- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (2)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Helmut Krauss "Eros"
Helmut Krausser heeft met “Eros” ook: ein “Sittenbild der alten Bundesrepublik” geschreven, toch zijn werkelijk vertellend wens is individueel: het verhaal van een levenslang ongelukkige liefde tussen een rijke industrieel en een tot aan het einde zich verzettende vrouw.
Reageer hieropMaar Krausser is niet echt overtuigend: het verhaal is een door en door geconstrueerd verhaal en lijkt ‘n beetje op een “Baukasten” blokkendos, vol met colportagachtige elementen en over en over vol met historische ‘allerlei”, wiens soms stijf (onbeholpen) vertoning zich niet als “Figurenrede” laat verontschuldigen.
De opdracht, de doelstelling van de Ik-verteller, het leven van een industriell zinvol op papier te zetten, mislukt vanwege het niet aankunnen van de ingewikkelheid van het leven. Met elk pagina wordt dit verhaal ongeloofwaardiger.
Bewaar dit item (1)
Ik vond het verhaal wel goed gevonden.
Alexander kreeg toch net de functie van rijke industrieel toegeschreven, om de ingewikkeldheid van het leven te ontspringen? Hij mist hierdoor natuurlijk ook de goede momenten van het leven, wat hij ten stelligste betreurt.
Het ontmythiseert ons beeld van die lachende rijken uit hollywood die al onze blaadjes vullen…vind ik toch. Keeping up a appearances … maar je kan je geluk / liefde niet kopen. How Alexander wished he could….
De meelezer van februari: "Helmut Krausser - Eros"
Het boek wekte bij mij de vraag op, hoeveel liefdes zijn er in een mensenleven?
Als men 1 keer een liefde heeft “gehad” (wel of niet “geconsumeerd”), heeft men dan geen kans op een volgende liefde?
Of is dat een keuze van de persoon om trouw te blijven aan die 1 liefde in zijn of haar leven.
In de mokabon ontmoette ik een man van 92 jaar, hij vertelde dat hij verloofd was in de tweede wereldoorlog, 3 maanden voor de trouw werd zijn verloofde doodgeschoten.
Deze man had sinsdien geen nieuwe liefde in zijn leven toegelaten. Hij bleef bij zijn moeder wonen.1944—> 2009, dat is 65 jaar de herinnering aan zijn geliefde koesteren.
Straf.
In het boek leidt de fascinatie van de hoofdpersoon voor de vrouw van zijn leven, dat hij zich over haar als een bewaarengel ontfermt.
Ik heb genoten van het boek.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wie zei ook alweer dat de enige manier om gelukkig te worden loslaten is?
Laten wij onszelf nu nog toe om een leven lang te treuren over één persoon? Nee. Zelfs al zou je het zelf wél willen, de maatschappij vraagt dat je glimlacht en gelukkig bent.
Dit weekend nog zat ik thuis na te denken over een afgesprongen liefde, en mijn moeder zei: “Als het is om te wenen, was je maar beter in Gent gebleven.”
Dus nee, je kan je nog moeilijk vasthouden aan één liefde. In onze wegwerpmaatschappij word je scheef bekeken als je dat doet.
De meelezer van februari “Waarom ik mijn moeder de hals doorsneed van Nadia Dala”
Met onze leesgroep doen we bij de start van elke boekbespreking een rondje “scores geven”. De ideale manier van onze leesgroepbegeleidster om de temperatuur over het gelezen boek te meten. Waarom ik mijn moeder de hals doorsneed oogstte extreme reacties: van 1 op 10 (“voor de moeite”) tot 7 op 10 (“Lazen wij hetzelfde boek wel?”). Niemand was écht laaiend enthousiast, zoveel was wel duidelijk.
En waarom precies? Want is Dala geen gerespecteerde journaliste die reeds meer dan eens haar sporen verdiende? En was de pers niet enthousiast over haar boek?
De eerste kritiek die naar boven dreef, ging over het taalgebruik: “te wollig, te etalerend”. Maar algauw bleek ons grootste struikelblok het fragmentarische karakter. Dala raakt heel wat thema’s aan: waanzin, onvoorwaardelijke liefde, streng katholicisme, het geurthema zoals we het ook lazen in Süskinds ‘Het Parfum’, zusterliefde, … Maar geen enkel van die thema’s werkt ze uit tot een volwaardige verhaallijn. Daardoor boet het verhaal in aan geloofwaardigheid (“Als dit over onvoorwaardelijke liefde gaat, ben ik Napoleon.”) en kroop het – hoe gruwelijk ook – niet onder ons vel (“Het raakt me niet, ik leef niet mee met de karakters”). Wél waren we het er over eens dat het boek heel sterk begon met een veelbelovende titel en een sterk eerste hoofdstuk.
Zoveel mensen, zoveel meningen; bleek ook binnen onze leesgroep. Want hoewel het merendeel van onze groep de roman niet kon smaken, waren er ook voorstanders. Bij deze hun stem om alsnog op een positieve noot te eindigen: “Kon je dat boek dan niet lezen als één lange uiting van waanzin? Ik las het zo en vond het bijlange niet slecht.”
- Tags
- literatuur
- meelezer
- uitgelezen
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ik vond het boek ook niet zo goed. Ik weet het aan de titel en het daarmee vasthangende verwachtingspatroon van de lezer, maar het fragmentarische zal er ook zeker iets mee te maken hebben.
Ja, die Nadia Dala lokt duidelijk uiteenlopende reacties uit. Ik voeg er graag nog eentje aan toe.
Ik was ook aan dit boek begonnen met héél veel scepsis, maar gaandeweg sloeg dat eigenlijk behoorlijk om. Dit is gewoon zo ‘quirky’ dat ik vaak zelfs wat moest grinniken van de verrassing. Dat neemt niet weg dat ik tijdens het lezen inderdaad ook vaak dacht: “waar sláát dat nu allemaal op?”, maar tezelfdertijd klopt in deze roman een soort van furieuze, nietsontziende hartslag, dat het niet zou kloppen om hem ‘slecht’ te noemen.
Sterker nog, ik vond het zelfs goed – ik stoorde mij er absoluut niet aan dat je niet dicht genoeg bij de karakters komt om met ze mee te leven, dat de verhaallijnen onafgewerkt en grillig zijn en dat scènes vaak choqueren door hun gebrek aan morele logica. Ik ben na de eerste paar zinnen overgeschakeld op een Amélie Nothomb of Saskia De Coster-modus, en las het boekje vervolgens met kwaadaardig genoegen uit.
Het verhaal van een huwelijk - Sean Andrew Greer
Dit boek laat mij verweesd achter. Al die twijfels en onzekerheden, het oneindige herhalen dat we DENKEN dat we gelukkig zijn met iemand, maar eigenlijk niet weten hoe we ons daarin vergissen. Het enige waar Pearlie zeker van is, is dat Holland zijn gezin verlaten zal om met Buzz mee te gaan, en zelfs daar vergist ze zich in.
Het gevolg is de onbeantwoorde vraag: leefde Pearlie in de leugen van Holland? Buzz bestaat immers écht. De tantes praten met hem, hij rengt cadeau’s, toont haar de grond die ze krijgen zal, én keert terug ne de dood van Holland. Of leefde ze in de leugen van zichzelf? Holland gaat immers niet weg, praat nooit over wat Buzz van plan is…
Het boek was op zich niet slecht, maar het is toch mijn favoriet niet van deze Uitgelezen…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De meelezer van februari: "Het verhaal van een huwelijk - Sean Andrew Greer"
(Reactie van meelezer Stefanie Belien die door technisch probleem haar reactie niet posten kon)
Een boek met onthullende feiten over oorlog en een huwelijk vol geheimen.
Reageer hieropPearlie en Holland hun vertrouwde wereld wordt verstoord als, Buzz, een oude vriend van Holland plots voor de deur staat. Buzz en Holland met hun verleden. Pearlie en Holland met hun verleden. Waar brengt de toekomst hen? Wat met het ‘nieuwe’ verleden?
Het is een boeiend verhaal vol moeilijke keuzes.
Het geeft stof tot nadenken.
Bewaar dit item (0)
Vanavond was Uitgelezen een avond over liefde en boeken.
Zoals altijd was Uitgelezen een avond over liefde voor boeken.
Mijn valentijnsgevoel begon pas echt, vanavond, tijdens het horen van de gepassioneerde woorden over taal en boeken van Bart Moeyaert.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een actrice zonder script en een dichter met een huurauto
Het is niet mijn gewoonte, maar uit eerdere edities bleek dat het zaak is op tijd te komen. Maar zelfs toen ik een dikke vijf minuten op voorhand arriveerde, barstte de Balzaal reeds uit zijn voegen en was het vergeefs zoeken naar een vrije stoel. Uiteindelijk vonden we onze stek op een tafel die een ere plaats bleek; we keken precies over alle geïnteresseerde kopjes heen.
Hoewel ik geen enkele van de drie boeken gelezen had, kon het met zo’n thema niet meer stuk. Persoonlijk heb ik namelijk helemaal Niks Tegen de Liefde. Toch liep het (een beetje) spaak. Wine Dierickx (op zich niks mis mee) kwam vaak niet verder dan “het boek is leuk en ook schoon” en dat ze het “graag gelezen had”. We zijn niet allemaal literatuur deskundigen, maar na verloop van tijd werd dat toch wel wat ergerlijk. Op geen enkele manier wist ze mij voor haar boeken te enthousiasmeren. Misschien had ze zich moeten voorbereiden. Wel las ze een wonderschoon gedicht van Peter Verhelst, maar koos juist hetzelfde vers dat hij zelf een paar dagen geleden op Saint Amour toch net wat beter had voorgedragen.
Gelukkig zat de alom gewaardeerde Bart Moeyaert naast haar. De gewezen stadsdichter kwam duidelijk beter beslagen ten ijs en verwende het leeslustige publiek met zijn eigenzinnige opvattingen en leestips, maar ook met verwijten aan het adres van Dala’s redacteur. Bovendien diste hij nog een heimelijke anekdote op over zijn ongewild materialistische instelling. Dit alles verpakt in die prachtige stem van hem. Een kadootje.
Vergeet ik bijna nog een compliment te maken over de snoepjes. Neuzekes, eat your heart out!
Reageer hieropBewaar dit item (0)