- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (3)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
De meelezer van januari : Het Bedrog - Damon Galgut
De blanke veertiger Adam Napier is door omstandigheden werk en huis kwijtgeraakt, en besluit zijn jeugddroom weer op te nemen : het schrijven van gedichten. Hij verhuist naar het vervallen vakantiehuisje van zijn broer, omgeven door onkruid.
Reageer hieropVan schrijven komt niet veel in huis, vooral wanneer hij op een parking Canning ontmoet, die beweert een oud klasgenoot te zijn.
Adam herinnert zich daar niets van, maar hij gaat wel in op de uitnodiging een bezoek te brengen aan het landgoed van Canning, waar hij onder de indruk komt van diens vrouw Baby.
Adam wordt kind aan huis bij de Cannings en raakt zo zijdelings betrokken bij de grootse plannen om het landgoed te gaan ontwikkelen.
Als je de inhoud zo leest, zou het wel een spannend boek kunnen zijn.
Niets is minder waar, ik vond het helemaal niet boeiend.
Voortdurend worden nieuwe personen en situaties opgerakeld waar verder niets mee gedaan wordt. De aanzet ziet er meestal belovend uit, maar de verhaallijn loopt op niets uit. Je denkt voortdurend : ha, nu gaat er eindelijk iets spannends gebeuren, maar je wordt voor de zoveelste maal op een dood spoor gezet.
Bewaar dit item (0)
De meelezer van januari: Een Engelse tragedie – Helen Walsh
‘Een Engelse tragedie’ is het tweede boek van de 32-jarige Helen Walsh. Haar debuut in 2004, ‘Brass’ – in het Nederlands vertaald als ‘Millie’ – lokte lovende reacties uit. En ook deze keer wordt ze bedolven onder superlatieven…
Het gezin Fitzgerald woont in de slechtste wijk van Warrington, een stad in het noord-westen van Engeland.
Robbie, 24 jaar – arbeider van beroep en een veelbelovend muzikant – ziet op een avond zijn grote droom in vervulling gaan, hij krijgt een platencontract aangeboden. Alles verandert wanneer diezelfde avond zijn vrouw, Susheela – een hoogzwangere verpleegster van Maleisische afkomst – belaagd wordt door inbrekers, terwijl ze al uren op Robbie wacht met hun zoontje van vijf, Vincent.
Ze wacht.
Ze wordt verkracht.
Ze zwijgt.
“Susheela zei dat er was ingebroken. Ze wist instinctief, in een reflex, dat haar jonge echtgenoot niet zou kunnen leven met de gruwel van een verkrachting, dat hij daar nooit overheen zou komen.”
Robbie denkt onuitgesproken verwijten te voelen van Susheela, dat hij er had moeten zijn. En ook hij zwijgt; hij praat niet over het platencontract dat enkel nog op zijn handtekening wacht, hij geeft zijn droom op.
“Wat zou het voor zin hebben? Ze zou lachen door haar angst en haar pijn heen (...). Maar hoe zou hij haar alleen kunnen laten? In haar toestand? Ze was doodsbang in haar eentje. Hoe zou hij op een podium kunnen staan terwijl hij wist dat zijn frêle vrouwtje thuis sidderend in het donker zat?”
Zoals te verwachten is, zorgt de geboorte van hun dochtertje – Ellie – voor bijkomende financiële druk, zeker omdat Susheela niet terug gaat werken, ze kan het trauma van de verkrachting niet verwerken.
Robbie werkt zich uit de naad, blijft geduldig en cijfert zichzelf weg. Toekomstdromen waren er al lang niet meer voor het koppel en ze lijken in een toestand van algemene apathie weg te glijden. Beiden lijken verteerd te worden door herinneringen aan niet ingeloste jeugddromen…
“Wat hem het meest aangreep was het geleidelijke wegsijpelen van alle betovering uit hun leven, tot er alleen nog geestdodende plichten en taken over waren, het moordende ritme van vroeg opstaan, lange dagen aan de lopende band en het dodelijk saaie niets thuis. (...) Ze was nog maar een schaduw van de vrouw op wie hij verliefd was geworden.”
Hun relatie staat bol van onderhuidse spanningen, onuitgesproken gedachten en gevoelens. Ze lijken elk op hun eigen eiland te leven, maar toch is er sprake van een zekere verbondenheid. Robbie maakt echter een keuze die hun relatie nog meer op losse schroeven zet…
In het laatste deel van het boek staan vooral de kinderen van het gezin centraal. Dit vond ik het beste deel – of eerder: het minst slechte deel – van het boek. Er is meer dynamiek, meer interactie, maar toch blijft het een weinig boeiend verhaal zonder gelaagdheid. Het slot van het boek vond ik voorspelbaar en ronduit pathetisch.
Op geen enkel moment wist Walsh mijn oprechte interesse te wekken; tijdens het lezen werd al snel duidelijk dat er weinig te verwachten viel van dit boek. Het verhaal blijft oppervlakkig en zielloos, een dodelijk saai niets. Haar schrijfstijl vond ik bij momenten zweverig…
Mijn conclusie: hap, slik en ver ver weg.
Het boek heeft echter lovende recensies gekregen in de media, dus oordeel vooral zelf!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De meelezer van januari: bericht aan allen - Michael Kumpfmüller
Voor het verhaal verwijs ik graag naar het reclametekstje elders op de site.
Het doet er eigenlijk ook niet toe. De verhaallijn lijkt een excuus om de wereldvisie van de auteur te belichten. En dan nog eens op een erg clichématige en doorzichtige manier. Of wat dacht u van ‘Rubber geloofde niet in gezichten. Vroeger wel, toen hij nog dom en naïef was, maar nu niet meer. Hij had geleerd dat het slechts maskers waren.’
Zelfs voor fans van slappe analyses is er nog een tweede hindernis: het vertelperspectief. Kumpfmüller gebruikt een snelle vertelstijl. De korte zinnen moeten de lezer een indruk geven van wat zich in de hoofden van de personages afspeelt. Ook de dialogen worden op die manier weergegeven, wat geen probleem zou mogen zijn, ware het niet dat Kumpfmüller te pas en te onpas van perspectief wisselt, zonder dat duidelijk aan te geven.
‘Hij rouwt, zei hij. Dat is moeilijk, dat moet hij nog leren. Hier, ik heb broodjes gebakken.’
In bovenstaande zin zijn twee personages aan het woord, wat slechts later op de pagina duidelijk wordt. Het maakt het lezen moeilijk, en dat niet op een aangename manier.
Het is een boek waar ik niet veel uit heb geleerd, op geen enkel moment verrast was, of benieuwd om verder te lezen. Een boek dat aan geen van die criteria beantwoordt, hoeft voor mij niet.
Veel leesplezier.
- Tags
- uitgelezen
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Gisteren maakte ik Uitgelezen voor de eerste keer mee. Ook al was ik een uur te laat, ik was ontdaan door de serene sfeer die er hangt… Je durft bijna niet meer fluisteren uit angst anderen te storen in hun hunker naar goede literatuur.
Reageer hieropIn principe kwam ik enkel voor Hannelore Bedert, die ik wel eens wilde horen na al het goeds dat ik over haar had horen rondstrooien, maar merkte dat mijn leesliefde die een tweede jeugd beleeft nog lang niet gaan liggen was!
Vandaag snelde ik dus ook naar de FNAC om 1: de cd van Hannelore Bedert en 2: minstens 1 van de besproken boeken.
Volgende keer zal ik er ook bij zijn, jawel!
Bewaar dit item (0)
Uitgelezen - Stille hoop en grote illusies
Prima editie, vond ik dit!
Ok, het Jos-bashen (door Fien Sabbe) en het “Ik heb weer eens een ander boek gelezen” (door Anna Luyten) behoren zo stilaan tot de vaste routine, maar gelukkig werd die meermaals doorbroken door de verfrissende en begeesterende commentaar van J.-P. Van Bendeghem, de intelligente (soms zelfs hilarische) tussenwerpsels van Karlijn Sileghem en de eigenzinnige sing-song van Hannelore Bedert (ik moet toegeven: dit behoort echt tot de beste Nederlandstalige muziek die ik in lange tijd gehoord heb).
Reageer hieropNa een karig voorafje (Walsch), een smakelijk hoofdgerecht (Galgut), een fruitige kers op de taart (Kumpfmüller) en nog wat amuses-gueules bij de koffie (Nam Le! Julian Barnes! Stieg Larsson!) keerde ik toch vooral met een grote leeshonger huiswaarts. Hoedje af.
Bewaar dit item (0)
Uitgelezen: met hoopvol enthousiasme
Mag ik deze Uitgelezen nomineren als één van de meest enthousiaste; dat lag natuurlijk grotendeels aan J.P. Van Bendeghem, die me er aan herinnerde dat ik Julian Barnes maar weer eens moest opnemen. Een fijne man, en vooral een zeer goede lezer. Op één misverstand na (hij leek Het Bedrog even met Bericht aan Allen te verwarren), haalde hij dingen uit die boeken die ik er in mijn leven niet zou uithalen; met dank aan de originele Engelse titels. Het spelletje tussen Fien Sabbe en Jos Geysels is ondertussen bekend, maar hoort zo een beetje bij de randanimatie van een Uitgelezen-avond. Blij ook om te horen dat Bericht aan Allen, een boek waar ik zelf heel veel van genoten heb, positief werd besproken.
Hannelore Bedert behoort zeker tot de betere muzikale gasten van Uitgelezen, alhoewel ik mijn bedenkingen blijft hebben bij het hele dialect-pop-gedoe; het begint meer op een trucje te lijken. Maar goed was ze, zonder meer.
En dank voor de ijspralines!
- Tags
- uitgelezen
- uitgelezen: stille hoop en grote illusies
Reageer hieropBewaar dit item (0)