- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
René
Mag ik een stoel?
Zet u René, zet u.
Drie personages zijn René Heyvaert. Bevlogen en zuchtend, stervend en huppelend nemen ze ons mee in de gedachtenwereld van deze (ooit veelbelovende) architect en later (miskend) kunstenaar.
Een voorwaar schone voorstelling, soms prachtig ridicuul (“maar als ik ridicuul zeg, dan bedoel ik dat positief ” dixit René), steeds onderhoudend.
Pakt u een stoel, en zet u.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik had best wel moeite met dit stuk. Moeite om mijn ogen open te houden, om maar één ding op te noemen, al lag dat zeker niet enkel aan het stuk maar ook aan een slaapgebrek (met dank aan het Filmfestival).
Maar ook moeite om de teksten, moeite om de rollen van de verschillende personages een plaats te geven, moeite om een beeld te krijgen van de kunstenaar, moeite om dit stuk te vatten. ..
Je voelt wel aan dat de drie acteurs elk een deel van de persoon Heyvaert belichamen, en dat hun tekst (gebaseerd op teksten van Heyvaert zelf) een en ander onthult, maar het blijft allemaal vrij abstract.
Mijn aandacht werd ook erg afgeleid door de chaos, het viel niet mee de zware teksten te vatten terwijl zeer verschillende acteurs allemaal iets proberen te zeggen over een en hetzelfde onderwerp.
Een boeiend stuk theater, soms gelukkig ook even grappig en prettig gestoord, maar geen ‘gemakkelijke’ voorstelling. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het is bijna bizar om te merken hoe vervreemdend het effect is van anderhalf uur kijken naar een spierwit decor. Het gaf het geheel een beetje een surrealistisch tintje, net als het toneelstuk zelf, waardoor decor en spel mooi op elkaar inwerkten en elkaar versterkten.
Reageer hieropNet zoals de ‘witte doos’ een decor in een decor was, ging het toneelstuk over toneelspelen. Drie personages moesten auditie doen voor de rol van René, degene waar het uiteindelijke toneelstuk over moest gaan. Na drie aparte zeer grappige audities vloeit de auditie over in het eigenlijke toneelstuk, waarin alle drie de personages zich tegelijkertijd voordoen als René. Het samenspel is in het begin zeer dynamisch, maar na verloop van tijd is de nieuwigheid er voor de toeschouwer af en zakt de spanning een beetje weg. Op dit moment begint het echt op te vallen dat de vrouwelijke toneelspeelster, Ragna Aurich, irriteert. Ze speelt niets anders dan een typetje en blijft in dit type hangen, ook wanneer ze uit haar rol van René probeert te stappen. Haar onnatuurlijke spel steekt vooral af tegen het mooie spel van Mark Verstraete. Hij is grappig, overtuigend en zit goed in zijn rol. Zijn jarenlange acteerervaring werpt in dit stuk zijn vruchten af.
Een mooi aspect van het stuk is ook de stem van de ‘regisseur’ Jackie Dewaele die gedurende de hele voorstelling via een geluidsinstallatie vanuit het publiek komt. Op deze manier wordt je als toeschouwer ook bij de voorstelling betrokken en wordt het idee van het spel in het spel versterkt.
Gelukkig pakt het toneelstuk aan het einde de draad weer op met de komische, imaginaire dialoog van Mark Verstraete die als René een schilderij verkoopt aan een museumdirecteur. De commercie van de kunst wordt nog even snel op de hak genomen en Verstraete kan zijn droge humor nog eenmaal ten beste weergeven, waardoor het publiek de zaal met een glimlach en een goed gevoel kan verlaten.
Bewaar dit item (0)
Een strak wit decor is het eerste wat de toeschouwer ziet als hij de zaal binnenkomt. Het is een expositie met enkele werken van René Heyvaert waardoor het publiek onmiddellijk kennis kan maken met de spilfiguur van de avond. Het voorstelling is een auditie voor de rol van René Heyvaert en begint met de kandidaat Sam Wauters die met zijn grappige vertolking als eenvoudige, en eerst nog blinde, jongeman het publiek kan geruststellen dat de voorstelling te smaken valt. Hierop volgen twee andere kandidaten die elk op hun eigen manier René portretteren. De drie audities worden aaneen gepraat door de rustige stem van Jackie Dewaele die tussen het publiek zit.
De drie aparte kandidaten zorgen voor aangename afwisseling en ook hun latere samensmelting die steeds meer van Heyvaert prijsgeeft, brengt variatie. De vreemde kandidate Ragna Aurich brengt wat absurditeit in het stuk, maar al snel verveelt haar vreemd gedrag. Gelukkig houdt ze zich net op tijd wat op de achtergrond en laat ze Mark Verstraete en Wauters verder de gedachten van de kunstenaar vertellen. René heeft mij verrast en bekoord.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De naam “Rene Heyvaert” klonk mij wel bekend in de oren… maar ik wist helemaal niet meer van waar. Bij het binnenkomen op het toneel en het zien van zijn werk wist ik opnieuw dat ik dit al eens eerder had gezien: in een tentoonstelling waar 7 miskende kunstenaars centraal stonden. Miskend…juist daarom dat ik niet meer wist van waar ik hem kende.
Reageer hieropVanaf nu zal ik zijn naam niet meer zo snel vergeten. Deze voorstelling zegt zoveel meer dan 1000 tentoonstellingen samen. Ik kan ook niet precies omschrijven waarom, maar het voelt alsof je “René” nu ook echt kent, al wordt er niet expliciet veel over hem gezegd.
Wat me het meeste opviel is dat de 3 Renés altijd zelf in een weldoordachte compositie in de ruimte staan, ze lopen nooit zo maar wat vrijblijvend rond. Alsof elke positie elke kleurencombinatie van de kledij volledig klopte, volledig ontworpen was.
Doordringend, grappig, op mensenmaat en zelfs leerrijk. Ik heb genoten.
Bewaar dit item (0)
Allé, allé, René!
Welwel, een moeilijke voorstelling om eenduidig te bespreken.
Het eerste deel vond ik ronduit grandioos. De drie “acteurs” die auditie kwamen doen voor de rol van René waren om ter best. Erg grappig, erg leuk gebracht, erg goed gespeeld.
Toen de drie acteurs echter samensmolten tot René en elk een ander aspect van hem verbeeldden, werd het iets minder, hoewel nog steeds goed, vond ik. De speelsheid was wat verloren, de serieux misschien soms iets te geforceerd en de onnozelheid van Ragna sloeg al eens om in irritatie.
Toch vond ik dit een stuk van de bovenste plank. Het deed me zelfs meer dan Quills, dat ik de avond voordien had gezien en dat toch ook een puike prestatie was.
Ik wil hier nog een korte bedenking aan toevoegen: het feit dat ik, en vele anderen, zo hoorde ik, vooral het eerste deel van René erg goed vonden, een deel dat eigenlijk niet meer was dan een komedie, toont volgens mij aan dat de eenvoudigste dingen soms nog het best werken bij de mens. De makkelijkste mopjes zijn dikwijls nog de grappigst: wat overacting, een dwaas stemmetje, een geniaal maar miskend acteur, ... Het zijn precies de dingen die we nog steeds het snelst herkennen en die ons het makkelijkst en zorgeloost doen lachen. En dat mag ook wel eens.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Kom ik uit de lucht vallen als ik ook nog eens zeg dat de eerste helft van het stuk mij vastgreep en de tweede helft mij losliet? Wanneer de ‘auditie’ plaatsvond hing ik aan de lippen van elke acteur, die stuk voor stuk konden overtuigen. De karakters waren zo sterk verschillend dat het geheel fris bleef. Elke monoloog prikkelde doordat er steeds een ander extremum opdook. Ik werd telkens verrast.
Wanneer de karakters in de tweede helft tesamen gesmeten werden zag ik jammer genoeg slechts 3 typetjes. 3 kantjes van René Heyvaert, ongetwijfeld, dat zag ik er wel in. Maar die 3 kantjes in de mixer stoppen was voor mij niet genoeg om een beeld op te hangen van de architect/kunstenaar, dat nochtans vorm aan het krijgen was in de eerste helft. De typetjes die me zo konden boeien begonnen langzaam sympathie te verliezen bij me.
Soit ik vind dat ik het ook mag hebben over wat ik goed vond. Het decor was prachtig. Ik heb meermaals luidop moeten lachen en het stuk zat vol met leuke verrassingen. En ik wil nu eigenlijk wel eens weten wie dienen Heyvaert was. En dat is toch de bedoeling?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
René
Met: grappige sterfscènes, Jef van de Kotmadam maar nu in een geweldige rol en een hoog entertainment gehalte!
(En als pluspunten dat ik naast Zaki zat en dat de Kotmadam in hoogsteigen persoon ook aanwezig was).
Gaan!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
René - Pol Heyvaert/ Campo
Donderdag 22 oktober 2008 – Minardschouwburg
Drie personages doen auditie voor de rol van René. Elk zetten ze hun versie van René op de planken. Samen vormen ze het uiteenlopende karakter dat René Heyvaert voor zijn neef – en tevens regisseur van dit stuk – Pol Heyvaert inhield.
René Heyvaert was architect en beeldend kunstenaar, maar kreeg pas na zijn dood de erkenning die hij verdiende met een overzichtstentoonstelling in het SMAK. (aldus Minard)
De black box van De Minardschouwburg werd door beeldend kunstenaar Koen Van den Broek tot een white cube omgetoverd. Aan een schijnbaar geperforeerde wand pronkt een solotentoonstelling van Renés beeldend werk. Een gespannen kabel verdeelt de ruimte van de scène dwars in tweeën, een ingreep refererend naar Heyvaert, de architect. Bij het betreden van de zaal wandel je eerst door de tentoonstelling om ze dan pas als decor uit de zaal te bekijken. Als toeschouwer maak je zo deel uit van het stuk.
Het geheel was komisch en de verschillende kanten van de blijkbaar wispelturige René werden relatief luchtig, mooi en helder uit de doeken gedaan. Toch had het stuk iets triest en vecht je als toeschouwer mee in Renés strijd om erkenning als beeldend kunstenaar. Naar het einde toe krijgt het echter iets zieligs, wat wel in het plaatje past maar niet echt in evenwicht wordt gebracht met de rest van het stuk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)