- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (4)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
kirakira tijdens The Game is up – het matroesjka-model
De IJslandse Kirakira (te gast tijdens etoiles polaires en the kitchen motors night in Vooruit) is muzikante, grafisch ontwerper, stichter van het label annex muzikantencollectief Kitchen Motors en presentator van een muziekprogramma op de IJslandse radio. Er moet daar toch wel iets in het water zitten – zoals wordt beweerd in een poging om de bedrijvigheid én creativiteit van de IJslandse scène uit te leggen.
Tijdens The Game is Up presenteert Kirakira een avond muziek uit Reykjavik. Haar eigen groep is als een Russische matroesjka. In een grotere pop zitten steeds kleinere popjes. Uit de groep komen de Parachutes en dan nog een popje lager Pondus voort. Niet verwonderlijk als je weet dat Kirakira bezeten is van trollen en andere kleinemensenspoken die in IJsland achter iedere kast huizen. Dat heeft wel het geweldige resultaat dat u drie heerlijke miniconcertjes kan meemaken.
Wat de muziek betreft. IJslandser kan het niet. Alle drie maken ze muziek die heel hard doet denken aan Sigur Ross en the likes.
Prachtige, soms verstilde, bizarre, sferische muziek.
Voor de Parachutes en Pondus is dit hun eerste concert buiten de IJslandse bodem. Over de muziek kan je veel schrijven maar ze overtuigt het meest als je ernaar luistert.
http://www.myspace.com/trallaladykirakira
http://www.myspace.com/parachutesmakesongs
http://www.myspace.com/pondusmusic
- Tags
- Etoiles Polaires
- IJsland
- Kitchen Motors
- Reykjavik
- sigur ross
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Maken IJslanders enkel dat soot “Sigur Ros-achtige” muziek of zijn ze enkel succes vol als ze dat wel doen? Dat was de enige vraag die ik mij stelde bij de optredens.. voor de rest kon ik heerlijk wegdromen het spectacel. Vooral bij Kirakira… alleen haar manier van dansen/bewegen is al de moeite waard :) . Bij The Parachutes had ik dan weer het gevoel dat er toch iets niet klopte met de bas die zowat al het mooie overstemde, maar eens dat van me afgezet, was genieten de boodschap.
Reageer hieropHet “zit/lig op kussens-concept” was trouwens ook wel een zalig goeie zet… :)
Bewaar dit item (0)
Zeer zeker niet
Reageer hieropJe moet maar eens aan het MySpace’en slaan: Mugison, Pétur Ben, Ghostigital, Samuél Jon Samuélsson Big Band,.. (ik kan er nog heel veel noemen)
Maar persoonlijk vind ik de Sigur Rós-achtige muziek de mooiste; en het grappige is dat die in IJsland zelf het minst populair is.
Vreemde snuiters, die IJslanders: but I love them! :)
Bewaar dit item (0)
Hoewel ik wel een grote Sigur Rós fan ben ik niet onverdeeld positief over deze triptiek. Het begin was koddig, ook een beetje door de kledij van die gitarist en dat kleinere gitaartje. De tweede groep vond ik eigenlijk tegenvallen en Kira-kira vond ik weer wel leuk.
Het idee met de kussentjes en lage tafeltjes vond ik ook wel wijs, wat ik vond het al raar dat zo dromerige muziek in de balzaal (staand) werd geprogrammeerd.
Maar die tweede groep dus: naar mijn mening stond de bas storend luid, zodat je een heleboel andere dingen niet meer kon horen (zoals de piano bvb), ook de drum vond ik een beetje van het goede teveel, en te luid in verhouding met de rest van de band. En mij onting een echte eigenheid in de band, ik vond ze niet zo speciaal en bij de meeste nummers had ik zoiets van “daar had je toch meer mee kunnen doen”. Al goed dat ik gewoon dat soort muziek goed kan apprecieren, zodat het ook weer niet storend was, maar in andere gevallen had ik het waarschijnlijk gewoon slecht gevonden.
Kira-kira was dan weer schattig met de zangeres haar danspasjes, de groep kwam ook bitser uit de hoek als de vorige, de nummers waren meer “af” en wat ik bij de vorige groep mistte had ik hier wel: dit was geen Sigur Ros-kloon, klonk duidelijk anders. Ook de geluidsbalans lag me hier beter. (geen instrumenten die te luid stonden tov de rest)
Persoonlijk zou ik eigenlijk de twee laatste groepen terug fusioneren, goed voor de afwisseling en ze bestaan toch voor een groot deel uit de zelfde muziekanten …
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Begrijp de kritieken over het gekloon van Sigur Ros. Na een hele resem optredens te hebben gezien in de Bozar naar aanleiding van het Ijsland festival heb ik dezelfde bedenking gemaakt.
Toch springen er een paar namen uit qua originaliteit: zeker en vast Johan Johansen, mijn persoonlijke ontdekking, en Mum, die samen met Parachutes en Kira-Kira gisteren optraden in de AB, en een fantastische set speelden.
Kira-Kira vond ik te vrijblijvend en iets te iel naar mijn smaak en Parachutes was vooral schattig maar ik ben ze nu al aan het vergeten.
Nog enkele vaststellingen: Ijslanders houden van pieterig kleine xylofoontjes, zingende zagen en treden nooit op zonder laptop. Zwarte kleding is er verboden en de dames worden gedrild in een dansje dat ik zelf wel eens wil leren (een soort folky gehuppel).
Reageer hieropBewaar dit item (0)