Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

New York, New York! Een zoektocht naar nieuw podiumtalent in the Big Apple

De voorbije dagen was ik in New York City, om er het Under the Radar festival bij te wonen. Dit festival vindt elk jaar plaats in januari en artistiek directeur Marc Russell brengt podiumwerk met een eigentijdse signatuur van zowel Amerikaanse als Europese kunstenaars samen. Het festival valt samen met de APAP-meeting, een netwerk voor professionelen in de podiumkunsten, zeg maar de Amerikaanse tegenhanger van IETM in Europa. Precies omdat voor deze gelegenheid een horde aan programmatoren, festivaldirecteurs en zakelijk leiders naar New York afzakt, willen heel wat artiesten hun projecten in deze periode tonen. Zowat elk (achteraf)zaaltje heeft in deze periode zijn eigen showcase…
Dat wil nog niet meteen zeggen dat er ook kwaliteit in overvloed is. Er wordt veel gemaakt en getoond, maar vaak is het toch erg teleurstellend. Dat was deze keer niet anders. Van oubollige dans tot mislukte en nietszeggende podiumexperimenten, je vond het er ook nu weer allemaal. Je kan wel stellen dat het gemiddelde kwaliteitsniveau (maar wat is dat natuurlijk, kwaliteit?) in Europa hoger ligt. Dus de eerste les is wel dat we niet jaloers naar de Verenigde Staten moeten kijken. Maar het was niet al kommer en kwel wat we te zien kregen.
Zo maakt het Nature Theater of Oklahoma onder de hoede van Pavol Liska en Kelly Copper performancetheater van de bovenste plank: uitdagend, energiek, slim en eigenwijs. Hun voorstelling ‘No Dice’ was in december nog in Kortrijk te zien en ik zag nu in een kleine zaal van het Public Theatre een ouder werk van hen: ‘Poetics, a ballet brut’. Eerder dan een theaterstuk is het, net zoals de titel suggereert, een bruut dansstuk met fantastische performers. De energie spat van begin tot eind over de podiumrand! Deze voorstelling zullen we in het volgend seizoen zeker en vast naar Vooruit proberen te halen.
Ander bijzonder werk kwam van Reggie Watts, een beatboxer alias stand-up comedian die een vernuftige voorstelling in mekaar stak. Of ook het prille maar beloftevolle werk van Daniel Linehan dat ondanks zijn titel ‘Not about everything’ sporen naliet in het hoofd van de toeschouwer. Linehan werkte als jonge danser mee aan projecten van de Amerikaanse choreograaf Miguel Gutierrez en de Franse choreograaf Brice Leroux. We hopen Linehan in het najaar van 2008 voor een residentie naar België te kunnen halen, om meteen dat (korte) stuk ‘Not about Everything’ te tonen.
Ik vermeld toch ook nog even graag de aanwezigheid van het Oostenrijks-Franse collectief Superamas op het Under the Radar Festival: het is al de tweede keer dat zij uitgenodigd werden: na BIG 2 toonden ze nu voor uitverkochte zalen ook BIG 3 aan het New Yorkse publiek. De knipoog naar de entertainmentindustrie die zo eigen is aan het werk van de Superamas, zal vele Amerikanen wel herkenbaar voorgekomen zijn. De set van de voorstelling wordt rechtstreeks van New York naar Gent verscheept, want de jongens en meisjes van Superamas spelen tussen 5 en 15 maart op ons festival The Game is Up een hoofdrol: ze zullen de BIG-trilogie waar ze in totaal zes jaar aan werkten voor het eerst allemaal in één festival tonen. Zij kijken er naar uit en ik nog des te meer.
Nog opvallende Europese gasten waren Rotozaza, een Brits gezelschap dat met ‘Etiquette’ een soort instructietheater maakt waarbij twee toeschouwers aan een tafel in een café zelf het theaterstuk spelen op basis van instructies door een hoofdtelefoon. Eenvoudig maar poëtisch en effectief!
Een ander Brits gezelschap, Stan’s Café, kende ik al langer maar toonde ook hier haar prachtige ‘rijsttentoonstelling’ ‘Of All The People In All The World’, waarbij ze statistische gegevens over de mensheid omzetten in bergen rijstkorrels, waarbij één zo’n korrel staat voor één persoon. Een bergje van niemendal voor het aantal doden op 9/11, ernaast een gigantische berg met de slachtoffers in Darfur… Of hoe enkele rijstkorrels ons de wereld reveleren.
Tot slot wil ik nog even iets vertellen over een bijzondere ontmoeting die ik had met Reverend Billy, die als straatpredikant en activist in het commerciële Amerika de mensen wil aanzetten tot bewust koopgedrag. Met een knipoog (of toch niet?) roept hij samen met zijn gospelkoor de mensen op om minder te kopen. Reverend Billy and the Church of Stop Shopping is een fenomeen in de Verenigde Staten. Hij haalde reeds herhaaldelijk het nieuws door bv. op Time Square de ‘Shopocalyps’ af te kondigen.
Ik ontmoette ‘The Rev’ tijdens een opnamesessie in een studio diep in Brooklyn met zijn dertigkoppig koor voor de nieuwe CD die ze aan het maken zijn, vol met gospelsongs met vrolijke titels als “Back away from the Wallmart”, “Lover Logo”, “Shop Enough for Africa”... Het koor was volop aan het inzingen terwijl Reverend Billy in een voorkamertje zijn speech aan het instuderen was, als een volleerd TV-priester. De speech zou de introductie van de CD worden…
Reverend Billy zal op zaterdag 9 maart in het kader van ons festival The Game is Up! een ceremonie uitspreken en de week nadien de straten van Gent onveilig maken met zijn kruistocht tegen het consumentisme. Mis deze eerste actie van Billy in België niet! In de week van 5 maart zullen we bovendien ook al de documentaire “What would Jesus buy” tonen, die Morgan Spurlock (ook de maker van Supersize Me) produceerde.

Tags

Daniel Linehan

Nature Theater of Oklahoma

New York

prospectie

Reggie Watts

Reverend Billy

Rotozaza

Stan's Cafe

Superamas

Keep this (0)