- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (5)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Ben op zoek naar een ticket. Kan iemand mij helpen? Wil te graag gaan.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ben op zoek naar 1 of 2 tickets voor Bon Iver. Kan iemand me helpen?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Hoi
Ik heb 1 ticket maar ik heb nog 1 TICKET EXTRA NODIG,
ik woon in de omgeving Hasselt-Zonhoven-Heusden.
Mocht iemand 1tje over hebben, graag feedback,
bedankt
0476/ 27 94 55
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Hallo iedereen,
Ik zoek nog een lift terug richting antwerpen (ik veronderstel dat de laatste trein nipt zal zijn?)
Laat iets weten op het nummer 0498 40 64 91
Zeer vriendelijk bedankt!
Reageer hieropSander
Bewaar dit item (0)
Hi folks
ik heb waarlijk nog één ticket voor Bon Iver te koop.
Een dubbele boeking van mij, ik moet ergens elders naartoe. Shame.
Ik verkoop het zaterdag in het Vooruitcafé, tussen 17 en 17.30u.
Reageer hieropMail me op tverhaegen@skynet.be
of op deze site.
Bewaar dit item (0)
Hallo,
Reageer hieropIk heb 2 tickets voor Bon Iver over!!! Kan door omstandigheden niet gaan. Is er iemand geinteresseerd? Contacteer: charlotte_godderis@hotmail.com
Bewaar dit item (0)
Poepspleet, what is that?
Van Bon Iver werd veel verwacht: uitverkocht en niet eens een Canadees.
Maar het was Sarah Suskind die als eerste het podium beklom. Haar kleedje flatteerde haar minder dan haar stem, maar met de ogen dicht hebben we toch relatief kunnen genieten. Alleen heb ik een probleem met overvloed van vrouwelijke singer-songwriters de laatste tijd. Ik neem genoegen aan Cat Power, en luister verder liever naar mannelijke stemmen. Heel speciaal vond ik deze Sarah dan ook niet.
De mannen en vrouw van Land of Talk voldeden dan weer wel aan de algemene Montréal-trend die doorheen dit festival nogal sterk naar voren komt: skinny jeans, ogen die volledig paraplu staan, stevige losse bottines, strakke gitaren en het voortdurende herhalen van “thanks for having us, it’s been fucking amazing”.
Maar vooral de muziek van deze band sprak ons aan. Het stemgeluid deed denken aan Jenny Lewis, maar ook muzikaal hebben deze jongens flink geluisterd naar de oudere Rilo Kiley. Af en toe moeten ze nog een aantal kinderziektes genezen en iets meer een eigen identiteit opbouwen, maar er zit zeker potentieel in!
De zangeres vond het leuk Nederlandse woordjes van het publiek te leren, zo bleek. Toen er iemand ‘poepspleet’ riep (nadat ze zelf had gezegd dat ze problemen had met haar afzakkende broek), herhaalde ze het ook ongegeneerd tot grote hilariteit van het publiek uiteraard. Heel sympathieke juffrouw, zo leek het wel.
En dan, jawel, dé groep van de vier dagen Montréal… Justin (zang, gitaar – leader of the band in feite) wou duidelijk niet laten merken dat hij stiekem Amerikaan is, en bracht op zijn manier een ode aan de combat-boots. Niet aan zijn voeten, wel op zijn shirt weliswaar.
Bon Iver, moeten mannen met baarden zijn… Behalve Mike (zang, gitaar) moet eerst nog een baard in de keel krijgen vooraleer hij kan denken aan behaarde kaken. Maar goed, van Justin weten we ook soms niet of het niet eerder Justine is…
Geen probleem, met ogen open zagen we duidelijk vier mannen. Vier mannen die mooi op elkaar inspeelden en duidelijk zelf plezier beleefden in wat ze deden. Het geluid zat goed, de sfeer was schitterend en de muziek greep zonder meer naar de keel. Zeker toen Skinny Love werd gespeeld met een metalen gitaar en verder niets dan synchrone drums van de overige drie mannen en de bitterzoete stem van Justin. Wat anderen met fietswielen en strijkstokken nog niet bereiken, kan Bon Iver met doodgewone instrumenten creëren: een kille warmte die een hele zaal het zwijgen oplegt. Behalve de fotografen die onze schouders als statief gebruikten en het voortdurende klikken niet konden laten – het zijn maar beter mooie foto’s!
Tot tweemaal toe kwamen ze terug het podium op: “you guys are… shit!” We hopen dat die wel goed bedoeld was, maar twijfelen er niet aan. Mijn enige kleine, stille ontgoocheling was dat ze in plaats van Blindsided (nochtans op verzoek van een schreeuwende fan in de zaal) te spelen, Sarah Suskind erbij haalden. Gelukkig was het nummer mooi genoeg…
De avond kon alvast niet stuk. Een roes van geluk – jawel, deze keer gemeende glimlachen op de eerste rij, dat kan een optreden van Bon Iver verwezenlijken!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Katelijne, we zitten duidelijk op één lijn over deze zalige zaterdagavond! Volgende keer kunnen we misschien samen schrijven om herhaalde meningen te voorkomen…
Deze veelbelovende double bill werd zowaar een triple bill: nog voor Land of Talk besteeg een besnaarde girl-next-door het podium. Sarah Siskind kan misschien leuk zingen, maar warm of koud werd ik er niet van. Het is al te vaak gedaan en ook al veel beter.
Reageer hieropDaarna was het de beurt aan het trio van Land of Talk die mij zeer positief verraste met hun energieke indie die erg doet denken aan Rilo Kiley en The Elected. Hun frontvrouw – met Karen O. haarcoupe – maakte ons bovendien aan het lachen met de onvergetelijke oneliner: “Poepspleet. What’s that?” nadat iemand uit het publiek haar nogal onsubtiel wees op haar afzakkende skinny pants.
Eindelijk was het dan aan Justin Vernon en de zijnen. Hij had naast zijn twee vaste kompanen de piepjonge gitarist Mike en de drummende Sean ook nog een bassende baardmans meegenomen en zette een betoverende performance neer. “Fuck yeah” om het met de woorden van de Amerikaanse wannabe Canadees te zeggen.
Bewaar dit item (0)
fuck yeah, we can do that, man :) it’s been fucking amazing! you’re… shit!
Reageer hieropBewaar dit item (0)