- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
M’n goede vriend Thomas vond het vooral een eng idee,ik was vooral enthousiast bij het concept van W (Double U).
Maar er was niks engs,griezeligs of benauwends aan.
Het was een totaal andere ervaring,iets totaal nieuw. We kregen alle twee een nogal zware rugzak aan,een koptelefoon op & een zwart zakje over ons hoofd.
Een Nederlandse sprak ons toe (eerst hield ik het voor een computerstem) & vertelde ons wat we moesten doen,van ‘beweeg je handen over de tafel’ over ‘pak wat op de rechterhoek van de tafel ligt’ tot ‘stap nu tot dat punt en begeleid elkaar’ & dat diende allemaal synchroon te gebeuren. We konden elkaar ook aanwijzingen geven,wat vooral grappig was.
Ik verliet het gebouw met een heel leuk & opgewekt gevoel.
Reageer hieropEen van de tofste dingen die ik al gedaan/gezien heb in Vooruit.!
Bewaar dit item (0)
Ook Charlotte en Barbara wisselden van hoofd en ledematen
Dit had Charlotte erover te vertellen…
Ik voelde me net een robot uit een Disney-film, met de zware rugzak als een technisch verlengstuk van mijn eigen lichaam en voor mijn ogen een boom met camera’s en microfoons die als een voelspriet uit mijn hoofd leek te komen. In zekere zin was ik ook een robot, ik stuurde niet meer mijn eigen lichaam maar dat van Barbara en Barbara stuurde dat van mij. Of stuurden we toch onszelf? Of waren we niet meer twee lichamen maar samengesmolten tot slechts eentje?
Het meest verwarrende was het ogenblik waarop ik mezelf zag. Mijn coördinatie was compleet verdwenen en ik kon niets anders meer doen dan mezelf spiegelen; wat er dus op neerkwam dat ik stokstijf bleef staan en niet meer wist hoe en wat ik moest bewegen. Ik kon mij pas weer enigszins heroriënteren toen ze me mijn helm hadden afgenomen en ik weer op mijn eigen zicht en tastzin kon vertrouwen.
De kern van dit experiment is dat je heel erg wordt teruggeworpen op jezelf en vooral op elkaar. Het was een heel vreemd gevoel om te moeten communiceren over bewegingen die je normaal gesproken individueel uitvoert. Je bewegingen, je gedachten, ineens deel je alles met een ander persoon, een persoon die je noodgedwongen in korte tijd heel erg moet gaan vertrouwen omdat je anders allebei tegen een muur aanloopt. De makers vertelden ons dat ze dit technische experiment willen gaan toepassen in een theaterstuk. Ik kan me er niks bij voorstellen en ben dus zeer benieuwd naar wat voor theater dat gaat opleveren.
En Barbara het volgende…
De handen die ik zie zijn de mijne niet, maar ik voel wel dat erin geknepen wordt. Mijn ogen zijn niet die van mij, maar ze helpen me wel verder, verder naar mezelf toe.
Na een aantal onzichtbare hindernissen kan ik mezelf zien zwaaien, na wat proberen mezelf een handje schudden, om tenslotte opnieuw van handen en ogen te wisselen met Charlotte.
Heel desoriënterend allemaal, maar een vriendelijke gids liet ons zachtjes aan onze nieuwe leefwereld wennen, en waarschuwde ons tijdig als muren en deuren te dichtbij kwamen. Ik onthoud vooral hoe makkelijk onze hersenen op het verkeerde pad kunnen gezet worden, waarbij ik met ‘makkelijk’ de zware rugzak apparatuur en willicht technologische hoogstandjes allerminst oneer zou willen aandoen.
We wensen crew nog veel succes in de verdere uitwerking ( en bedankt voor het snoepje).
Reageer hieropBewaar dit item (0)