- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
DE ROOVERS QUILLS ….23/10/08 VOORUIT
Donderdagavond naar de theater voorstelling geweest van de Roovers
EINDELIJK eens theater gezien …...met een zin en een inhoud
Niet dat ik alles geslaagd vond .....maar dit was eindelijk een benadering
van hoe een theater voorstelling zou moeten zijn ( 8 / 10 )
Frank
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De Markies over de markies
Gisteren was het zover: Quills, de voorstelling waar ik reeds lang naar uitkeek! Dat “uitkijken naar” werd zeker in de hand gewerkt door de gelijknamige knappe verfiming die ik reeds zag en de eveneens knappe dominee die daar in meedoet :o).
Nu, theater gaat niet (alleen) om knapperds, dus over naar een serieuzere bespreking.
Lang geleden dat ik een dergelijke invulling van “theater” mocht aanschouwen, namelijk de meer klassieke invulling. Een duidelijk te volgen verhaal, heldere tekstlijnen gebracht door duidlijk te onderscheiden personages, een lineair tijdsverloop. Ik haal deze meer conservatieve theaterelementen zeker niet aan als kritiek: het is best leuk eens te kijken naar een toneelstuk waarvan je quasi zeker weet dat je het juist begrijpt en dat de mensen rondom jou het gelijkaardig begrijpen.
Bovendien werd de klassieke toneelstructuur opgesmukt met enkele moderne snufjes en trucjes, zoals de projectie van de tekst ( heel mooi gedaan, vond ik, erg passend in het kader van de markies die ook overal op schreef waar op te schrijven valt), het verfgebeuren en niet te vergeten: het functionele naakt :o).
Was de voorstelling mij op sommige momenten iets te bombastisch, dan werd dit goed gemaakt door de humoristische noot die nu en dan duidelijk de kop op stak. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de verrijzenis van Madeleine en het sluiten van het stuk in heuse Schlager-stijl.
Beklijven heeft het stuk me niet gedaan, maar een goed staaltje (vermakelijk) theater, dat was het zeker!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wat mij betreft een van de beste performances van de laatste jaren; ik vind het magistraal hoe de melige tekst van de eesrte helft gebracht wordt als een bedje waar de toeschouwer zachtjes in gelegd wordt en nog zachter naar de bijna absolute rust geleid (zo van (reactie): gaat dat nu nog eens even lang duren als wat we al gehad hebben, o nee!). Om dan van het ene moment op het andere opengescheurd te worden en uit te monden in een orgie van bloed, emoties en vooral heel veel diepgang. Schitterend was dat. Lang geleden dus dat ik nog zo méégeleefd heb.
Reageer hieropMinpunt: de abominale dictie van sommige acteurs (echt niet allemaal); dat het Antwerps ervan afdroop is voor mij als ex-Antwerpenaar zelfs niet zo erg. Maar leren hedendaagse acteurs niet meer dat wat ze uit hun keel laten komen ook nog eens verstaan en begrepen moet worden door toehoorders die wel eens op tien meter of verder van hen af zitten? Als dat niet zo is, dan moeten ze het maar eens horen van mij. En er g.v.d. iets aan doen, het is hun vak. Eigenlijk was alleen de “markies” de hele tijd goed te verstaan, ook als-ie met z’n kont naar ons toegekeerd zat.
Het is en blijft een minpunt, maar voor de rest: monumentale felicitaties. Doe er maqar een sterretje bij.
Bewaar dit item (0)
De dialogen zijn knap, een steekspel met woorden, en vooral Peter Gorissen speelt zijn rol voortreffelijk; hij leest voor uit zijn verhalen, voorzien van monkelende lachjes, en gaat de confrontatie met de abt aan op een zeer overtuigende manier, ook al zit hij bijna twee uur op een klein hoekje van het podium, de helft daarvan dan nog poedelnaakt. Het enige minpuntje is misschien net die lengte van de dialogen, waarbij je als toeschouwer soms je aandacht voelt verslappen en in je stoel begint te schuifelen.
In de tweede helft van het stuk wordt er echter zo veel spektakel op het podium losgelaten, dat je aandacht weer stevig gegrepen wordt. Er komen grappige, zelfs absurde noten in het stuk, en de zaal begint voorzichtig te lachen. Je gaat als toeschouwer weer meer gefascineerd kijken, en probeert het komische, de stukken die compleet over the top zijn, te plaatsen binnen het serieuze kader van de rest van het stuk.
Zo ontstaat pure horror wanneer de martelscène uit een verhaal van de Markies wordt uitgebeeld door twee acteurs met veel rode verf en dramatische muziek. Of wanneer er plots afgehakte ledematen in het spel zijn… Maar een half uurtje later verschijnen er engeltjes op het podim (of zijn het nu gezanten van Satan), slaat de abt aan het zelfkastijden en het stuk eindigt met de Markies die een stukje puur Hollands levenslied brengt. Over contrasten gesproken…
Toch werkt de voorstelling. Je wordt als toeschouwer ondergedompeld in een bloederig bad vol verschillende indrukken. Is de abt nu een doodbrave humanist, of een zelfkastijdende beul? Is de arts bezig met het welzijn van zijn patiënten, of met het proberen controleren van zijn promiscue echtgenote? Is de vrouw van de Markies begaan met de slachtoffers van haar man, waaronder zijzelf, of met haar sociale status? Wil ze hem achter de tralies omdat het beter is voor iedereen, of omdat ze dan zelf beter af is? Is de Markies de Sade echt een gezant van Satan, of schuilt het kwade evenzeer in zij die lezen en interpreteren als in hij die schrijft? Waar eindigt de verantwoordelijkheid van de schrijver en waar begint de verbeelding van de lezer?
Reageer hieropBewaar dit item (0)