- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Al wat hij beloofd had niet te doen, passeerde de revue: de Antwerpse Abraham danste in het rond, tapte moppen à volonté en leek bijwijlen op een cabaretier. Hij las voor uit de grond van zijn hart, veelal brullend, maar steeds weer omringd door zulke mooie stiltes. Tom Lanoye toonde zich een podiumdier pur sang, maar was niet te beroerd om af en toe plaats te maken voor de prachtig vormgegeven filmpjes. Als kers op de taart zong hij ons het onvermijdelijke ‘I did it my way’ toe. Dat hij ‘zijnen brol’ nog vaak zelf mag komen spelen!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Woeste maar ook lieve lanoye
Inderdaad, als een compilatie van verbroken beloftes, zo kan je de voorstelling “woest” gerust samenvatten :o).
Maar helaas ook een beetje als een te groot samenraapsel van fragmenten uit vorige voorstellingen. Waardoor ik veel van wat Lanoye te berde bracht al gehoord/gezien had, zoals in “veldslag voor een man alleen”, “fort europa” of die voorstelling waarvan ik de naam vergeten ben (met dat vierkante podium en iedereen die er rond zit en els dottermans, weet je nog?).
Anderzijds toont een dergelijke herhaling ook enkel aan dat ik blijkbaar fan ben van Lanoye :o).
Bovendien had Lanoye misschien ook wel reden om net die fragmenten te herhalen, want het zijn waarschijnlijk de fragmenten die zich het best lenen tot “ver-actering”.
Hoe hard Tom Lanoye in het eerste deel op mijn zenuwen werkte (met zijn overacting, zijn mooi nederlands dat naar het hollands neigde en zijn drang om de twee minuten een mopje te tappen), zo zeer beviel hij me in het tweede deel.
Mooi gekozen teksten over zijn moeder, over de hunker naar parmaham en over het recht eindelijk zelf te kunnen beslissen wat je met je lichaam doet.
Lanoye blijft in mijn ogen nog steeds een schrijver en geen “actuer”, maar dan wel een erg goed schrijver die zijn eigen teksten bovendien op een meer dan behoorlijke manier naar voor kan brengen.
Haast U, haast U, en zoek waar U hem misschien nog aan het werk kan zien!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Bij de manier waarop Tom Lanoye zijn teksten naar voor bracht, kreeg ik het gevoel dat hij schrijver was geworden om na 50 jaar eindelijk live op het podium te kunnen staan. Vol overgave, van de ene emotie naar de andere, van film tot poëzie tot zang. Alsof hij wilde bewijzen wat hij allemaal kon. En liefst nog zo snel mogelijk achter elkaar.
Versta mij niet verkeerd. Ik was sterk onder de indruk van het podiumbeest, maar de collage van kleine grootse stukjes Lanoye was voor mij te bijeengesprokkeld om de volledige voorstelling te genieten. Sommige teksten zijn me bijgebleven en zal ik niet snel vergeten, en dat Tom een veelzijdig kunstenaar is al zeker niet.
Reageer hieropBewaar dit item (0)