- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Een kleurrijke en wat marginale bende zorgt voor een zalige mix van muziek, dans, liefde en samenhorigheid waar ik erg van genoten heb – een welgekomen pauze in de examens.
‘Broeders van Liefde’ bracht zeven broeders samen: de een eenzaam en op zoek naar wat liefde en gezelschap, de ander boos op een teruggekeerde broer of lijdend onder een onbeantwoorde liefde. Een onwetende maar gelukkige ziel dans tussen de broeders door en zorgt voor een link van liefde en verbondenheid tussen hen.
De grappige, soms meelijwekkende verhalen, de muziekstukjes en de dans worden mooi afgewisseld en laten niet toe dat de toeschouwer zijn aandacht afzwakt. Ook het decor vervolmaakt het geheel. Duizend schitterende glasscherven die de essentie van het stuk weergeven: een broederliefde kan mooi maar ook pijnlijk zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Scherven brengen Geluk
Musicals. Je moet het ervoor hebben. Aan mij is het in elk geval niet besteed; acteurs die bij de groentewinkel in zingen uitbarsten en door de straten heen dansen. Maar Sierens’ gedans en gezang heeft mij meer dan kunnen bekoren. De manier waarop de zeven dolende geesten zich door de brokstukken van het leven slepen is ontroerend. Allen torsen ze een bende miserie met zich mee en hebben last om zich staande te houden in de maatschappij waarin modaal de norm is. Ontsnapte engel Marijke Pinoy danst stoicijns over het toneel en wanneer deze multiculturele bende met elkaar begint te botsen zien we vonkjes hoop en troost. Heel schoon!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
“En de vogelkes zullen op de takken zitten en denken: “Phaaaah…. wat zal het morgen weer zijn””.
“Ik heb heel veel liefde te geven , maar ik zeg het U al op voorhand, met mij zult ge niet veel plezier beleven”.
Enkele citaten van Ludo (Titus de Voogdt), die voor mij een groot deel van de voorstelling maakte. De citaten tonen meteen aan hoe hij in een vrij humoristische doch ook wat droeve rol kroop. De vorm is grappig, de inhoud iets minder. Een mooie spanningsboog geeft dat.
Maar niet enkel Titus droeg de voorstelling; alle acteurs droegen enorm bij aan het slagen ervan. Want stuk voor stuk waren het, in mijn ogen, uitmuntende acteurs.
Samen brachten ze zeker enkele mooie of grappige scenes. Zoals Titus die vertelt over zijn mislukt huwelijk met de buitenlandse vrouw van zijn dromen. Zoals Marijke die eerst door iedereen wordt afgestoten maar vervolgens een leuk speeltje wordt dat iedereen doet lachen en iedereen wil hebben. Tot op het pijnlijke af. Zoals Georgina en haar passionele en overtuigde gevoelens. Of zoals Johan en zijn wanhopige gevoelens.
Tussen deze leuke momenten zaten echter naar mijn mening teveel nietzeggende momenten of gesprekken. Het verhaal van de twee broers, de ene succesvol maar gevlucht, de andere half vermorzeld maar stand houdend, vond ik iets te mager en te geforceerd uitgewerkt. De “woede”-dans van Chokri hoefde voor mij ook absoluut niet. Momenten waarop “de boodschap” van het stuk er iets te nadrukkelijk werd ingeramd.
Dat vind ik erg jammer, want ik vind zulke momenten echt heel storend, waardoor ze de hele voorstelling deels onderuit halen.
Maar laten we positief afronden: een mooi decor, uitstekende acteurs en bij momenten ook heel goede scènes: meer kan een mens misschien niet verlangen…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
'Pijnlijke' liefde
Glasscherven waar de acteurs (al dan niet met schoenen) de benen van hun lijf op lopen, de stilte laten spreken en de meest vreemde bewegingen maken… Je kan het je zo gek niet voorstellen. De verschillende personages brengen je in ontroering door de herinneringen die ze ophalen. Hun gevoelens kaderen ze binnen de ruimte die toch wel (net als de emoties zelf) zeer pijnlijk kan zijn.
Dat het gebruik van een homo, lesbienne, buitenlanders, krankzinnige, dommerik en een rover op het eerste zicht voor velen een stereotiepe voorstelling met clichés en herhalingen met zich mee zou brengen is hier een totaal verkeerde veronderstelling. De acteurs gaven het beste van zichzelf, zonder dat zij ook maar een moment uit hun rol vielen… Grappige theaterteksten werden afgewisseld met dans en zang.
Dat sommige woorden niet verstaanbaar waren, door het volume van de muziek, stoorde niet. De expressieve gebaren en heftige bewegingen spraken voor zich.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Na 2 maal toch nog steeds pijnlijk mooi
Na Aalst en Amsterdam in 2008 nu in Gent in de “Vooruit”: nog steeds weer die prachtige muziekkeuze en magnifieke vertolking en dans (bijna choreografisch!) door Georgina del Carmen Teunissen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)