- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
een krachtige performance en boeiende originele muziek
De keren dat ik Kimmo Pohjonen aan het werk zag was ik verbaasd over hoe hij technisch meesterschap weet te koppelen aan boeiende originele muziek. Toen we een week geleden met een aantal Belgische journalisten in Helsinki in zijn studio zaten vertelde hij over hoe het allemaal begon. Als jongeling had Pohjonen de klassieke stadia van het accordeonspel doorlopen – van folk op de muziekschool tot klassiek aan de Sibelius academie. Op een gegeven moment besloot hij zich te herbronnen en ruilde de accordeon voor de duimpiano (godbetert) en later de mondharmonica. Na een tijd kwam zijn eerste liefde terug. Hij nam de accordeon opnieuw ter hand maar besloot iets totaal nieuw te doen. Iets waarmee hij in eerste instantie zichzelf wilde behagen ‘I wanted to please myself, and not the audience’. Zijn eerste solo concert overleefde de helft van het publiek niet, maar de andere helft was zo onder de indruk en enthoesiast dat ze Kimmo Pohjonen overtuigden om voluit solo te gaan. Ondertussen is hij een gevierde ster op vele festivals en is zijn instrument ,wat hijzelf een midified accordeon noemt – via midisamples kan zijn allerlei klanken aan de originele klank toevoegen, vervolmaakt. Concerten van Pohjonen overtuigen niet alleen door het virtuose spelen maar ook door de fysieke kracht waarmee hij zijn muziek vertolkt. Hij speelt de accordeon met zijn hele lichaam. Alhoewel het zelf niet wil gezegd hebben, doet zijn performance sterk aan een ritueel denken. Vandaar ook de constante verwijzing de sjamaan in Pohjonen. Bij Animator accentueert Marita Liulia het rituele karakter van de performance met krachtige beelden.
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Een muzikant alleen op een podium moet extra goed zijn
om de afwezigheid van anderen te compenseren, vind ik.
Ik denk dat Kimmo Pohjonen daar bij momenten in geslaagd is.
Wanneer hij de oerkrachten uit zijn keel liet vallen, had hij iets van een ‘ork’ wat aanvankelijk wel een leuke fantasie was maar….hoe langer het duurde, hoe meer zijn trolallures de performance verstoorden.
Het idee om beelden te projecteren op de plooien van de accordeon vond ik vooruitstrevend en mooi!
Mijn gniffelmoment, het ogenblik waarop je geraakt ben door wat je ziet of hoort, was toen hij een melodietje van Calexico (als ik me niet vergis) speelde. Dat van: TUT TE TE, TERE RE TE TE, TE TE TE TERE RE TE TE…
Herkenning maakt voor mij de muziek mooier.
Misschien is dit een man die je twee keer aan het werk moet zien, om pas dan te oordelen wat je van de muziek vindt.
Tot zover mijn overbodige reactie *
Reageer hieropBewaar dit item (0)