Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Op het einde van deze week gaat de nieuwe voorstelling van beeldend kunstenaar / theatermaker Kris Verdonck in première. Met een knipoog erbij belooft Kris alvast dat het een ‘wereldhit’ zal worden. Het is in elk geval zo dat Kris Verdonck en zijn kompanen vorige week en deze week nog intensief verderwerken om ‘I/II/III/IIII’ te voltooien. De voorstelling is (zoals steeds bij Verdonck) erg beeldend. Aan een mechanisch systeem hangen 4 danseressen op, niet van de minsten trouwens. Voorlopig repeteert Kris met 5 danseressen omdat er telkens eentje gewisseld zou kunnen worden tijdens de tournee. Het praktische voordeel, zo vertelde hij me, is dat de danseressen tijdens de repetities ook eens van het podium kunnen stappen om naar het totaalbeeld te kijken, en om de bewegingen van hun collega’s te evalueren. De voorstelling zal uiteindelijk toch heel wat meer dans zijn dan aanvankelijk gedacht. Verdonck haalt zijn inspiratie onder andere uit ‘Über das Marionettentheater’ van Von Kleist en de klassieke balletten als Het Zwanenmeer. Zijn fascinatie gaat niet in de eerste plaats naar de perfecte synchronie van dit soort ballet, maar eerder naar de mechanische aanpak en de robotische kant ervan. Waarom zou je vrouwen zo willen laten bewegen? Kris Verdonck probeert de fouten in het systeem, daar waar het misgaat, bloot te leggen. Daar zit de schoonheid ervan. Daar duikt tussen al de perfectie door plots de fragile mens op.
Reageer hieropDe aanpak van Verdonck is atypisch te noemen, omdat hij de danseressen een grote vrijheid laat in de ontwikkeling van het dansmateriaal. Het gaat hem veel meer over het totaalbeeld, de installatie op zich als het ware (Verdonck maakte in het verleden al heel wat bijzondere installaties waarin performers centraal stonden). Hij vertelde me dan ook dat hij en zijn dramaturge Marianne Van Kerkhoven de grootste moeite hebben om het door de danseressen gegenereerde materiaal vast te houden, reproduceerbaar te maken. Daardoor lijkt elke voorstelling weer een heruitvinding van de vorige, een herinterpretatie ervan. Het materiaal ligt vast maar verschuift. I/II/III/IIII is in die visie niet alleen een voorstelling maar ook een niet reproduceerbare situatie/gebeurtenis en een installatie. Ik kijk alvast uit naar het eindresultaat…
Bewaar dit item (1)
Vanavond gaat de Vooruit-coproductie ‘I/II/III/IIII’ van Kris Verdonck in première in Minard. Spannend én veelbelovend (wat ik zag in de try-out)! De voorstelling werkt in op je netvlies, ik maakte associaties met de synchrone bewegingen van ballerina’s op pointes en waterballetdansers, met mensencadavers uit genocides, met marionetten, met gekloonde mensen, met de cut-outs van Henri Matisse… En nog veel meer dat ik niet vooraf ga verklappen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Hoe vaak heb ik het niet gedroomd. Een pirouette aanzetten en onophoudelijk blijven tollen, zonder geconfronteerd te worden met de wetten van de zwaartekracht. Rond je as blijven cirkelen als in een slowmotion film. De dansers van Kris Verdonck kunnen het. Ze zweven in het ijle, opgehangen aan een machine weliswaar, met slechts twee zwaartepunten die hun fragiele lichamen doorheen de ruimte sturen.
Reageer hieropLang, lang geleden dat ik nog eens de andere kant van de Minard heb gezien. Niet de blackbox, maar het klassieke theater. Het creëert meteen een andere sfeer en je zou je zo kunnen voorstellen dat er zich een klassiek ballet zal ontvouwen. En dat is het ook een beetje. Alle idealen waar het romantisch ballet zo mee dweept zijn present: de hang naar gewichtloosheid, de perfecte vrouwenlichamen, de uitgestreken, transparante gezichten, de sierlijke voetjes, ... Van dit alles zijn we gescheiden door een gazen doek.
Met een subtiel lichtspel krijgen we gaandeweg meer inzicht in wat er gebeurt. De aarzelende pianomuziek neemt ons mee in een vierledige structuur waarbinnen eerst één, dan twee, dan drie, dan vier dansers dezelfde bewegingssequens uitvoeren. Als marionetten worden ze opgehangen in de ruimte. De danseressen mogen er dan al onschuldig uitzien, een fatale evenwichtsfout loert voortdurend om de hoek en je hoeft niet ver af te dwalen om deze lichamen ook te lezen als hompen vlees die over de bühne slingeren. Temidden van alle schoonheid komt er af en toe een onbehaaglijk gevoel opzetten. Deze machine brengt iets moois voort, maar tegelijk manipuleert het mensenlichamen, die nooit identiek kunnen zijn.
En hier komen we bij de kern van wat deze voorstelling zo boeiend maakt. De solo neemt ons aanvankelijk nog mee in een fantasiewereld, maar van zodra de tweede danseres in het vizier komt, begint de perfectie af te bladderen. Het is onmogelijk om volstrekt synchroon te bewegen en de passen identiek te herhalen en dat verleent de afgetrainde lichamen plots een kwetsbaarheid. Het effect wordt nog versterkt door de korrelige lichtwerking. Is het daar dat het menselijke plots binnensluipt in deze poëtische voorstelling?
Bewaar dit item (2)
Kris Verdonck maakte goed wat ik de avond voordien bij Mette had gemist.
Niet door meer woorden, door meer acteurs of door meer imposante decorstukken. Maar door wél te zeggen: kijk!
Kijk! Dit is zo mooi dat we het jullie willen tonen! Kijk, dit is zo broos dat je het moet aannemen met gevoelige handen!
De voorstelling was een langzame ontplooiing. Van schoonheid, van klanken, van kleine defecten, van kleine defecten en de daaruit volgende schoonheid.
Een danseres, de zwaartekracht elegant overwinnend, “vermenigvuldigde” zichzelf keer op keer, tot we ze vier keer zagen. Maar nooit identiek.
De “marionetten-machine” stuurde, tilde en draaide hen in dezelfde richting. Met een gelijkaardig, maar nooit identiek effect. Omdat een machine de mens nooit volledig tot marionet zal kunnen reduceren.
De machine dirigeert, maar de mens beslist hoe en in welke mate gehoor te geven aan deze instructies. En zelfs al meent men allemaal dezelfde beslissing te nemen, allemaal dezelfde beweging uit te voeren, nooit zal dit leiden tot een absolute uniformiteit. De voorstelling was dan ook de uitbeelding van de subtiele overwinning van de mens op de machine.
Het resulaat van dit alles? Een betoverende, sprankelende en beklijvende voorstelling. Eén, twee, drie, vier, danseresjes van papier…
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Beklijvend!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
I/II/III/IIII EN DE MAN ZONDER ARTIESTENNAAM
Sommige mensen hebben geen franjes nodig, geen schreeuwende kleuren, geen felle kreten. Zij zijn prachtig in hun eenvoud.
Reageer hieropChapeau voor het concept (hier was herhaling geen synoniem voor verveling) én de uitvoering. De perfecte combinatie van inhoud en elegantie. De soepele lichamen en het schijnbare gemak waarmee de figuren werden uitgevoerd, doen de zaal de technische evenwichtoefeningen – die het eigenlijk zijn – volledig vergeten. En toch, en dit is voor mij hét idee van de voorstelling, blijven de lichamen hun menselijkheid ten allen tijde bewaren…
Bewaar dit item (0)
Schoon…
Reageer hieropBewaar dit item (0)