Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Een immense trap loopt van hoog op de scène tot in de zaal, afgeboord door flikkerende lichtjes. Dit is de wereld van de showbizz, een wereld van prachtige mensen. Mensen die niet uit hun rol vallen, mensen die nooit falen. En die elkaar vinden in een perfect huwelijk tussen dans en muziek. Ze laten zich niet in verlegenheid brengen. Schaamte is hen onbekend.

Humor is schaamteloos. Een goeie grap is pas goed als ze zonder gêne wordt verteld. Maar dat kan alleen als die goeie grap in de juiste context wordt verteld – in een foute context is diezelfde grap uiterst gênant. Vandaar: humor maakt ons hyperbewust van onze sociale omgeving. Een goeie grap appreciëren we enkel wanneer die omgeving vertrouwd voelt. En ook het theater is zo’n omgeving.

In It’s not funny ontneemt Meg Stuart de toeschouwer zijn vertrouwdheid met de theatrale wereld van de showbizz. De dansers gedragen zich als ongeleide projectielen; de grappen die op de scène worden verteld zijn onbegrijpelijk of klinken misplaatst. Zo confronteert Meg Stuart de toeschouwer aanhoudend met de vraag of die wereld op de scène wel dan niet de zijne is. Want hoe theatraal de dansers zich ook mogen voordoen, in hun bewegingen sluimert steeds een vitale waarachtigheid.