- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (9)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
wauwkes, van een inslaande bom gesproken. De grote daniel johnston in gent? Ik popel nu al!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
man, wat een fabeltastisch optreden gisteren in de theatherzaal. Daniel in topvorm met een rits van hoogtepunten en een absoluut kippenvelmoment op het einde met “Devil Town”. It was hard to keep the eyes dry. Tanx D. for an unforgettable evening
Reageer hieropBewaar dit item (0)
1. Soy Un Caballo: schattige muziek gemaakt door lieve mensen. Jammer dat het publiek nog aan het rommelen en toestromen was waardoor de muziek nogal verloren ging. Af en toe een onzeker applaus, maar voor de rest te weinig aandacht.
2. Ik weet de naam van de band niet meer, en vind het precies ook niet de moeite waard die te onthouden. De zanger schreeuwde meer dan zingen, en dat met een vreselijk knauwend Engels accent. De muziek op zich was nog wel te pruimen, maar niets speciaal. Admiral Freebee maar Tom Van Laere ten onrechte vervangen.
3. Dé man van de avond, een verlegen doch grote (letterlijk en figuurlijk) meneer Johnston kruipt achter zijn piano, om daarna pas echt voor zijn publiek te gaan staan. Daar staat hij de rest van de avond te trillen, en de zaal trilde mee op zijn melancholische tonen. Toen hij even wegging had ik schrik dat hij niet meer zou terugkomen, ondanks zijn ‘be right back’-verzekering. Maar toen kwam hij terug met zijn tweede voorprogramma, die ik toen wél echt kon appreciëren. Het was mijn eerste live-ervaring met Daniel Johnston, en die torende hoog boven al mijn verwachtingen uit! Zijn stem leek veel beter te klinken dan op CD, en op het podium druipt de emotie eraf wat alles zoveel intenser maakt. En toen hij zijn kerstwensen uitsprak waren we zeker verkocht!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Daniel en companen
Ik kan niet veel meer dan me aansluiten bij Katelijne: soy un caballo is het ontdekken en you-tuben waard, net zoals de grote meneer van de avond: Daniel Johnston.
Ook ik vond het optreden van de John Dear Mowing Club iets minder, en dan ook vooral omwille van het euhm, “stemgeluid” van de zanger. Dat hij een krachtige stem heeft, heeft hij alvast bewezen…
Tijdens het optreden van D. Johnston was hun muzikale ondertseuning echter heel welkom. Johnston kon me de eerste twee liedjes solo wel bekoren (“Without you” en “Mean girls get pleasure”), maar daarna begon mn aandacht al te verslappen. De eenvoud van zijn tekst en muziek zijn immers zowel de sterkte als hellas ook de zwakte van zijn stijl.
Toen de band Johnston kwam versterken, was ik er echter opnieuw volledig bij en ontdekte ik een trieste, bevende maar vooral erg ontroerende en beklijvende zanger.
Ook heel leuk dat het een erg enthousiast publiek was; mensen die duidelijk speciaal voor meneer Johnston kwamen. Het meisje achter me die, toen Johnston even terugblikte op zijn verleden en zonder veel verwachtingen vooruitblikte op wat hem nog te wachten staat, met luide tem haar liefde verkondigde voor Johnston, heeft dan ook mn sympathie. Zulke fans helpen een concert mee onvergetelijk maken.
En dan nu: you tuben, op zoek naar het beste van Daniel, voor op deze druilerige zondagmiddag!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het mooie optreden van Soy Un Caballo ging inderdaad een beetje de mist in omdat de zaal nog vol liep. Een echt luisterend publiek hadden ze dus niet voor hen, jammer genoeg. Spijtig ook dat Aurelies stem niet altijd even toonvast was. Ze mag er dan nog zo lief uitzien, dat stoorde mij toch.
Ook John Dear Mowing Club kon ik wel smaken. Dat rauw Amerikaans accent vond ik gewoonweg fantastisch! Maar echt raken deed hij niet; ik vroeg me eerder af waar Admiral Freebee dezer dagen uithangt (iemand enig idee?).
Van het optreden van Daniel Johnston had ik eerlijk gezegd niet zoveel verwacht. Ik kende hem alleen van reputatie en het stukje muziek dat op de Vooruit-website staat. Ik heb het bovendien niet zo voor cultfiguren. Toch heeft hij mij aangenaam verrast. Het heeft een tijdje geduurd, maar hij heeft mij zeker weten te overtuigen. Vooral ‘Casper the friendly ghost’ en die vroege kerstwens deden het ‘m. Een geslaagde avond!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
als trouwe fan van daniel vond ik dit optreden echt fantastisch. ik had hem al eerder aan het werk gezien vijf of zes jaar geleden op het dourfestival, maar daar werd snel duidelijk dat festivalgangers op een vroege ochtend geen oren hebben naar daniel’s oprechte liedjes. maar deze avond, en de jaren ertussen, heeft hij echt bewezen wat hij kan. na de film ‘the devil and daniel johnston’ werd mijn sympathie voor hem nog groter en ook deze avond vroeg ik mij opnieuw af waarom zoveel mensen een zwak voor hem hebben. eigenlijk is het heel simpel: hij is een ware kunstenaar! en daarmee bedoel ik dat het bij hem niet gaat over het geld of over bekendheid. hij is een gedreven artiest wat duidelijk tot uiting komt in zowel zijn liedjes als in zijn tekeningen. hij is eerlijk in alles wat hij doet, windt er geen doekjes om en kan iets op zo’n simpele maar juiste manier verwoorden dat het raakt. hij meent wat hij doet en dat is wat hem zo speciaal maakt.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
oja,
Reageer hieropen john deer mowing club vond ik helemaal niet slecht. ik vond wel dat het verdacht veel op de muziek van daniel leek met lyrics als ‘the world is full of devils’ en ‘try to be invisible for the devils around me’.
soy un caballo vond ik dan weer iets te flets, te weinig variatie en al te vaak gehoord.
Bewaar dit item (0)
Ik ben een paard
Ik sluit mij ook aan bij Katelijne en mevrouw de markies, al wil ik misschien nog net iets meer lof spuien aan het adres van Soy un Caballo.
Verwachting bepaalt vaak in sterke mate de voldoening. En hoewel ik niet zo veel verwachtte van Soy un Caballo, kan ik de grote voldoening die ik na dit optreden overhield niet enkel daar aan wijten. Ze prutsten en speelden met gitaar en elektronica, en brachten zo de sfeer van hun artwork tot op het podium. En dat spel ging verder dan eenvoudige gezellige muziek, iets waarvoor we anders zo graag buiten onze landsgrenzen kijken.
John Dear Mowing Club bracht mij niets, de zanger sloeg er zelfs in mij te irriteren bij het begeleiden van Daniel zelve. Als begeleiding van Daniel waren ze ok, niet meer of minder.
En Daniel was gewoon Daniel, fragiel maar rechtuit, beklijvend.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Over paarden, beroemd worden en communautaire tegenstellingen
Soy Un Caballo, een meisje en een jongen, een koppel, Brusselaars. Bij ons zijn ze nog niet zo bekend, maar over de taalgrens en in Frankrijk doet hun naam bij velen een belletje rinkelen. Hun unieke stijl, zowel muzikaal als visueel, nodigt uit om een kijkje van dichterbij te nemen. Ook Five For Students deed dat. We gingen met Aurélie en Thomas praten over muziek, artwork, en taalgrenzen. En dit in drie talen, jawel! Vlot schakelden we over van Frans naar Nederlands en Engels. Voor jullie gemak hebben we alles maar weer gewoon naar het Nederlands vertaald. Lees en voel de magie van onze Brusselse paardenvrienden.
Door Ellen en Katelijne
Vanwaar komt de naam Soy Un Caballo, ‘ik ben een paard’?
“Het komt van een Keltische mythe. In de legende begeleidt het paard de mens in de overgang naar zijn dood. Het paard draagt de ziel van de mens over de rivier van de dood. Op dit punt in ons leven bevinden wij ons ook in een overgang, namelijk die tussen jong zijn en volwassen worden. Het kind in ons gaat een beetje dood. ‘Paard’ komt ook in verschillende rockbands voor. Denk maar aan Sparklehorse, Band of Horses,... Wij hebben voor een Spaanse naam gekozen omdat het goed klinkt. Want ‘Je suis un cheval’, dat klinkt toch verschrikkelijk (lacht). Het nadeel is wel dat je in een Spaans hotel in ontzettend uitgelachen wordt als je zegt dat je ‘Soy Un Caballo’ bent.”
We hebben de indruk dat de zinnen in de tekst niet altijd overeen komen met de muziek. Hoe komt zo’n nummer tot stand?
“We houden niet zo van Franse chansons. Daarin wordt meestal een verhaal verteld als ‘Ik ben opgestaan en heb mijn tanden gepoetst’. Dat wilden wij niet doen. Daarom schrijven we eerst muziek en zetten daarna pas de Franse tekst erop. Voor de teksten inspireren we ons vooral op dingen in onze dagelijkse omgeving. Het nummer ‘La Chambre’ bijvoorbeeld gaat over de slaapkamer in ons appartement.”
Hoe zijn de rollen hierin verdeeld? Wie doet wat?
“Elk nummer heeft zijn eigen ‘regels’, er is niet echt een vaste rolverdeling. We wonen al lang samen, maar hebben pas twee jaar geleden beslist om ook samen te werken. Vroeger hadden we elk onze eigen projecten. We begrijpen elkaar ondertussen heel goed. Tomas speelt meer gitaar, waardoor hij meer met de muziek bezig is, terwijl Aurélie vaker teksten schrijft.”
Jullie hebben duidelijk een eigen stijl, zowel visueel als auditief. Op welke manier interageren deze twee?
“ Image is erg belangrijk voor ons. Aurélie heeft montage gestudeerd, dus ons eerste idee was een kortfilm maken. Pas daarna kwam het muzikale aspect aan bod. Maar beiden zijn belangrijk, het visuele geeft inspiratie voor het muzikale. Ze moeten echter wel apart bekeken worden. We willen in onze videoclips niet gewoon de tekst van het nummer uitleggen. We willen net een andere kijk op die tekst meegeven. In feite moeten ze los van elkaar bekeken en beluisterd kunnen worden. Het artwork willen we niet gebruiken om te verkopen. Het is niet zomaar reclame voor onze band. We just want to give something for free. Op die manier geven we misschien ideeën aan anderen ook.”
Wie maakt jullie artwork?
“We doen alles zelf.”
Jullie hebben samengewerkt met grote namen zoals Bonnie ‘Prince’ Billy en Conor Oberst (Bright Eyes). Hoe komt een Belgisch groepje in contact met zulke artiesten?
“Conor Oberst hebben we tien jaar geleden ontmoet toen hij in België was. Aurélie heeft toen met hem samengespeeld, en sindsdien contact gehouden. Toen zij met een ander project naar de VS ging om een album te mixen, zag ze hem en andere leden van Bright Eyes terug. Met Bonnie ‘Prince’ Billy is dat ongeveer op dezelfde manier verlopen. We werken liever met personen rechtstreeks samen, niet via management. Waarschijnlijk is het gewoon een kwestie van de juiste plaats en tijd, en hebben wij veel geluk. In de toekomst willen we met Sufjan Stevens samenwerken, maar die is moeilijker te bereiken, hij is nogal verlegen. Bij hem moet je eerst voorbij het management en dat is ons ding niet.”
Op de website wordt er gesproken over een tour in de VS. Is die ondertussen al geweest?
“Neen. We hebben wel een label in Noord-Amerika, maar we zijn er voorlopig nog niet geweest. Toch niet als Soy Un Caballo.”
Welke verwachtingen heb je hierbij?
“Beroemd worden en Barack Obama ontmoeten (lacht). Nee, alles wat we krijgen is a gift. We nemen het zoals het komt, en proberen er niet teveel van te verwachten. Aurélie is er wel al geweest met een ander project.”
Is er een verschil in publiek in België, Frankrijk, Engeland, …?
“Ja, in Frankrijk let men meer op de tekst, maar die begrijpen ze meestal niet. In Engeland verstaan ze de tekst sowieso niet, dus wordt er vooral naar de muziek geluisterd. In Engeland is het trouwens veel moeilijker voor groepen. In België krijgen wij subsidies van de Franstalige gemeenschap, in Engeland krijgen ze niets. Je voelt dat; hier krijg je bij een optreden eten en word je begeleid. Dat gebeurt in Engeland niet.”
Waar speel je het liefst?
“Frankrijk en Spanje zijn het leukst. Maar het is gewoon fijn om zoveel te ontdekken. Als we naar het buitenland gaan, blijven we altijd een paar dagen. Dit doen we omdat ook wij bekommerd zijn om het milieu. We nemen dus nooit het vliegtuig om maar één concert te spelen. Zo kunnen we het land wat verder verkennen en zien we meer dan enkel een concertzaal. We are very lucky people (lacht).”
Is er een verschil tussen Vlamingen en Walen?
“We spelen niet veel meer in Wallonië. We weten al hoe het daar is, we hebben er al te vaak gespeel. Maar het is wel heel anders. Waalse rockers zijn vaak jaloers op Vlaamse rockers omdat hier een grotere markt is, maar dat moet je niet opschrijven (lacht).”
Ik zag jullie vorig jaar in het voorprogramma van My Brightest Diamond in Antwerpen. Robin was toen jullie laatste nummer, en je kondigde het aan als een droevig liedje, terwijl het helemaal niet zo droevig klinkt.
“Ja dat klopt, we vinden het beter om muziek en tekst niet hetzelfde te laten klinken. Robin is een droevige tekst. Hoewel er een sprankeltje hoop in zit op het einde, klinkt de melodie het hele nummer door best vrolijk. We hebben maar één nummer dat zowel muzikaal als tekstueel vrolijk is, ‘Les Vacances’, maar daar houden we het minst van omdat het te gewoon is. Wist je dat de Engelse band Tunng ons nummer ‘Robin’ gecoverd en vertaald heeft naar het Engels? In februari zou het uitgebracht worden, en wij zijn benieuwd hoe het zal klinken in een andere taal.”
Als uitsmijter willen we jullie het nummer ‘Robin’ meegeven als downloadtip.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Daniel Johnston (Vrijdag 7 november 2008 – Theaterzaal Vooruit)
Daniel Johnston: cultfiguur, manisch depresief, songs for pain: dit was het rugzakje waarmee ik naar het concert vertrok.
Na een uurtje voorprogramma van the John Deer mowing club (een mooie johnston- copy) en Soy un caballo kwam de bezetting van the deer club weer op, vervolgd door een rondbuikig schattig mannetje, daniel johnston.
Het concert begon pas echt nadat er iemand uit het publiek “we love you” riep en de singer songwriter een beetje verlegen wegkijkend “we love you” herhaalt in de microfoon.
And now the song you’ve all been waiting or: sweetie motorcycle want you change me.
De muziek van Johnston is niet los te zien van de figuur die hij is. Trekkend aan zijn linkerarm, schokkend met beide handen rond de microfoon, een beetje slissend zingend, he’s all that, kwetsbaar en verlegen staat hij voor een volle theaterzaal. Zijn teksten worden begeleid door doordringende, soms pijnlijk emotionele klanken. Meestal vrij rustig met eenvoudige ritmes waarbij de teksten duidelijk de bovenhand voeren, tot de begeleiding opwelt naar een uiting van opgekropte gevoelens, barst!
Reageer hieropBewaar dit item (0)