango waar o.a. Godspeed you! Black Emperor zijn opnames doet.
Wolf Parade is een band met twee songwriters, twee frontmannen zeg maar: Spencer Krug en Dan Boeckner. Levert dat geen problemen op? “Er zijn er nog zo in de geschiedenis, denk maar aan The Beatles met McCartney en Lennon. Spencer en Dan zijn twee verschillende types songwriters die elkaar goed aanvullen. Ze hebben ook hun eigen projecten waar ze hun ding kwijt kunnen. Dan Boeckner in Handsome Furs en Spencer Krug in The Sunset Rubdown.” Of hij zelf ook een uitlaatklep heeft? “Mijn andere bezigheid is producen. Ik heb mijn eigen studio – Mount Zoomer (trouwens de naam van de laatste cd van Wolf Parade). Daar kan ik veel van mijn energie kwijt.”
Tijdens het Montréal festival presenteert Wolf Parade zijn laatste cd ‘At Mount Zoomer’ die op Sub Top verscheen. Arlen kijkt uit naar het festival. Enkele van zijn favoriete bands staan op het programma: Elfin Saddle, Torngat,… Wolf Parade houdt er sterk aan dat hun support bands ook uit Canada komen. “Jonge bands verdienen een steun in de rug”, vindt Arlen. Time to go – er moet worden gehockeyd. We geven hem nog een doos Gentse chocolaatjes om extra energie op te doen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ook deze keer was ik met onbevangen blik naar de Vooruit afgezakt; ik kende Pas Chic Chic noch Wolf Parade.
Pas Chic Chic vond ik oké, maar bij momenten overstemde de noise teveel en klonk het te chaotisch. Ook vroeg ik mij af wat dat meisje met haar rood kleedje en bril met confituurpottenglazen op het podium stond te doen. Zingen kon ze niet – of werd ze teveel overstemd door haar medemuzikanten? – en veel horen spelen heb ik haar niet.
Wat een contrast met Wolf Parade. Zij staan duidelijk al een stap verder. Het geluid zat goed, de songs klonken vindingrijk en de bandleden hadden genoeg uitstraling om de set op gang te trekken. Al zaten er ook minpunten in: een outro die te langdradig werd, de overgang tussen de nummers die niet altijd even vlot verliep. Maar Wolf Parade had mij al na een paar nummers overtuigd dat het een goeie Montréalse (?) band is.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Pas Chic Chic deed z’n best. Opgesmukt en vol overgave maakten ze de gekste geluiden. Jammer dat hun enthousiasme niet resulteerde in wat betere muziek. Het was best OK voor een tijdje, maar ik was blij toen het gedaan was.
Bij Wolf Parade geen opvallertjes, zij inversteren blijkbaar liever in degelijke muziek. En gelijk hebben ze! Een aangenaam concert!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Te laat, te laat, ik was te laat voor Pas Chic Chic, hoorde slechts de twee laatste nummers. Leek me nog wel ok, de noisiness was er echter na een al minuut teveel aan.
Wolf Parade heeft mij ‘gepakt’ en dat had ik niet verwacht (ik kende hen nog niet), vond hen echt goed. De twee frontmannen stonden er wel, vooral de gitarist en zijn koortsachtig hoofdschudden fascineerde mij. Dat hele lange nummer (iets met beehive) was super.
Dank voor de tip, 5 for Students!
Reageer hieropBewaar dit item (0)