Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Laveren tussen hemelsferen en helskrochten
Het (K-raa-k)³-label neemt een heel aparte plaats in in het Belgische muzieklandschap. Ze zijn niet de enigen die experimentele muziek uitbrengen, maar ze zijn wel het label dat er het meeste erkenning voor krijgt. Zo’n grote erkenning zelfs, dat ze de Vooruit (of toch enkele zalen ervan) 3 dagen na elkaar mogen hijacken voor hun Pauze festival, een festival dat even stil staat bij wat de meest recente ontwikkelingen zijn in de vooruitdenkende muziek.
Althans, dat is de opzet. Het is dan ook zeer vreemd dat we gisteravond veeleer een groep artiesten voorgeschoteld kregen die teruggrepen naar de jaren ‘70 (met een uitzondering, daar kom ik straks nog op terug) in plaats van volstrekt nieuwe, gewaagde muziek te brengen. De Balzaal werd gisteren gevuld met spacy analoge synthesizerklanken, zwaar met effecten geladen gitaren en psychedelische visuals zoals je je dat ook wel zou kunnen inbeelden bij een concert van de vroege Pink Floyd. U hoort het al, liefhebbers van de good ol’ sixties ‘n seventies kwamen zeer zeker aan hun trekken bij dit concert. Vooral dan als ze een fetish hebben voor Duitse krautrock en Californische psychedelica.
Gelukkig hebben wij ook helemaal niets tegen deze genres. Wij beluisteren met graagte wel eens wat Klaus Schulze of Tangerine Dream en psychedelica durft ook geregeld op onze platenspeler terecht te komen. Köhn en Arp pasten in die eerste groep van spacy synths en Wooden Shjips leek wel blijven hangen in het Californië van de vroege jaren ‘70 (ook qua uiterlijk trouwens). Maar hoe past Sword Heaven hier dan in? Da’s simpel, helemaal niet. Sword Heaven was ongetwijfeld het meest gewaagde en ook het meest luidruchtige van de hele avond, met hun tribale vorm van noise. En daarmee bedoelen we dan ook echt lawaai. Wel interessant om is gezien te hebben (en dat mag u ook letterlijk nemen, de drummer was een fenomeen om waar te nemen), maar ik betreur het mij nog steeds dat ik geen oordopjes had meegenomen. Als er lawaai is in de hel, dan zal het vast en zeker klinken als Sword Heaven.
Een probleem waar alle bands overigens mee te maken hadden was een gebrek aan variatie. Vooral dan Wooden Shjips en Sword Heaven vielen in herhaling na een tijdje en wisten op het einde nog maar weinig interessants aan te brengen. Arp vond ik niet kwaliteitsvol genoeg, zijn melodieën waren zwak en geregeld ook gewoon vals. Köhn vonden we dan nog het sterkste van de avond, genoeg variatie in de set en de melodieën op zich waren sterk genoeg. Maar goed, als het dan even wat saaier werd konden we wel genieten van de prachtige visuals, on the spot geïmproviseerd met allerlei analoog projectiemateriaal. Best leuk om die kerels daar te zien wapperen met hun gekleurde papiertjes ook.
Al bij al wel een aangename avond, al vraag ik me af waarom dit dan zonodig als “nieuwe” muziek gelabeld moest worden. Misschien slaat de term meer op de andere avonden van het festival. We zijn benieuwd voor vanavond!
- Tags
- krautrock
- noise
- psychelica
Reageer hieropBewaar dit item (0)