Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Rhys Chatham - de meester van de elektrische gitaarsymfonie
Het was Rodrigo Fuentealba – gitarist bij Gabriel Rios, Motek , Fifty foot combo – die me aansprak over Rhys Chathams G3 project (compositie voor elektrische gitaren uit 1977). Hij was gefascineerd door de muziek en vroeg of Vooruit niet geïnteresseerd was om een G3 concert te organiseren. Ik was verbaasd en aangenaam verrast tegelijk. Verbaasd dat een gitarist die vlot in het rockcircuit meedraait enthousiast is over deze minimale muziek die schatplichtig is aan avantgarde componisten als La Monte Young, Eliane Radigue, Tony Conrad en toch al dertig jaar oud is. Anderzijds als je de smaken van Rodrigo kent hoef je niet verbaasd te zijn. Zijn interesse in en kennis van soms radicale muziek siert hem.
Reageer hieropIk zag Chatham voor het eerst live aan het werk op Musique Action festival (Frankrijk) in 1990. Zijn compositie Journey To the End of Night kreeg er haar première. Een werk voor 6 e-gitaren, bass, drum. Doet een beetje denken aan G3. Het was een spectaculaire uitvoering. Zoals vaker bij de koning van de minimale gitarenrock, begon het stuk zacht en bouwde het op tot steeds luider. Echte trancemuziek.
De hele zaal bewoog als één man, langzame wiegende bewegingen op de puls van de muziek. Chatham stond front en gaf met zijn lichaam de maat aan. Zijn ogen dicht, helemaal opgaand in de muziek, witte gitaar, wit hemd, helemaal bezweet en dampend. Op een gegeven ogenblik ontglipte het plectrum zijn vingers. Zonder een kick te geven speelde hij verder met de nagel van zijn rechtwijsvinger, tot die het begaf en de maagdelijk witte achtergrond werd bespat met kleine druppeltjes bloed. Het leek alsof niemand het merkte. Alle muzikanten (Chatham incluis) deden door tot het einde van het stuk.
Sommige herinneringen blijven plakken – dat is er een. Maar de muzikale belevenis was sterker dan bloed dat eraan hing.
Rhys Chathams muziek blijft ook vandaag boeiend. Sinds G3 , zijn eerste elektrische gitaar,compositie die hij ongeveer 30 jaar geleden schreef- heeft hij een heus gitarenrepertoire opgebouwd, met als voorlopig hoogtepunt A Crimson Grail voor 400 e-gitaren.
Het bijzondere is dat zijn muziek wordt uitgevoerd door muzikanten die niet in de hedendaagse muziekpraktijk staan, maar echte rockers – in het verleden muzikanten van sonic youth, tortoise, brian eno, robert fripp,…. Voor The Game is Up heeft Rodrigo een mooie line up samengesteld met allemaal tot de verbeelding sprekende gitaristen uit bekende bekende Belgische rockgroepen. G3 is in het verleden steeds een fantastisch avontuur gebleken zowel voor de muzikanten als voor het publiek.
voor zij die iets dieper willen graven: http://www.rhyschatham.net/g3practiceenglish/g3practiceversionanglais.htm
Bewaar dit item (0)