Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Legende
Op 9 november zal het tien jaar geleden zijn dat Ten Oorlog in de Theaterzaal van Vooruit in première ging.
Reageer hieropEen voorstelling waarvoor, bleek achteraf, terecht de zichzelf overtreffende term ‘mijlpaal’ van stal werd gehaald.
De cyclus koningsdrama’s van Shakespeare, die nog bijna nooit in zijn geheel werd opgevoerd, in een vertaling van Tom Lanoye en geregisseerd door Luc Perceval, een triumviraat dat de zon deed verbleken.
Acteurs als Jan Decleir, Els Dottermans, Wim Opbrouck en Lucas Van den Eynde in een theatermarathon die ’s ochtends aanvatte met “Mijn wijze grijze oom, mijn Jan van Gent, wiens trouwe vleugels het aloude nest van Lancaster beschermen lijk een schat” en pas vele uren later, in het avondrood, eindigde met “Eén, twee, drie, vier, hoedje van, hoedje van, één, twee, drie …”. Doek.
Ten Oorlog, jazeker. Met een repetitieproces waarbij drie van de koningsacteurs de deur dichtsloegen en het ruime sop kozen. Met een première die al na een uur willens nillens werd stilgelegd omdat Wim Opbrouck struikelde en met zijn volle gewicht op de frele Els Dottermans neerstortte, een oneerlijke strijd. Els werd met de ambulance afgevoerd. Wim was in tranen. Het publiek trok verbouwereerd naar de bar. De befaamde Nederlandse recensent Loek Zonneveld werd teruggevonden in een toilet, flauw gevallen, Joost mag weten waarom.
Maar Ten Oorlog werd tenslotte wat het van meetafaan in zich had: legendarisch.
Bewaar dit item (1)