- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Met een viertal andere 5 for students zag ik vanavond Is You Me, van Benoît Lachambre en Louise Cavalier, i.s.m. Laurent Goldring (animatie) en Hahn Rowe (muziek). Ongewild vergelijk je een voorstelling altijd met de vorige. Ik vond “I is memory” (de solo die Lachambre voor Lecavalier maakte) geweldig, wat zeg ik, het mooiste dat ik vorig jaar zag in Vooruit. En vanavond zag ik dan mijn tweede Lachambre/Cavalier, die daar tegenop moest boksen…
Ik zal nog niet teveel verklappen, voor diegenen die dit lezen en nog gaan kijken.
Bon, dit was één van de weinige keren dat ik dans zag waarin de projectie echt werkte en werkelijk goed geïntegreerd was met de chorografie. De dans was minder dans dan bewegen, een schudden, schuifelen, kruipen. Elastische benen en knikkende knieën deden aan animatiefiguurtjes denken. Weer die robotics, dat hoekige bewegen met de armen maar sneller en minder uitgepuurd dan in I is Memory. Logisch, het is een gans ander concept, deze voorstelling was humoristischer en speelser en de dans stond niet centraal.
De live animatie was echt top op sommige momenten, zoals wanneer Goldring de twee dfiguurtjes op de scène natekent door middel van enkele eenvoudige lijnen te trekken. Op een gegeven moment zijn de dansers enkel zichtbaar door de witte strepen die in het wilde weg op hen geprojecteerd worden, ook indrukwekkend, net als de eindbeelden. het fijne vond ik eraan dat iedereen zijn eigen ideetjes kon vormen. Achteraf heb je dan soms gelijk, zoals toen ik aan vliegen op de ruit moest denken. (Je zal wel zien of gezien hebben wat ik bedoel.) De muziek was naar mijn bescheiden mening iets te veel een mix van stijlen en dus het minst geïntegreerde aspect. Enkel het spelen met woorden als ‘glissant’ en ‘distorted positions’ linkten wel degelijk naar het spel op de scène.
Wie ook op de nabespreking was kwam te weten dat het primaire doel van de makers ‘fusion’ was. Fusie in de zin van samen bewegen, als één bewegen, elkaar spiegelen: is you me?
Een twintigtal weken experimenteerden de makers hiermee, tot ze alle vier samen een gelijkwaardig, “similar” kunstwerk hadden gemaakt. Hierover zei Laurent Goldring dat het vooral een werk- en leerproces van mislukkingen was. Zijn eerste ervaring met live animeren voor een choreografe was immers geflopt (dit zijn zijn woorden). Lachambre vond het echter interessant en vroeg om iets gelijkaardigs samen te doen, maar dit bleek dus niet evident. Lecavalier vertelde hoe ingrijpend de improvisaties rond spiegelen waren, ze probeerden elkaar na te bootsen zonder dat ze zichzelf zagen, waarop ze zich op den duur “Benoît” voelde en geïrriteerd was wanneer ze zichzelf perongeluk in de spiegel zag.
De musicman, Hahn Rowe beschouwd zichzelf ook een beetje als plastisch kunstenaar want hij wilde de soundscape beeldhouwen. Hij wilde dat het geluid kon omhelsd worden, muziek maken die tijd en ruimte suggereert. Hij wilde geen structurerende begeleider van de choreografie zijn, maar een evenwaardige, vierde speler.
Iemand uit het publiek vroeg waar het menselijke aspect van de voorstelling zat, want het tekenen op de computer en de muziek was allemaal zo … elektronisch. “Het is gemaakt door mensen” probeerde Lachambre even, maar ging dan toch de vraag beantwoorden. Eén van zijn doelen was pogen een tekening te worden. Zijn identiteit opheffen en object worden, de uitdaging lag hem net in zijn identiteit te laten fuseren met de omgeving. Lecavalier merkte op dat te menselijk bewegen het effect zou tenietdoen, dat de ‘human approach’ net minder natuurlijk was.
Er waren vast nog mensen die zich afvroegen hoeveel geïmproviseerd was. Net zoals bij freejazz, wordt hier binnen een redelijk beperkte structuur geïmproviseerd. Lachambre noemde het een “prison of play”, waarin ze de ruimte hadden om hun ding te doen, om te bewegen.
Omdat de initiële bedoeling van te fuseren niet vlotte zoals het duo dansers wou, begonnen ze andere richtingen te zoeken. Louise Lecavalier zag de eerste foto’s van hun dans met projectie en vond dat ze net cartoonfiguurtjes waren, hierop gingen ze dan verder en zo evolueerde hun dans. Zoals Rowe zei: het is allemaal een grote zoektocht naar een goed zaadje, eens je dat hebt, groeit de rest vanzelf.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Louise Lecavalier en Benoit Lachambre:
Met toch wel vrij hoge verwachtingen ging ik gisteren kijken naar Is you me.
5 for Students -compaan Stefanie had het me alvast warm aanbevolen door te zeggen dat de voorstelling van Louise Lecavalier van vorig jaar haar ongelooflijk had kunnen bekoren. En Stefanies goede smaak zou ik niet in twijfel durven trekken :o).
En welwelwel, wat ik daar zag, dat had ik eigenlijk nog nooit gezien.
Ik had wel al deze hedendaagse dansstijl gezien (hoewel bv Rosas minder “hoekig” danst en nog meer elementen van de klassieke dans incorporeert), en ik had ook al zulke muziek gehoord en had ook al dergelijke projecties gezien, maar nooit allemaal samen. Want dat was volgens mij het meest opvallend aan de voorstelling: hoe alles wonderwel samenging en op elkaar was afgestemd. Alles hoorde ontegensprekelijk samen.
Ik sluit me wel aan bij Stefanies opmerking dat de muziek soms te divers was om volledig geïntegreerd te zijn. het hotste soms te sterk van eletronische klanken naar japans klinkende snaarinstrumenten. Maar anderzijds was ik ook heel blij met de muziek: wat doet het deugd te horen dat het niet altijd “verstild” of sober moet zijn. Het uitgelaten muziekje met Louise verbasterde hiphopsolo vond ik dan ook één van de hoogtepunten van de voorstelling.
“Projectiekunst” is een mij vrij onbekend terrein, maar wat ik gisteren zag vond ik echt heel knap gedaan. Het was geen leuk extraatje van de voorstelling, maar één van de belangrijkste redenen waarom de voorstelling zo indrukwekkend en interessant was.
De bewegingen van beide dansers deden me bij momenten erg aan kleine insecten denken: vooral de kleine, snelle beweging met hun hoofd zorgde daar voor, denk ik. Ik vond het alvast heel mooi.
Als enige commentaar zou ik kunnen zeggen dat sommige stukken miscchien iets minder lang hadden mogen zijn, maar een dergelijke opmerking doet zeker geen afbreuk aan het overwegend indrukwekkend karakter van deze voorstelling.
En o ja, ik wil ook nog even zeggen hoe mooi ik de kostuums vond. Een trui met kap dragen zal nooit meer hetzelfde zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
‘Interessant’, was het eerste adjectief dat in mij naar boven kwam. Mooi spel met grafische vormgeving, muziek en het menselijk lichaam. Helaas bleef ik zoeken naar een spanningsboog die van de hele dans een geheel maakte. Het waren allemaal prachtige delen, maar ik miste iets dat van ieder onderdeel een onmisbaar deel maakte. Ik heb genoten van de voorstelling, maar ik zocht naar een verhaal dat ik hier nochtans niet in heb kunnen vinden.
Reageer hieropBewaar dit item (0)