- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
De Meelezer van maart - "De Echtgenote" van Curtis Sittenfeld
Na acht jaar Bush en evenveel jaren van kritiek, brengt Curtis Sittenfeld met ‘De Echtgenote’ een meer genuanceerd beeld van het leven achter de schermen van het presidentsschap. Want, laten we wel zijn, al wordt dit boek als fictie bestempeld – het is overduidelijk het verhaal van Laura Bush (al geeft de schrijfster zelf toe meer dan eens haar artistieke vrijheid benut te hebben). Ook Sittenfeld schuwt de kritiek niet, en ook na het lezen blijft ons het beeld van een incompetente en niet bijster intelligente president bij, maar ze zet wel personages van vlees en bloed neer, die écht aanvoelen.
Alice Blackwell (Laura Bush dus, het hoofdpersonage) is een vrijgevochten en intelligente vrouw die vaak piekert over de belangrijke keuzes die ze heeft moeten maken en zich niet altijd even comfortabel voelt in haar rol als ‘First Lady’.
Sittenfeld behandelt haar personage met veel sympathie en respect, en vaak komt ze er een pak beter uit als haar echtgenoot, als plichtsbewuste, gematigd democratische vrouw. Dit boek is dan ook met veel verbeelding en inlevingsvermogen geschreven en is eerder een psychologische roman als louter een biografie.
De echtgenote is een vlot geschreven roman, al had het verhaal misschien niet de volle 570 pagina’s verdiend. Sommige scenes en beschrijvingen worden nog al lang uitgerokken en niet alle achtergrondinformatie is even interessant of nuttig, maar al bij al is dit een sterke roman die een beter inzicht geeft in de geest & het leven van de Amerikaanse first lady.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ja, ‘t is inderdaad een vlot geschreven roman. Ik ga er ook wel mee akkoord dat de kleine 600 pagina’s net ietsje té zijn. Curtis Sittenfeld zegt in een van haar interviews dat zo een 80% fictie is. Ik behoed er mij dus wel een beetje voor om Alice Lindgren en Laura Bush te vereenzelvigen.
Aangezien ik het boek dus zelf in de eerste plaats lees als een roman, heb ik wel met de volgende gedachte gespeeld. Trouwt Alice Lindgren met een man die ze eigenlijk een beetje heropvoedt om een stukje schuld af te lossen, de schuld die ze interioriseerde toen ze betrokken raakte in het dodelijke auto-ongeluk uit haar jeugd? Ok, misschien een beetje aan het haar getrokken maar toch…
In elk geval vond ik de interessantste thematiek aan het boek de kwesties van schuld en verantwoordelijkheid. Het zijn twee dingen waar Alice gedurende haar hele leven mee begaan is. In hoeverre kan je jezelf medeverantwoordelijk achten voor de daden en beslissingen van iemand met wie je je leven deelt? In welke mate kan je je politiek distantiëren van je partner zonder je daar al te schuldig bij te voelen?
Daarenboven illustreert de roman ook hoe een mens nu eenmaal twee gezichten kan hebben: wat je bent voor anderen enerzijds en wat je bent voor jezelf en die hele kleine schare van naasten anderzijds. Alice zou waarschijnlijk nooit voor Charlie gevallen zijn als ze hem enkel kende via dat eerste aspect.
Het zijn maar enkele gedachtenspinsels die ik uit het boek opgeraapt heb.
“De meelezer van maart – Godenslaap, Erwin Mortier”
Een vervlogen geschiedenis verteld door de ogen van een oude vrouw, wachtend op haar einde doch berustend in haar lot. De magie die daarvan uitgaat, herinnerde me aan de talrijke verhalen die ook mijn grootmoeder vertelde. Naast onbenulligheden en de vele herhalingen schuilden er van die levenswijsheden in die ik tot op vandaag blijf koesteren.
Reageer hieropNet die sfeer slaagt Erwin Mortier ook hier op te roepen. Helena, het hoofdpersonage weet je te boeien met een leven vol zelfironie en een genot voor banaliteiten, verheerlijkt in intens mooie beschrijvingen, maar ook een leven dat de WO II meemaakte en meedraagt.
Mortier nam me mee in een verleden, ons verleden waar ik het bestaan niet van af wist maar die ik meteen herkende. Het is een boek dat met zijn minuscule details en beschrijvingen tijd en inlevingsvermogen van je eist maar me juist daarom zo kon bekoren.
Bewaar dit item (0)
Na ontzettend te hebben genoten van Marcel van Erwin Mortier, met heel veel goesting begonnen aan Godenslaap. En toch nog verrast! Meeslepende stijl en poëtisch-realistische beschrijvingen.
Waarom een oorlog zelden zwart of wit is, maar vooral veel grijs.
Heel mooi !!
Inderdaad fantastisch, maarreuh… gaat toch om WO I, Godenslaap?
De meelezer van maart: De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano
(reactie van meelezer Sylvia Van Driessche die haar reactie zelf niet kon posten)
Toen ik de korte inhoud las dacht ik dat ik dat dit boek echt iets voor mij was.
Naar mijn mening heeft de schrijver op een heel indringende wijze weergegeven op welke manier een leven van jongsafaan bepaald wordt door de ouders.
Dit thema boeit me enorm en de eerste vier hoofdstukken heb ik enorm gewaardeerd.
De twee levens van Mattia en Alice lopen eerst parallel met elkaar en vloeien dan mooi samen. Hierna neemt de spanning van het verhaal helaas af en is het verdere verloop nogal slap.
Voor mij mocht er kwa verhaallijn wat meer mee gedaan worden en sommige stukken komen ongeloofwaardig over (vb: trouwreportage).
Verder lezen we hoe deze beschadigde zielen zich verder door het leven worstelen samen met hun psychische problematieken, dit uit zich in zelfverminking bij Mattia en anorexia bij Alice.
De personages wachten tot op het allerlaatste om het heft in eigen handen te nemen en dat vind ik zelf wat ergerlijk. Ze kiezen er als het ware voor om op hun eilandje te blijven zitten.
De schrijver is er zeker in geslaagt om de eenzaamheid weer te geven dat hierbij gepaard gaat.
Voor wie meer inzicht wil krijgen in deze ziektebeelden zou ik dit boek dan ook ten zeerste aanraden. Ook ook voor studenten psychologie is dit interessante lectuur.
Ik heb me gedurende heel het boek afgevraagd wanneer er iets zou gebeuren en op de laatste bladzijde wist ik het… niets.
Reageer hieropMisschien is dit wel juist om de aandacht naar de lijdensweg van de twee personages toe te versterken.
Dit psychologisch drama zou naar mijn gevoel ook wel beter bij het thema “herfst” passen want deprimerend is het alleszins.
Bewaar dit item (0)
Hmm dat deprimerend zou ik zelf een beetje nuanceren. Op het einde van het boek hebben beide vrede genomen met het feit dat ze “anders” zijn. Een sfeer van aanvaarding en berusting, zou ik het noemen. Een lichtheid die contrasteert met de rest van het verhaal. Toch een happy end dus.
De meelezer van maart - De eenzaamheid van de priemgetallen, Paolo Giordano
De meelezer van maart – De eenzaamheid van de priemgetallen, Paolo Giordano
Toen ik de korte inhoud las dacht ik dat ik dat dit boek echt iets voor mij was.
Naar mijn mening heeft de schrijver op een heel indringende wijze weergegeven op welke manier een leven van jongsafaan bepaald wordt door de ouders.
Dit thema boeit me enorm en de eerste vier hoofdstukken heb ik enorm gewaardeerd.
De twee levens van Mattia en Alice lopen eerst parallel met elkaar en vloeien dan mooi samen. Hierna neemt de spanning van het verhaal helaas af en is het verdere verloop nogal slap.
Voor mij mocht er kwa verhaallijn wat meer mee gedaan worden en sommige stukken komen ongeloofwaardig over (vb:trouwreportage).
Verder lezen we hoe deze beschadigde zielen zich verder door het leven worstelen samen met hun psychische problematieken, dit uit zich in zelfverminking bij Mattia en anorexia bij Alice.
De personages wachten tot op het allerlaatste om het heft in eigen handen te nemen en
dat vind ik zelf wat ergerlijk. Ze kiezen er als het ware voor om op hun eilandje te blijven zitten.
De schrijver is er zeker in geslaagt om de eenzaamheid weer te geven dat hierbij gepaard gaat.
Voor wie meer inzicht wil krijgen in deze ziektebeelden zou ik dit boek dan ook ten zeerste aanraden.
Ook ook voor studenten psychologie is dit interessante lectuur.
Ik heb me gedurende heel het boek afgevraagd wanneer er iets zou gebeuren en op de laatste bladzijde wist ik het… niets.
Reageer hieropMisschien is dit wel juist om de aandacht naar de lijdensweg van de twee personages toe te versterken.
Dit psychologisch drama zou naar mijn gevoel ook wel beter bij het thema “herfst” passen want deprimerend is het allesinds.
Bewaar dit item (0)