- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
De meelezer van december: Schrik – Vladimir Makanin
Het lezen van dit boek was geen gemakkelijke opdracht.
Het begon met de spuuglelijke kaft. Zelden lelijker gezien maar wel een obstakel telkens ik verder wou met het boek. Gelukkig bestaan er nu mooie hoesjes met als opschrift “Ga met een goed boek naar bed of op zijn minst met iemand die er een gelezen heeft”.
Nou, een goed boek, helaas niet. Ik heb mij van de eerste tot de laatste pagina geërgerd (niet zo fijn als je weet dat het boek 491 pagina’s telt). Ten eerste aan de vertaling. Door de kromme en stramme zinnen werd het lezen een hele klus. Soms moest ik een zin meermaals herlezen omdat de betekenis mij door de slechte zinsconstructie helemaal ontging.
Ten tweede het gegeven. Het verhaal van een oude geile man die ‘s nachts ronddoolt in het Russische zomerhuizendorp waar hij woont en er bij jonge vrouwen in bed kruipt kon mij niet raken of boeien. Integendeel, als die jonge deernen nooit echt boos zijn als ze door hem worden verkracht maar het wel schattig en pikant vinden, ontbrak bij mij elke empathie. Het lijkt wel of die jonge Russische vrouwen voortdurend in zo’n dronken toestand verkeren dat het hen allemaal niet kan schelen.
Ja, ja, het thema van Schrik is natuurlijk zo oud als de wereld: de sater die badende nimfen bespioneert en door de goden gestraft wordt, zoals bekend uit de Griekse mythologie en vereeuwigd op talrijke schilderijen en in talrijke gedichten uit vele eeuwen.
Maar je krijgt als lezer geen greintje sympathie voor de oude man en gezien een verdere /diepere boodschap mij is ontgaan, was voor mij het lezen puur tijdverlies.
Traag, zielig, zwaarmoedig en deprimerend, zo vat ik het boek samen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Misschien moet je het nog eens lezen, maar dan met een andere verwachting…Eigenlijk is dat boek supergrappig! De manier waarop Petrovitsj tekeer gaat over alles en iedereen is gewoon hilarisch. Je moet het niet de lezen met de verwachting dat er iets groots te gebeuren staat, maar alsof hij je rondleidt in zijn dorpje. Al die beelden die hij aanwendt… Het eerste dat me zo te binnen schiet is bv “de Witte Jas” (mét hoofdletter) die je een “met beleefdheid aangelengde angst” inboezemt…”een aura van angst”. Haha. Of “het winkeltje staat op ontploffen”...om het geroddel te beschrijven.
De Meelezer van december: 'Mijn Revoluties' van Hari Kunzru
Die vreselijk jaren zestig. Wie ze niet meegemaakt heeft kan enkel maar vaststellen dat de mythe groter blijkt dan de verwezenlijkingen. Maar goed, ze leveren in elk geval genoeg stof om heelder bibliotheken mee te vullen. Ook Hari Kunru heeft dat begrepen, en hij snijdt in zijn ‘mijn revoluties’ een stukje Britse ondergrondse geschiedenis aan dat al te vaak onderbelicht blijft.
Zijn hoofdpersonage Chris Carver is in die woelige periode een politiek activist die meedeint op de golven van het wereldwijde verzet tegen de Vietnamoorlog. Zonder er echt erg in te hebben wordt hij meegesleurd door een aanzwellende onderstroom die hem afsnijdt van de realiteit en in de netten van het radicalisme drijft . Waar hij aanvankelijk slechts meestapt in protestmarsen schuift hij door de jaren langs kraakacties en politiek geïnspireerde winkeldiefstallen naar harde gewapende actie. Terrorisme dus.
Het verhaal op zich is eigenlijk een langgerekte flashback waarbij Chris, die ondertussen een nieuw leven opbouwde als Michael Frame, terugblikt op die bewogen jaren. Kunzru start het verhaal in 1998, het jaar waarop Chris/Michael 50 wordt. Het is een bewogen halve eeuw die tussen het eind van WOII en de aanvang van een nieuw millennium zit geprakt. Kort voor die jaardag duikt een schim op uit zijn verleden die hem dreigt te ontmaskeren. Zijn vrouw en stiefdochter weten niets van zijn recalcitrante jaren, en Chris vindt dat best zo. Ontbloting van zijn ware identiteit betekent trouwens ook vervolging en veroordeling. Hij staat dus met zijn rug tegen de muur. Kort gesteld is Chris hier troefkaart in een politiek steekspel. Een hooggeplaatste politica staat op de rand van het ministerschap, en haar politieke tegenstanders proberen dit te beletten door haar betrokkenheid bij de verzetsgroep waar Chris deel van uitmaakte, naar de media te lekken.
Chris weigert dit spel mee te spelen en vlucht richting Frankrijk. Daar hoopt hij in de Languedoc zijn oude liefde en mederevolutionair Anna te vinden. Op vakantie een paar jaar daarvoor dacht hij haar er herkend te hebben. Een ontmoeting die hem toendertijd volledig uit zijn lood sloeg, want officieel overleefde zij in 1975 de gijzelingsactie op de Duitse ambassade te Kopenhagen niet.
Doorheen deze verhaalkern zit ook nog de verhakkelde relatie met zijn vrouw en stiefdochter verweven.
Met ‘mijn revoluties’ geeft Kunzru ons een inkijk bij de idealistische tegenbeweging eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Hij ontwijkt de gebruikelijke valkuilen van overmatig refereren aan de gekende clichés en sausen met de groten der pop -en rockcultuur. Het geheel voelt hierdoor vrij naakt en hoekig aan, een sfeer die goed past bij de setting in kraakpanden en gestripte gebouwen. Geen anekdotisch sfeertje maar een halfdroog relaas van een ontsporing.
Als ideeënroman schiet dit werkje wel te kort. Als je al een gitzwart analyse wil lezen van het deficit van de achtenzestigers, dan is er weinig dat kan toevoegen aan ‘Elementaire Deeltjes’ van Houellebecq. Inhoudelijk en stilistisch steekt hij ver boven Kunzru uit. Deze laatste kan wel de verdediging aanvoeren dat hij iets anders betrachtte dan Houellebecq. Als je ‘mijn revoluties’ leest als een persoonlijke geschiedenis, dan is deze als roman vrij geslaagd. We zien hoe makkelijk een persoon verglijdt in radicalisering, en zichzelf plots vindt in een positie die nog weinig uitstaans heeft met zijn aanvankelijke idealen. Het siert Kunzru ook dat hij een kritische visie in het verhaal insluit, zonder zijn personages te veroordelen. Net zoals dat ook in de realiteit het geval is zijn ze soms weinig consequent. Dit blijkt niet enkel uit de verhaallijn van Chris, maar ook bij de stukjes over diens vrouw. Die heeft een bedrijfje in alternatieve verzorgingsproducten maar door het succes verandert zij stukje bij beetje in een materialistische carrièrebitch. Zij is zo de synthese van de ontwikkeling die vele achtenzestigers doormaakten.
Het boek is zeker vlot en leesbaar te noemen. De keuze om verschillende tijdsniveaus middels flashbacks aan elkaar te lassen, samen met het spanningselement van de dreigende ontmaskering, weet de lezer te boeien. Hoewel hij hierdoor ook voor een stuk het artificiële karakter van zijn verhaalstructuur soms iets te zichtbaar maakt, en het verhaal onnodig rekt.
Onderhoudend, leerrijk en een tikkie spannend. Geen topper, maar best te pruimen.
- Tags
- boeken
- meelezer
- uitgelezen
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Nog een kleine aanvulling: wie een gelijkaardig verhaal via pelicule tot zich wil nemen, kan terecht bij ’ Salvador’ van Manuel Huerga. Dit op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal bewijst dat Kunzru’s verhaallijn verdomd dicht bij de realiteit aanleunt.
http://www.filmfocus.nl/films/22222-Salvador-Puig-Antich.html
Ja, misschien is die structuur te geknutseld, maar die structuur moet zo zijn. Michael zit in een situatie waarin hij volledig zijn kluts kwijt is. Zijn hele leven is een grote leugen. Zelfs zijn vrouw en dochter dragen een naam van een vreemde, “FRAME”. Die naam is goed gekozen, want Michael zit als een “frame” rond Chris…Chris en zijn oude leven zijn ingekaderd door dat “doen alsof”. Michael kan vooruit nog achteruit, hij denkt na, en oude beelden spoken weer door zijn hoofd…flarden van zijn leven. En dat is ook wat wij te lezen krijgen: zijn leven in stukken en brokken. Voor mij symboliseert het het wikken en wegen van keuzes die hij gemaakt heeft ( was het allemaal wel de moeite waard?) , en die die hij nog moet maken…
De meelezer van december: Georges Pelecanos - geen weg terug
Georges Pelecanos’ ‘Geen weg terug’ is een misdaadroman over hoe het verleden je ook blijft achtervolgen in het heden en in je toekomst.
Dit is het eerste en enige boek dat ik van Georges Pelecanos gelezen heb. Ik vermoed dat hij zelf een Amerikaan is van Griekse afkomst. Hij geeft goed een griekse sfeer weer. Ik ben zelf al naar verschillende Griekse eilanden geweest en vond de blauw-witte kleuren en ook enige van de weinige Griekse woorden die ik zelf ken, erin terug.
In het begin vond ik het nogal ingewikkeld met heel veel personages, met daaraan gekoppeld uitgebreid hun leven en dat van hun familie en vrienden.
Vond het ook wat ‘ver van mijn bed’, geen herkenbare situaties en plaatsen en zeer Amerikaans, (ook bv. Wegwerpmobieltjes ?!)
Wel verrijkend in die zin dat het je doet realiseren dat in een niet zo ver verleden de zwarten in Amerika echt nog in getto’s leefden waar de blanken zelfs niet durfden komen. Er is zeker veel veranderd, nu is er zelfs een gekleurde president van de Verenigde Staten.
Het is ook actueel, verwijst naar de oorlog in Irak.
Vooral een boek voor mannen, het gaat ook vooral over mannen en die kunnen zich er misschien beter mee identificeren. Er komt geweld in voor, messen, revolvers, auto’s enz.
Pelecanos schrijft ook scenario’s voor films en dit is inderdaad een boek dat zich goed leent om te verfilmen, heel veel dialogen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Pelecanos is inderdaad Grieks-Amerikaans van afkomst. Maar in het boek zelf is me dat niet opgevallen… Ik zal erover gelezen hebben…
De getto’s zijn geen verleden, spijtig genoeg…Je moet eens naar Zuid-Afrika gaan. Eén straat scheidt daar de townships en de chique wijken, waar je per villa ook een zwembad vindt. Of Zuid-Amerika. Of nee, je moet eens kijken hoe de bevolking in België verdeeld is. In Gent, bijvoorbeeld. Alle immigranten klitten samen… vorming van getto’s dus…
Extra leeslijst van bib Gent
De bibliotheek van Gent verzamelde een extra uitgebreide leeslijst over het thema Zij die met hun leven spelen.
Ook verzamelden ze alle romans van 2008 in een mooie lijst.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een korte reactie: Schrik - Vladimir Makanin
Zwaarmoedig, misschien, maar ook komisch. Zielig, misschien het hoofdpersonage, maar Vladimir Makanin lijkt me allesbehalve een armtierige auteur. Ik denk dat ik toch wat meer van deze hedendaagse Russische literator moet lezen.
Het boek is nog niet helemaal uit, dus ben ik nog niet helemaal zeker van mijn mening. Ik ben het gedeeltelijk eens met PetraB, dat de zinnen soms eens een bocht uitvlogen of alleszins toch zijweggetjes opzochten waarvan een GPS je zou zeggen dat ze je verder van je bestemming afbrengen, maar ik vond dat net helemaal passen bij het hoofdpersonage, toch een oude man met enkele afwijkingen die hij nog net onder controle kan houden.
Goed boek, zonder meer ….
- Tags
- uitgelezen
- uitgelezen: zij die met hun leven spelen
- Vladimir Makanin
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Haha mooi gezegd, dat van die zinnen. Ik vind die zinsbouw de max…ik wou dat ik er zelf zo uit mijn mouw kon schudden
Oh, maar jullie hebben me niet goed begrepen, ik heb helemaal geen moeite met de zinnen en de kronkels daarvan. Er zijn heel wat auteurs die twintig jaar en langer geleden al heel wat moeilijkere en langere zinnen neerschreven die wél prachtig zijn.
Reageer hieropIk heb het hier o.a. over de slechte zinsbouw en houterigheid: “Ze stapte voortdurend in de auto” Halloo??? Maar zoals ik het ook al zei, het is misschien gelegen aan de slechte vertaling.
Bewaar dit item (0)
:) Ja daar heb je wel gelijk in eigenlijk. Daar had ik nu niet op gelet…
Wat misten wij vanavond de interactie tussen Jos en Anna! Door de afwezigheid van Anna werd nog maar weer eens duidelijk hoe heerlijk de discussies tussen deze twee panelleden zijn. Dat zij nog lang en gelukkig van mening mogen verschillen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)