- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen


Mooie voorstelling, nooit te zwaar door de (tragie) komedische aspecten van Hitler en De Japense Keizer. Visueel ook verbluffend.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
De laatste keer dat Hirohito “ik wil chocolat” zei was intriest.
Het dansje van Hitler was op het randje en hoefde niet echt.
DRIE ZIELIGE MANNEN IN WOLFSKERSKLEREN
Steengoeie acteurs,
Een tot in de dictatoriale puntjes doordacht en afgewerkt decor – waarin drie gefrustreerde ego’s gekweld vastzitten door hun ongewilde passiviteit en onmacht,
Sublieme teksten – die aan een razend tempo naar het publiek worden gegooid, gescandeerd of gepreveld, wat maakt het uit,
Banaliteit en beslissende kaakslagen gebald in één dag van drie machtssymbolen,
BOEM
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een schijnbaar eenvoudige voorstelling die in feite overliep van suggesties, beschouwingen en syntheses waar je makkelijk nog enkele dagen op kon knauwelen.
Reageer hieropInteressant was de romaneske hang naar de natuur die de dictators voelden naarmate de macht afbrokkelde – de enige macht groter dan de hunne.
Fantastisch stuk. Ik sla mezelf voor het hoofd omdat ik niet naar Mefisto ben geweest.
Bewaar dit item (0)
Mefisto was beter : )
Volgens mij toch. Ik heb het gevoel dat het visueel spektakel dit keer vooral diende als kleefmiddel tussen de drie verhaallijnen die anders naast elkaar waren blijven voortkabbelen. In Mefisto had het tenminste een theatrale functie, hier was het eerder een verrassingseffect of overgangsmedium.
Ik miste samenhang, een stevige kapstok die het geheel droeg en bleef dan ook onvoldaan achter. Benieuwd naar deel III…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik sluit mij aan bij Stefanie.
Ik vond deze voorstelling een zware teleurstelling.
Technisch doet Guy Cassiers al zeker vijf jaar hetzelfde.
En bij Mefisto for Ever zat daar dan nog variatie in – er waren enkele indrukwekkende scènes, die sowieso altijd werken.
En aan Onegin vond ik knap hoe tussen al die technologie toch een emotioneel verhaal kon worden verteld en die emotie kon worden overgebracht op het publiek.
Daar heb ik deze keer niets van gemerkt.
De schermen brachten ook niets wezenlijks bij aan het geheel – en het voorgaas snapte ik al helemaal niet. Het vertroebelde de projectie – okee. En dan?
Een zeer spijtige prestatie van Cassiers.
De speelvloer met de tegels die werden gestapeld deed mij trouwens wel net iets te veel denken aan wat Marijke Pinoy vorig seizoen deed in Soeur Sourire…
Vanavond in het Kaaitheater heb ik overigens geen dansje van Hitler gezien….
Maar goed. Algehele teleurstelling. Het derde luik van de trilogie zal ik toch maar aan mij voorbij laten gaan…
Reageer hieropBewaar dit item (0)