Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Toen ik een half jaar geleden in Amsterdam ‘Phantom Story’ van Nicola Unger zag, wist ik het meteen: dit is iets voor Almost Cinema. Piepklein theater met piepkleine hoofdrolspelers. Nicola brengt een verhaal dat tevens een ‘re-enactment’ is, een verhaal van haat en liefde.
In dit miniatuurtoneel wordt elk karakter, elk rekwisiet – mannen, vrouwen, terroristen, agenten, geweren, huizen – weergegeven door een papieren figuur. De poppetjes worden gemanipuleerd, het lot wordt herzien; de geschiedenis wordt opnieuw afgespeeld. ‘Phantom Story’ is in al haar argeloosheid een wrede voorstelling.
Ik haal nog even een stukje uit een interview met Nicola Unger aan:
Reageer hieropToen ik dit verhaal voor de eerste keer hoorde, wist ik niet wie Carlos was. Ik was te jong om het me te kunnen herinneren. Hoe meer ik over hem, de periode en de tijdsgeest las, hoe meer ik het gevoel had dat we in de jaren zeventig zijn blijven steken. Terwijl de geschiedenis van de bedreiging zich herhaalt. Er zijn slachtoffers en aanvallers: er zijn lammeren en wolven. Onze levens bewegen zich in cirkels, we zitten gevangen in situaties die door de jaren heen ons lot herhalen.
Elk karakter en ieder voorwerp in dit verhaal – mannen, vrouwen, terroristen, politiemannen, wapens, huizen, etc. – is een kleine papieren artiest.
Hun toneel is mijn koffietafel.
Ik ben de “bloed” artiest, die de poppetjes manipuleert, als een spelend kind.
Tegelijkertijd wreed en onschuldig.
Bewaar dit item (0)