Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

na een toonmoment tijdens het openingsweekend van het nieuwe seizoen in vooruit, toont ugo dehaes vandaag en morgen de volledige voorstelling ‘forces’. hoewel het applaus iets anders deed vermoeden, vond ik de afgewerkte versie eerder pover. ugo vertelt in een interview (te zien op de website van vooruit) dat hij zijn interesse voor wetenschap nooit is kwijtgeraakt. hij gebruikt die interesse in dit stuk door een spel van aantrekking en afstoting te creëren maar meer dan een clever spel wordt het geheel niet. verschillende korte dansstukken volgen elkaar braaf op, telkens met een video-intermezzo. licht en geluid lijken, net zoals de stuiptrekkende lichamen, oncontroleerbaar: oorverdovend en oogverblindend tot tranen toe. de voorstelling kent zijn ups en downs (er zitten mooie stukken in, dat geef ik toe!) maar kan de spanning helaas, voor mij althans, niet behouden.

Keep this (0)

tuur floorizone, michel massot en marine horbackzeweski zorgden gisterenavond voor een dromerig sfeertje in de balzaal. het eerste deel van hun optreden was redelijk braaf. marine, aan de cello, hield de twee jongens, op accordeon en tuba, in toom. zij nam het voortouw maar op een subtiele, begeleidende manier. in het tweede deel echter, kwamen accordeon en tuba volledig tot hun recht. ik stond versteld van de trukken die michel massot met zijn instrument uithaalt. door te blazen, zuchten en hijgen in zijn instrument verkreeg hij aardige geluiden die deden denken aan throatsinging van de inuit. maar ook tuur floorizone bespeelde zijn accordeon op een onconventionele manier door er op te tokkelen. alle knopjes, toestsen, boordjes en ribbels werden bespeeld. het was een plezier om het drietal bezig te zien, met zoveel enthousiasme zelfs, dat massot er een korte breakdance-performance bijgaf. desalniettemin bleef alles heel ingetogen maar wonderschoon.

Keep this (0)

de voorstelling ‘smoor’ verhaalt over een lerares die lijdt onder de obsessieve aandacht die ze krijgt van haar leerlingen, in het bijzonder van diana, een meisje dat, gekrenkt door haar vader, geen blijf weet met zichzelf. beetje bij beetje komen we te weten wat er werkelijk aan de hand is met de vier bevreemdende personages en die werkelijkheid wordt op zo’n ludieke manier naar voren geschoven dat hij des te pijnlijker wordt. ik denk dat dat één van de troeven is van het theater van eric de volder: de manier waarop hij dramatische gebeurtenissen weet te verpakken met een vlaag humor en bevreemding. de personages fungeren los van elkaar, spreken tegen elkaar maar niet met. de geschminkte koppen zorgen voor een benauwend gevoel, hun bewegingen zijn theatraal, karikaturaal en de manier waarop ze de dingen verwoorden brengt hun leefwereld volledig tot leven.
ik vond het knap.

Keep this (0)

aangezien het concept ‘korte metten’ mij toch niet helemaal duidelijk was, arriveerde ik pas na de film van jasper rigole. ik had deze ‘avontuurlijke’ avond eerder als een soort happening voorgesteld, waar mensen vrij konden rondlopen en waar er tegelijkertijd vanalles zou gebeuren. dat was dus niet het geval. gelukkig kon ik nog net het optreden van philippe françois meepikken, een jeugdvriend van mij, en ik was aangenaam verrast door zijn performance. de dansvoorstelling van claudio stellato vond ik daarentegen heel beroerd. in zes minuten tijd werd er totaal geen enkele spanning opgebouwd en ging ik verdwaasd terug naar buiten.

Keep this (0)

via een min of meer democratische kiezing werd één toeschouwer verkoren tot hoofdrolspeler in het stuk. zoals bij W(double U) kreeg hij een bril op zijn hoofd waardoor hij een ander zijn gezichtsveld ziet. het publiek volgt zijn weg op en achter de scène. het is indrukwekkend om te zien maar toch vind ik het een flauwe bewerking van wat we eerder zagen bij W(double U) op almost cinema. om de lege scène op te vullen is er een zangeres en kleine luidsprekers op wieltjes die in het engels iets onverstaanbaar brabbelen. het decor is indrukwekkend maar alles lijkt bijeengeraapt om toch maar een voorstelling van een uur te kunnen maken. mij leek het eerder een manier om aan een groter publiek het technisch kunnen van de CREWcrew te tonen.
na de voorstelling hoorde ik dat de technieken die CREW creeërt, worden toegepast bij mensen met één of andere belemmering. dat lijkt mij al veel interessanter en daar wil ik absoluut meer over weten!

Keep this (0)

oja,
en john deer mowing club vond ik helemaal niet slecht. ik vond wel dat het verdacht veel op de muziek van daniel leek met lyrics als ‘the world is full of devils’ en ‘try to be invisible for the devils around me’.
soy un caballo vond ik dan weer iets te flets, te weinig variatie en al te vaak gehoord.

Keep this (0)

als trouwe fan van daniel vond ik dit optreden echt fantastisch. ik had hem al eerder aan het werk gezien vijf of zes jaar geleden op het dourfestival, maar daar werd snel duidelijk dat festivalgangers op een vroege ochtend geen oren hebben naar daniel’s oprechte liedjes. maar deze avond, en de jaren ertussen, heeft hij echt bewezen wat hij kan. na de film ‘the devil and daniel johnston’ werd mijn sympathie voor hem nog groter en ook deze avond vroeg ik mij opnieuw af waarom zoveel mensen een zwak voor hem hebben. eigenlijk is het heel simpel: hij is een ware kunstenaar! en daarmee bedoel ik dat het bij hem niet gaat over het geld of over bekendheid. hij is een gedreven artiest wat duidelijk tot uiting komt in zowel zijn liedjes als in zijn tekeningen. hij is eerlijk in alles wat hij doet, windt er geen doekjes om en kan iets op zo’n simpele maar juiste manier verwoorden dat het raakt. hij meent wat hij doet en dat is wat hem zo speciaal maakt.

Keep this (0)

chopsticks

niet helemaal op de hoogte van wat we deze avond te zien zouden krijgen, trokken we naar de balzaal voor de première van chopsticks, een ‘audiovisueel’ concert onder leiding van mathias van de wiele en met videowerk van dagmar duportail. met onder meer trompettist bart maris, saxofonist ben sluijs en giovanni barcella achter de drums, kon dit muzikaal video-experiment nauwelijks mislukken. het klonk dan ook absoluut fantastisch. muziek en geluid vloeiden door elkaar als een dialoog die werd gevoerd tussen twee gelijkgezinden. de bezetting was zo goed op elkaar afgestemd dat ieder instrument tot zijn recht kwam in deze muzikale explosie en het beeld was beklijvend, innemend en merkwaardig tegelijk. voetstappen leidden ons door onbekende, desolate gangen met deuren en traphallen. de muziek vult op zijn beurt de leegheid van de visuele ruimtes weer op. chopsticks bewees deze avond dat de gentse muziekscene leeft. jammer genoeg hebben niet zoveel mensen dit mogen beleven.

Keep this (0)