- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (3)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Gisteren ging in Parijs de nieuwe voorstelling ‘Empire. Art & Politics’ van Superamas in première. En akkoord, ik ben een fan van hun werk, maar Empire is tegelijk heel erg ‘Superamas’ en ook voor hen een nieuwe weg. De cinematografische montage van de voorstelling doet denken aan de BIG-trilogie, maar de loops en herhalingen blijven nu achterwege. Ook thematisch slaat de voorstelling nieuwe wegen. Confronterend en beklijvend bevraagt het collectief of we met kunst wel iets zinvol over de wereld kunnen zeggen… Kan een geëngageerde film ons bewust maken? Wat is de politieke rol van kunst en vice versa: is er niet veel kunst die zelf tot stand komt door de juiste politieke handjes te schudden. De overheerlijke (en schrijnende) scène met de ‘Franse ambassadeur’ spreekt boekdelen. En veel meer dan dat, maar ik ga niet alles verklappen. Speels en entertainend als altijd, maar met een bijtende ondertoon voor de goeie verstaander. Tijdens de première hier en daar nog ritmeproblemen, maar aangezien het gezelschap nog wat kan oefenen op de grote zomerfestivals (Festival van Avignon, Impulszanz in Wenen, ...) zal deze grote productie (15 mensen op scène!) er staan als een huis tegen eind januari 2009, als ze in onze theaterzaal van Vooruit passeren.
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Geweldig nieuws! Ik vond Superamas een van de meest fantastische ontdekkingen tijdens de vorige (‘Art for Sale’) editie van “The Game Is Up”. Heel fijn om te lezen dat ze nog eens terugkeren naar Vooruit!
Joehoew, ook ik ben tevreden!
Gepland om enkel naar deel 1 van de Trilogie te gaan, kocht ik na het zien van dit eerste deel meteen mijn kaartjes voor de volgende delen, dus je kan wel zeggen dat k blij verrast was.
Zodanig zelfs dat ze een kleine vermelding in mijn thesis waard zijn :o).
Reageer hieropBewaar dit item (0)
En waarover gaat jouw thesis dan precies? Over gelijkaardige voorstellingen of gezelschappen? Over ‘nieuwe’ theaterpraktijken of over het opduiken van een nieuwe set van thema’s in recente voorstellingen? Of over nog iets totaal anders :) ?
Enfin, ik vraag het maar voor het geval die scriptievoetnoot over de Big-trilogie nog andere voorstellingen of gezelschappen zou signaleren die ‘iets’ met Superamas gemeenschappelijk hebben. Het zou voor de aficionados wel eens een withete (dan wel roodgloeiende) tip kunnen zijn, nietwaar…
Superamas tussen kunst, kitsch en politiek
Volgende week is het zover: dan passeert de nieuwste voorstelling van het Weens-Parijse collectief Superamas in de theaterzaal van Vooruit. Empire (Art & Politics) behandelt ”(...) het concept van moderniteit, en vooral de positie van kunst daarin. Maar deze kritische doorlichting van creatieve uitingen in de westerse kapitalistische wereld moet het gelukkig niet zonder kwinkslag stellen” , aldus Ive Stevenheydens in Brussel deze week.
Ik neem ook nog enkele andere beschrijvingen uit het artikel over, die treffend de thematiek van Empire beschrijven:
”Met uitvalsbasis in Wenen en Parijs brengt dat gezelschap sinds goed tien jaar theater dat naar performance neigt. Licht en complex tegelijkertijd, en bulkend van spelplezier, maar ook altijd kritisch. De werken van Superamas zijn een doorlichting van de dagelijkse realiteit: de media, sociale condities, economische kwesties en politieke realiteit komen steevast aan bod.”
En verder, in een gesprek met Diederik Peeters, die als acteur in de voorstelling meespeelt: ”Empire (Art & Politics) vangt aan met de reconstructie van een Napoleontische veldslag. “Het ironische daaraan is dat de overwinning van die slag tot vandaag zowel door de Oostenrijkers als door de Fransen opgeëist wordt,” vertelt Peeters. “Dat doet vragen rijzen over de werkelijkheidswaarde van wat we als historische feiten beschouwen, en in hoeverre propaganda en de positie van de media daar een rol in spelen.” In de volgende sequentie van de voorstelling wordt een link gemaakt met de hedendaagse tijden, waarin economie, geld en entertainment de moraal dicteren. De hamvraag daarbij is hoe vandaag de realiteit gerepresenteerd en geconstrueerd wordt. Want het spektakelgehalte van de politiek moet hoog gehouden worden, en het is steeds meer de showbizzindustrie die de actualiteit interpreteert.
Peeters: ”In de voorstelling wordt voortdurend gebalanceerd op de vage grens tussen feit en fictie, en spelen we op ironische wijze met de spanning tussen waarheid en leugen. Een voorbeeld daarvan is de scène met een politieke vluchteling, een jonge gast uit Somalië. Hij doet zijn persoonlijk verhaal, een intrieste sequentie waarin hij vertelt hoe voor zijn ogen de helft van zijn familie werd afgeslacht. Dat pijnlijke en intieme relaas is platweg gerecupereerd in de voorstelling. Aanvankelijk had ik last met de brutaliteit van die ingreep. Maar bij nader inzien is dat natuurlijk exact wat we dagelijks op televisie of in kranten voorgeschoteld krijgen. Als er ergens miserie is, wordt er onmiddellijk een camera onder geschoven om dat lijden te dramatiseren en te recupereren. Het is effectief op die manier dat we vandaag via de media omgaan met de realiteit. Of gaat het uiteindelijk toch om een valse Somaliër, en een in scène gezette acteur? Zulke zaken laat de voorstelling in het midden.”
Inderdaad, Superamas speelt (andermaal) met gemediatiseerde clichés. Zo belichaamt Peeters in het stuk het archetype van de Belgische regisseur – de Belgen doen het goed in het podiumkunstenlandschap! Brusselaar Davis Freeman, Californiër van geboorte, neemt dan weer de rol van prototypische Amerikaan voor zijn rekening: hij weet alles over wapens, heeft een vlakke visie op het concept democratie en draagt steeds de obligate cowboyhoed. Peeters: “Superamas grossiert in platitudes en clichés, en dat doet het goed. Er wordt voortdurend geflirt met middelmatigheid, slechte smaak en oppervlakkigheid. En natuurlijk zonder daarbij het plezier te verliezen. Alles moet eraan geloven in deze voorstelling: de kunstscène, de politieke wereld, de media. En Superamas spaart trouwens ook zichzelf niet. Uiteindelijk komt uit al die platitudes een donkere maar glasheldere visie naarboven over de manier waarop wij omgaan met de media en hoe we onze ‘dagelijksheid’ zien. Tenslotte ligt de karikatuur soms misschien wel dichter bij de werkelijkheid dan de werkelijkheid zelf.”
- Tags
- davis freeman
- diederik peeters
- empire
- Superamas
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Superamas, speelt meesterlijk met fictie en realiteit door het ene,
de fictie, voor het andere, de realiteit, te laten doorgaan.
Eerst zag je scenes uit de post-Napoleonitische tijd:
vrouwen met weelderige boezems gegoten in even weelderige japons,
veldslagen, messteken, vuurwapens die klinken als ijzeren stokken,
verkrachte vrouwen,...
Na 30 min genieten van theater zo echt/vals als een tv-soap, komt een cameraploeg het podium op. De camera neemt shots van de stervenden tot plots de lichten aangaan en de acteurs ontwaken uit hun pose.
Het eerste masker wordt afgegooid, en de acteurs tonen een tweede realiteit, deze van een select groepje toneelspelers die zich met veel plezier wentelen in media-
aandacht, opgeklopt met champagne en social talks met vreemden.
Ik genoot puur van het kijken naar die mooie mensen, ze leken écht,
écht als bekakte, omhooggevallen Fransen die het willen maken in hun kleine wereld.
Een wereld zo klein dat woorden als oorlog en massamoord er gewoonweg niet begrepen worden.
Een Somaliër, even pijkfijn uitgedost als zijn entourgae, vertelt er over zijn land, over de gruwel die hij er zag gebeuren.
De regisseur en zijn equipe laten deze woorden als koude knikkers van zich rollen.
Er is weinig impact, eerder onverschilligheid wanneer de beau monde een glimp krijgt van een wereld buiten de omtrek van hun huid.
Op het einde van het stuik hoor je vuurwerk, dat geleidelijk aan overgaat in bombardementen, artilleriegeschut, angst.
Reageer hieropDit is geen fictie naast realiteit meer, dit zijn twee realiteiten in parallelle werelden:
Europa naast de rest van de wereld.
Bewaar dit item (0)
Superamas - Empire
Met hoge verwachtigen gaan kijken en wel oké bevonden, maar al bij al vind ik de Big-trilogie (vorig jaar nog in Vooruit) toch nog altijd beter. Ik weet niet zo goed waar het aan ligt… het enige wat ik kan bedenken is dat het Superamas-collectief er over de relatie ‘kunst en politiek’ precies minder interessante en complexe ideeën op nahoudt, dan over de relatie ‘kunst en commercie’.
Over dat laatste wordt in hun Big-trilogie een heel genuanceerd beeld opgehangen, waarin – vind ik, althans – geen echte stelling pro of contra wordt ingenomen. Dat verhindert de kijker om met een zwart-wit mening naar huis te gaan. In Empire daarentegen kreeg ik de indruk dat de slinger iets te sterk overhelde naar de belerende kant (alsof het publiek nog zou twijfelen aan de perversiteit van het oorlogsspel).
Tja, misschien ligt het aan mij, maar ik had een verregaandere verkenning verwacht van de complexe relatie tussen macht, politiek, oorlog, spel en kunst – zo eentje die nog ontluisterender durft te zijn dan de visies die je wel vaker leest of hoort. Dat in combinatie met de hypercleane en hilarische huisstijl van Superamas (waarvan ik een onvoorwaardelijke fan blijf!), zou in elk geval een sterkere finale hebben opgeleverd dan het nogal makkelijke (en niet eens zo originele) beeld van een vuurwerk dat overgaat in bombardementen.
Dat gezegd zijnde, heb ik wel degelijk genoten van de voorstelling, want zelfs een “mindere” Superamas levert nog altijd een fijne avond op.
- Tags
- art & politics
- BIG
- empire
- Superamas
- theater
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het stuk begint vrij indrukwekkend met een reconstructie van een Frans-Oostenrijkse veldslag, de slag bij Aspern-Essling uit 1809 waarbij de overwinning later door beide zijden werd opgeëist. De enscenering wordt zo modern aangepakt dat je het gevoel hebt niet naar theater, maar naar film te zitten kijken. Er wordt snel heen en weer geflitst tussen verschillende scènes, rijkelijk gebruik maken van licht- en geluidseffecten.
Ik was erg onder de indruk van de vlotheid waarmee dit hele spektakel op toneel wordt neergezet, de grote aantallen acteurs, hoe er snel heen en weer wordt geswitcht tussen scènes uit de veldslag en het gekonkelfoes tussen een Frans officier en een Oostenrijkse prinses ergens ver weg van het vechten,…
En dan maken de kostuums plots plaats voor galajurken en verandert de setting van 1809 naar nu en van de veldslag naar een hip feestje bij een Frans ambassadeur. Het was even lastig om die mentale switch te maken. De acteurs spelen nu acteurs en regisseur van Superamas na de première van hun stuk. Er wordt gedanst en gedronken en gepraat zoals dat enkel op recepties en feestjes het geval is; over theater, politiek, glitter en glamour of echtelijke problemen.
Superamas maken licht theater, vol met popdeuntjes en actie, heerlijk om naar te kijken. Ze vuren zowel tekst op je af als beweging, video, muziek, en soms zelfs alles tegelijk. Het podium barst van de acteurs en er gebeurt constant zoveel dat je als toeschouwer maar een deel van de actie kan meepikken. Daardoor lijkt het allemaal luchtledig vermaak, puur entertainment dat er vooral goed uitziet en verder niets meer. Maar als je verder kijkt, worden er wel degelijk zware thema’s aangeraakt. Er wordt de vraag gesteld hoe geëngageerd kunst kán zijn, er wordt gekeken naar de relatie tussen kunst en politiek, naar de vage grens tussen feiten en fictie, de invloeden van de media,… Als je daar achteraf over nadenkt, is het echt geniaal hoe dit collectief dat allemaal in een klein anderhalf uur theater kan inpassen zonder ook maar een seconde belerend of droog te zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)