- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (2)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
100% verwennen
100% bitterzoet verwijst naar de gelijknamige chocolade. De sensatie van het eerste zoete ‘contact’, met de bittere smaak die zich nadien in je mondhoeken nestelt.
We gaan op zoek naar muziek die diezelfde kwaliteiten heeft. De start is alvast niet te versmaden.
Drie concerten, rond drie boeiende figuren
Radu Malfatti is een Oostenrijkse trombonist, componist en bevlogen improvisator. Een grijsaard die een indrukwekkend parcours heeft afgelegd. In de jaren 70-80 een belangrijk figuur in de jazz en improvisatiemuziek (met onder andere Fred Van Hove), nadien begeesterd door compositie en de minimale muziek en vandaag een synthese van zijn hele carrière (als het ware). Iemand die graag met stilte experimenteert. Zijn kompanen in Vooruit hebben diezelfde ‘stilte’ passie. Het zijn niet de minste. De twee japanners – electronieker Toshimaru Nakamura en gitarist Taku Sugimoto zijn absolute cult. Lucio Capece is een Argentijnse basklarinettist en componist die in Berlijn woont en die mee de initiatiefnemer is van dit concert. Hij heeft talloze samenwerkingen op zijn naam staan oa met Mika Vainio van Pan Sonic. Christian Kesten is een adembenemende vocalist en altvioliste Julia Eckhardt heeft binnen de hedendaagse muziek haar sporen bewezen.
Fred Van Hove –de peetvader van de Belgische improvisatiemuziek- gaf zijn eerste solopianoconcert was in Gent in 1970 (en speelde ooit een concert met Radu Malfatti in Gent). Fred Van Hove is net 70 geworden en dat moet gevierd. Fred is trouwens iemand die in het buitenland als een héél grote meneer wordt aanzien, die in één adem wordt genoemd met Cecil Taylor en Paul Bley. Fred kan als geen ander grasduinen in de jazzstandardpianomuziek en daar absoluut zijn eigen ding mee doen. Zijn concerten zijn altijd pareltjes.
En ook Christof Kurzmann speelde met Radu Malfatti en tevens met zijn Japanse kompanen. Kurzmann is een zeer bezige bij in de Weense muziek scene (Wenen was lang het Mekka van de elektronische muziek). Hij heeft een uitgebreid actieterrein gaande van elektronische muziek, jazz en improvisatieconcerten, tot alternatieve popmuziek. Het concert in Vooruit is een nieuw project. De muzikanten waarmee hij optreedt doet mij in ieder geval watertanden. John Tilbury is niet alleen één van de leden van het fameuze AMM trio, maar ook een excellente Morton Feldman vertolker. Stevie Wishart heeft een ongelooflijke stem waarmee ze renaissance muziek vertolk, maar speelt ook draailier, viool en kan goed overweg met elektronica. Bassist Werner Daefeldecker is waarschijnlijk de minst bekende – een routiné aan de zijde van Kurzmann en een schitterende muzikant.
Reageer hieropDrie boeiende concerten in de domzaal – die opnieuw haar goede akoestiek kan bewijzen.
En als entree laten we je even letterlijk proeven van het label van deze nieuwe concertreeks!
Bewaar dit item (0)
Bravo voor het brengen van Radu Malfatti!
Mogen we binnenkort ook andere componisten uit de “Wandelweiser”-groep op het programma verwachten?
Ratel.
100% bitterzoet
deze avond luidde een nieuwe reeks concerten in waarin de Vooruit opnieuw wat radicalere muziek wil gaan presenteren. een fijn initiatief, en iedereen bezwijkt voor gratis chocolade, maar toch vind ik de naam van die reeks, ‘100% Bitterzoet’, maar weinig gepast voor de muziek die we vanavond althans te horen kregen. het lijkt me eerder iets voor een tango-club of zo. maar goed, dat is allemaal bijzaak.
het door Radu Malfatti geleide was voor mij meteen het onbetwiste hoogtepunt van de avond. het programma bestond uit een korte gezamenlijke improvisatie waarin Toshi onbekommerd loos ging, terwijl de rest het bij een voorspelbaar maar daarom niet minder mooi arsenaal aan kleine, weloverwogen geluidjes hield. Taku zag er weer zo geconcentreerd uit dat je ging vrezen voor zijn gezondheid, Lucio Capece deed subtiele dingen met zijn sopraansaxofoon, en Julia Eckhardts bijdrage was ook subtiel en zeer aangenaam. ik had geen goed oog in die bizarre Kesten-kerel, van wie ik nog nooit gehoord had, maar zijn geadem paste goed in het totaalgeluid; het hielp enkel als je je blik op een andere speler gericht hield, vond ik. nog geen onmiddellijke concurrentie voor Ami Yoshida, dat niet (wanneer krijgen we die eens in de Vooruit, liefst met Cosmos of met Christof Kurzmann?).
de chronometers beslisten wanneer het tijd was om over te gaan tot de Malfatti-compositie, die behoorlijk typisch was van structuur, zeker voor wie vertrouwd is met zijn recentere werk, in het bijzonder de reeks van 12 zelfgebakken CDRs die hij van december vorig jaar tot februari of maart uitgaf (bv. ‘Wechseljahre einer Hyäne’, dat evenwel voor saxofoonkwartet is geschreven). korte blokken ensemblegeluid werden afgewisseld met steeds korter wordende periodes stilte.
toen men uiteindelijk overging tot het derde, weer veel kortere onderdeel, een compositie van Capece, werd mijn angst dan toch nog bewaarheid. de lichten gingen uit en plots stond Kesten, gewapend met zaklampje, middenin het publiek, waar hij zich een weg baande over de kreunende tribune doorheen het publiek dat voor een deel te kampen had met de slappe lach. hij boog zich voorover naar individuele leden van het publiek, fluisterde een tenenkrullende politieke oneliner die recht uit éen of ander Mattin-pamflet leek te komen (cf. ook het laatste nummer van ‘Proletarian of noise’), en stak het hen ook nog eens toe op een blaadje. ondertussen was de muziek erg mooi, maar gezien de omstandigheden was het helaas lastig om er van te genieten. toen hij zijn ronde gedaan had stopten de muzikanten met spelen, ging Kesten vooraan staan en nodigde het publiek uit om de briefjes die ze gekregen hadden voor te lezen. wat volgde kan enkel beschreven worden als een zeer oncomfortabele, genante stare-down vanwege de streng rondloerende componist, die minutenlang aansleepte, en enkele duidelijk geïntimideerde publieksleden er uiteindelijk toe bracht om met weinig overtuiging hun regeltjes voor te lezen. het leek wel een eeuwigheid, en ondertussen zat Radu met een geheimzinnige glimlach gewoon naar de grond te staren, maar uiteindelijk besliste de chronometer alweer dat ook dit gedeelte afgelopen was. een mooi concert, dat spijtig genoeg tegen het einde een abrupte wending richting politieke nonsens en performance art nam.
[de volgende dag had ik even de kans om met Radu en Lucio te praten in het Q-O2 werkhuis, waar de groep nog eens optrad, zij het met een verschillend programma. Radu bleek een bijzonder sympathieke, guitige mens met massa’s boeiende anekdotes, en Lucio leek ook niet meer zo streng en humorloos als in de Vooruit. de avond begon met 3 korte composities van Kesten, waarin onder andere filmpjes geprojecteerd werden en Capece een appel moest schillen en opeten. die stukken vond ik maar niks, wegens alweer veel te artsy en ‘awkward’. er was ook een bizarre korte compositie van Taku’s hand, getiteld ‘Doremilogy’, waarin inderdaad de do-re-mi reeks een paar keer herhaald werd. het tweede deel was een stuk sterker met een prachtige improvisatie van de gehele groep (mijn favoriete onderdeel van de 2 avonden samen, en wat jammer dat Malfatti zich tegenwoordig zo zelden tot improv laat verleiden), gevolgd door Radu’s compositie van de avond tevoren, in zijn eigen woorden ‘exactly the same, completely different!’. deze keer begonnen de muzikanten hun partituur allemaal op een verschillend moment te spelen, zodat er altijd wel iemand geluid maakte. een interessante aanvulling bij het stuk in de Vooruit, maar helaas leken weinig mensen het de moeite te vinden om op beide concerten af te komen. maar terug naar de Vooruit.]
ik wist tevoren dat het tweede concert van de avond voor mij een harde dobber zou worden, want dat soort ouderwetse hyperkinetische improv is helemaal niet mijn ding. en inderdaad, in de hete luchtloze zaal was het niet evident om 30 of 40 minuten braaf te blijven zitten terwijl de nationale held er gemiddeld 1000 noten per minuut doorjoeg, die er bij mij allemaal het ene oor in en het andere weer uitgingen zonder enig spoor na te laten. dit soort improv is bewonderenswaardig op een objectieve manier, maar vind ik zelf totaal ongenietbaar. het ligt aan mij hoor. op naar het volgende dus.
het plots tot Violet Quartet omgedoopte viertal dat de avond afsloot, had bij mij wel hooggespanningen verwachtingen gecreëerd, die helaas helemaal niet ingelost werden. ik was alvast blij dat Tilbury van de partij was, want ik had gehoord dat hij 5 dagen tevoren in Canada verstek moest laten gaan op het Victo festival, wegens ziekte. helaas bleek al snel dat Tilbury in dit kwartet helemaal niks te zoeken had, laat staan dat hij iets kon toevoegen. zijn subtiele pianowerk ging volledig verloren in een niet onaangename maar saaie dronesoep die volledig bepaald werd door het eenzijdige geluid van Wisharts draailier (haar viool en stem had ze blijkbaar thuisgelaten). als Keiji Haino zo’n ding vastpakt kan hij daar een bezwerend stuk muziek uitwringen, maar voor de rest lijkt het me eerder een exotische aardigheid om enkel op volksfeesten nog eens uit de kast te halen. voor EAI-muzikanten met credentials zoals Dafeldecker (Polwechsel, SSSD, enz.) en Kurzmann (Schnee, ‘a s o’, Kommando Raumschiff Zitrone, enz. enz.) is deze groep ondermaats, vind ik. Tilbury leek het zelf ook frustrerend te vinden, en ging in de tweede helft gewoon over tot het bespelen van de klep van zijn piano; grappig om zien, maar natuurlijk totaal onhoorbaar. hopelijk wordt de groep snel ontbonden en keren Tilbury, Dafeldecker en Kurzmann snel terug naar hun talloze andere, veel interessantere projecten. (intussen staat er geloof ik wel een Polwechsel & Tilbury album op stapel, dat zeer de moeite belooft te worden.)
een vreemde avond dus, met enkele bevreemdende combinaties. toch vind ik het geweldig dat er weer wat avontuurlijker geprogrammeerd wordt in de Vooruit en kijk ik uit naar volgende edities van deze reeks. haal maar vlug de Ami Yoshida’s en Keith Rowes en Axel Dörners en Mitsuhiro Yoshimura’s van deze wereld naar de domzaal!
samengevat: Malfatti Project: 4 sterren, Fred Van Hove: niet bevoegd tot oordeel; Violet Quartet: 2 sterren als we heel toegeeflijk zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Mijn ervaring loopt ongeveer parallel met die van Duif.
Gekomen voor Malfatti en Sugimoto ben ik op dat punt tevreden.
Akkoord dat het rondwandelen met het “pilelampje” de aandacht afleidde en dat het voorlezen door het publiek (van teksten uit “La société du spectacle” van Guy Debord als ik me niet vergis) een flop was.
Daar mocht het concert wat mij betreft stoppen.
Mogen we nu nog andere concerten van en met Wandelweiser-componisten verwachten? Beuger? Frey? Schlothauer? Malfatti solo?
Laat het ons hopen!!!
Ratel.