- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Uitgelezen – O dierbaar België komt eraan.
Reageer hieropWie meer wil lezen over het thema, 1 adres: Bibliotheek Gent. Bekijk alvast de selectie die ze maakten in de catalogus.
Bewaar dit item (0)
Gisteren begonnen in Het verdriet van België; nu al een vijftigtal pagina’s achter de kiezen.
En ik moet zeggen, na eerdere teleurstellingen, Hugo Claus heeft een verdomd goeie pen. (Voor de goede verstaander, ik las ‘De hondsdagen’ -een slechte pastiche op de Franse existentiele roman, “Het jaar van de kreeft” -een stationsroman, 2 toneelstukken, Suiker en Bruid in de morgen -degelijk, en tientallen gedichten -hoogdravend en slecht.) Mijn kijk op Hugo Claus als dé grote meester was op zijn minst gezegd sceptisch (dit is vloeken in de kerk, zeker?). Maar Het verdriet van België lijkt mijn mening te kunnen omkeren. (En als er iemand nog goeie Claus’sen weet, geef me gerust een tip)
Het is prachtig hoe hij het Vlaams als taaltje benadert: ‘duimspijkers’ in plaats van ‘punaises’, de bekrompenheid; “Uw moeder is van de trap gevallen”, lees “over enkele maanden krijg je er een broer of zusje bij”, en, hoe relevant, het Vlaams-nationalisme.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Uitgelezen – O dierbaar België was de mooiste Uitgelezen tot nu toe. Toch naar mijn bescheiden mening, en beperkt tot de zevental die ik al zag.
Misschien was het omdat de gasten allemaal hun persoonlijke verhalen over deze grote thematiek (‘wat is een land?’, ‘wat is een cultuur?’, en ‘hoe gaan we om met een andere cultuur waaraan we zo verbonden zijn?’) meebrachten. De gasten gingen soms al eens uit de bocht en over the top (Hilde Van Mieghem over de “rijken” en Jos Geysels’ poëtische vaststelling dat Belgicum van Stephan Vanfleteren “geen afscheidsgeschenk mocht worden voor de scheidende Vlamingen en Walen”), maar deze “slippertjes” waren al even memorabel als de warme discussies over de herinneringen en clichés over Franstaligen die we vaak als kind meekrijgen.
Misschien was het omdat we hier te maken hadden met mensen die “iets” voelen voor literatuur. Alhoewel het natuurlijk leuk is om positieve oordelen te horen, spaarde men zijn kritiek soms niet. Steven Vanackere was bijvoorbeeld teleurgesteld over het gebrek aan toekomstperspectief in Arm Wallonië van Pascal Verbeken. Het deed je allemaal zin krijgen naar meer meningen van deze mensen (en dat gebeurt me niet vaak in onze “meninkjes”-cultuur)
Misschien was het nog het meest dat deze Uitgelezen zich uitspon als een lang gesprek (in de werkelijke betekenis van dat woord), en geen opeenvolging van meninkjes over boeken. Veel waarover gesproken werd, werd door anderen weer heropgevist en uitgebreid. Men luisterde naar elkaar en discussieerde; was het oneens of knikte instemmend. Het gesprek verliep als een spontane theatertekst met thema’s als “het nut van verdriet”, “leugens & clichés”, “België”, “nostalgie”, enzovoort enzovoort. Het liep allemaal zo vlot, de gasten bleken zo’n interessante spraakwatervallen, dat men een geniaal auteur vermoedde achter deze avond; alsof het allemaal vooraf opgeschreven stond.
Smijt hierbij nog enkele mooie voorleesmomenten door Steven Vanackere & Hilde Van Mieghem, en u, de lezer, weet dat ik een zeer mooie avond heb beleefd.
Deze Uitgelezen oversteeg en overspoelde elk politiek debat dat je vandaag op radio of tv kan vinden. En dat was enkel maar mogelijk door de goed gekozen boeken en enkele steengoeie lezers.
Reageer hieropBewaar dit item (0)