Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Visueel spektakel

http://www.gentblogt.be/2011/05/28/prometheus-visueel-spektakel

Keep this (0)

De meelezer: Bonita Avenue van Peter Buwalda

Het debuut van Peter Buwalda wordt overladen met superlatieven: vijf sterren in de Standaard, de longlist van de AKO Literatuurprijs en ronkende commentaren. Ik was op zijn zachtst gezegd meer dan benieuwd naar wat als een opmerkelijk debuut wordt omschreven. En nu ik me door de 543 pagina’s geworsteld heb blijf ik met een leeg gevoel achter. Ik had het moeilijk om greep te krijgen op het boek. In het begin stoorde ik me aan het nogal “Nederlandse” taalgebruik. Aaron was gesjeesd in Utrecht. Hij had er wel tabak van gegeten, matsen,... Maar een treinrit die net iets langer duurde dan oorspronkelijk voorzien, zorgde er voor dat ik lange tijd kon doorlezen en zo toch in het verhaal raakte. Maar ik heb het nooit met een gretigheid gelezen die je wel nodig hebt om zoveel pagina’s te lezen.

De opbouw van het boek lijkt simpel: de auteur laat elk van de drie hoofdpersonages afwisselend aan het woord in een hoofdstuk. Sieme Sigerius, de rector met politieke ambities, zijn dochter Joni en haar vriendje Aaron Bever. Er hangt van in het begin een spanning tussen de drie personages al kan je die niet meteen plaatsen. Het verhaal wordt als puzzelstukjes samengesteld met een afwisseling tussen heden en verleden. Aaron kampt met psychische problemen, hij is niet langer samen met Joni, die nu in Amerika woont en de vuurwerkramp van Enschede blijkt een belangrijke katalysator te zijn in het verhaal. Sieme heeft zelfmoord gepleegd op een toppunt van zijn carrière. Hij was rector, fervent judo-beoefenaar en bekend wiskundige. Een vreemde combinatie, maar het past wel in het verhaal. Zo kan hij met Aaron oefenen en hebben ze ook de mogelijkheid om los van de dochter een band op te bouwen. Het boek wordt voorgesteld als een moderne zedenschets, ik vermoed dat hier het plaatje van het nieuw samengestelde gezin, drugs en porno een rol spelen, maar ik mis iets. Ik kan er moeilijk de vinger opleggen, misschien is het omdat we de drie personages zelf aan het woord krijgen dat er toch enig begrip ontstaat voor hun standpunt en het allemaal wat minder zwart-wit wordt. Ik heb ook niet het gevoel dat de schrijver een duidelijk standpunt inneemt, hij stelt zich nogal gelaten aan de zijlijn op en beschrijft wat hij ziet.

Het boek blijkt nogal wat emoties op te roepen, maar zelf ben ik niet echt onder de indruk. Ik kan niet ontkennen dat ik halverwege toch wel enige sympathie voor alle drie de hoofdpersonages begon te voelen, maar ook wel wat weerstand. Elk personage heeft zo zijn kleine kantjes waardoor sympathie niet vanzelfsprekend wordt. Ik was ook best wel nieuwsgierig naar het hoe en het waarom, want door de mengeling van heden en verleden weet je natuurlijk hoe het eindigt. De auteur blijft naar mijn gevoel voor sommige zaken nogal op de vlakte. Hoewel hij heel uitgebreid het verleden van de personages gaat beschrijven, vind ik dat hij soms kort door de bocht gaat, zoals hoe Sieme afrekent met zijn zoon die nogal wat problemen veroorzaakt heeft. Andere zaken blijven onverklaard, zoals waarom Joni toch in de porno-industrie terecht kwam terwijl ze een stage in een gerenommeerd consultancy bedrijf ging doen.

Het verhaal heeft zeker wel een aantal verrassende elementen maar voor mij wegen die niet op tegen de ellenlange beschrijvingen van feiten uit het verleden van de personages of hun hersenkronkels. Ik heb het boek uitgelezen, maar het voelde wat als een opdracht, en het einde heeft me eerder ontgoocheld. Gezien de lovende commentaren die ik op het internet vind en waar ik me moeilijk in kan vinden, ben ik meer dan benieuwd naar de mening van het panel.

Keep this (0)

Ook ik weet nu al wat ik de komende 9 jaar ga doen. Ik hou wel van musical maar het was ronduit indrukwekkend hoe ze met zo weinig attributen toch de aandacht kunnen blijven vasthouden. Maar voor mij hoeft het niet elke keer zo lang te duren, al heb ik me niet verveeld.

Keep this (0)

Roofthooft does it, again. De tekst kon ik best volgen, de gedachtesprongen soms wat minder. Ik kan moeilijk wachten tot het vervolg.

Keep this (0)

De meelezer: Laat het feest beginnen van Niccolo Ammaniti

Is het een schande om van de drie schrijvers nog niks gehoord te hebben? Misschien, maar gelukkig is er de literaire lente en Uitgelezen om opnieuw een beetje mee te zijn. Niccolo Ammaniti maakt blijkbaar al een tijdje het mooie weer in de literatuur, een vriendin omschreef hem als de Quentin Tarantino van de literatuur. En ik moet zeggen, ik kon me in het begin van het boek wel in die omschrijving vinden. We maken kennis met Mantos, de leider van de Beesten van Abaddon, een satanische sekte. Alleen gaat het hen niet meteen voor de wind: amper 4 leden en de concurrentie met andere satanische sekten is groter. Niemand kent hen, het is lang geleden dat ze nog iets gedaan hebben en die laatste keer was ook al een beetje een mislukking, al leverde het hen wel een nieuw lid Silvietta op. Mantos heeft het thuis niet gemakkelijk, verkoper in het meubelbedrijf van zijn schoonvader, zijn vrouw loopt er dan wel bij als een heet ding, maar veel valt er niet van te merken, en nu is er ook nog de tweeling. Ook Fabrizio Ciba zit een beetje in een sukkelstraatje. Zijn vorige boek, een algemeen bejubelde bestseller is al een hele tijd geleden en het vervolg laat op zich wachten. Een televisieprogramma kon misschien zijn bekendheid helpen, maar een nieuwe rijzende ster in de Italiaanse literatuur, jonger ook, en bij dezelfde uitgever, vormt toch wel een serieuze bedreiging. En dan zijn er nog de vrouwen…

Ammaniti schrijft zoals Italianen spreken, met veel beelden en ik kon het wel appreciëren. De personages worden er heel kleurrijk door. In dit boek zijn er slechts 2 verhaallijnen, die van Mantos en van Ciba. De twee hebben niks met elkaar te maken, zou je zeggen, maar je weet gewoon verder in het boek smelten die lijnen op de één of andere manier samen. En dat is op het feest waarvan sprake in de titel. Een excentrieke miljonair heeft een spetterend feest in zijn park in Rome. Mantos en de bendeleden plannen er een grootse actie zodat hun satanische sekte geschiedenis gaat schrijven. Ciba is er als Italiaanse bekende kop op uitgenodigd, wat tegen zijn zin. Ik denk dat op dit moment mijn aandacht wat begon te verslappen. De uitvoerige beschrijvingen van de geplande activiteiten, alle personages die eigenlijk eerder als achtergrond gebruikt worden, terwijl ze toch meer potentieel in zich hebben.

Gelukkig zijn er dan de feestverstoorders die als een deus ex machina op het toneel komen. Ik durf hier niet te veel vertellen om het plezier van anderen niet te verpesten, maar ik was eigenlijk wel wat teleurgesteld. Niet omwille van de wending, want die vind ik schitterend gevonden, wel omwille van hoe oppervlakkig dit uiteindelijk blijft. Schrijven is schrappen, zegt men wel eens en dit was zeker voor dit boek van toepassing, niet in het eerste deel waarin je de personages leert kennen en appreciëren, maar wel in het laatste deel. De beschrijving van de oude dekplaat van het watersysteem en waarom die niet vervangen was geweest, was een aardigheidje maar haalde de vaart uit het boek en was op zich overbodig. Ik zou me daar zeker geen vragen bij gesteld hebben over het hoe en het waarom. En dat is zowat het gevoel dat je krijgt, de schrijver probeert de achterliggende redenen net iets te uitvoerig te verantwoorden en tegelijkertijd net te weinig om een meerwaarde voor het boek te betekenen. De oude sportjournalist die zijn kranten ging halen de ochtend na het feest en dan oog in oog staat met die Rus, had wat mij betreft wat meer body mogen krijgen. Dit vond ik best een leuke en originele vondst, maar nu bleef ik op mijn honger zitten.

Door de talrijke extra personages verlies je de twee hoofdpersonages wat uit het zicht. Je begint je bijna te hechten aan nieuwe personages, maar die zijn dan weer te weinig “echt” om het verhaal te kunnen dragen. Al duiken Ciba en Mantos hier en daar ook weer op. Ciba en Mantos kiezen elk hun eigen weg en gelukkig komen hier naar het einde toch nog een paar verrassende wendingen, waardoor je toch een klein beetje een goed gevoel over houdt na het lezen van het boek. Bij het begin van het boek stond ik al klaar om nog een ander boek van Ammaniti te gaan kopen, gewoon omdat het zo goed is, nu denk ik dat ik me wel zou kunnen laten verleiden, dan vooral op basis van de goede commentaar van die vriendin die een eerder boek van hem fantastisch vond, dan op basis van wat ik nu gelezen heb.

Keep this (0)

Ik ben geen overtuigde Arne Sierens fan, maar met Apenverdriet heeft hij mij toch maar van mijn sokken geblazen. misschien ben ik meer voor zijn stukken met twee personen?http://www.gentblogt.be/2009/11/05/subliem-apenverdriet

Keep this (0)

In één woord: schitterend! De klassieke muziek, de dans, de scène… Ik kwam ogen te kort!

Keep this (0)

Overweldigend

Ik heb er geen ander woord voor. Ik heb lang getwijfeld bij het samenstellen van mijn abonnement en uiteindelijk heb ik deze voorstelling niet genomen. Met Theater aan Zee kreeg ik een herkansing en ik heb het mij niet beklaagd. Ik had gewoon ogen te kort om te volgen wat er gebeurde op het podium, het is zo intens en bijwijlen zo explosief en energie. Woorden schieten me te kort om de voorstelling te beschrijven. Dit is een absolute aanrader. Ik was en ben er ondersteboven van.

Keep this (0)

Ik heb echt genoten van de voorstelling. Ik vreesde dat het een beetje een amalgaam ging zijn, een compromis tussen de twee dansstijlen maar het vormde één mooi geheel. Het heeft me echt geraakt! Al is niet iedereen het daar mee eens
Meer op Gentblogt

Keep this (0)

de voorstelling was niet mijn ding, ik was wel benieuwd na Assassins, maar Saving Lies ging aan mij voorbij. Ik miste ergens een verband tussen de stukken om van een geslaagde voorstelling te kunnen spreken.

Keep this (0)

Ook op zaterdag?

Dat zei Tom toch gisteren?

Keep this (0)

fantastisch, onmogelijk om de rustige muziek weg te drummen naar de achtergrond, een belevenis

Keep this (0)

Er was weinig volk in de balzaal vond ik. Ik vond het ook nogal luid, of ligt dat aan mij?

http://www.gentblogt.be/2008/05/30/mugison-kleurt-buiten-de-lijntjes

Keep this (0)

De ontdekkingsdag was zeker de moeite, ik was niet wild enthousiast van Stillen. Ik weet nu wel dat Lotte Van den Berg niet echt mijn ding is. Haar ideeën vind ik boeiend, ik kijk ook graag naar mensen, maar ik heb wel behoefte aan een zeker houvast.

http://www.gentblogt.be/2008/04/12/stillen

Keep this (0)

Ik hoorde een stukje op Neve (Klara) en kocht meteen mijn kaartje. Ik heb het me zeker niet beklaagd, het was een bijzonder optreden met intieme momenten maar op andere momenten werd gewoon het geluidtapijt uitgerold. Ik was verbaasd over het effect van rondlopen in de zaal: simpel en toch veel effect. En dankzij de wedstrijd op Vooruit kan ik straks nog eens naar de cd luisteren. Trouwens voor vijf euro kan u die blijkbaar ook kopen, het voordeel van cd’s in eigen beheer. Zo zouden er meer moeten zijn.

Keep this (0)

Na de voorstelling bleef ik met een verward gevoel achter. Persoonlijk vond ik het niet zo slecht. Ook geen hoogvlieger of een aanrader, laat dat duidelijk zijn, maar het applaus was echt wel heel stil. Naar mijn gevoelg heeft ze de lat heel hoog gelegd door te appeleren naar haar vader en is ze hier heel sterk op afgerekend. Ik ken het werk van haar vader niet (van voor mijn tijd) maar achteraf hoorde ik mensen toch zeggen dat ze hem nog bezig gezien hadden en dat dat wel goed was.

Is iemand gebleven voor het gesprek met Lotte achteraf? Het moet wel erg zijn als je zo te midden van het publiek op zo’n manier beoordeeld wordt.

Keep this (0)

Ik had mijn ticketje voor Winterverblijf gekozen omdat ik Dirk Roofthooft bij de acteurs zag staan. Nu ze door Arne Sierens als één van de veelbelovende jonge theatermakers is aangeduid in het jongste nummer van Tiens Tiens ben ik des te meer benieuwd. Ik ben maar wat blij dat Stillen ook in mijn abonnement zit.

Het interview in Tiens Tiens vind je hier: http://www.tienstiens.org/node/3082

Keep this (0)

Ik kijk al uit naar morgen!

Keep this (0)

Absoluut niet mijn ding… Van de meeste performance voorstellingen die ik in de Vooruit zie blijf ik gefascineerd kijken. Hoe doen ze het? Nu was het pure verveling, een eindeloos herhalen van dezelfde scène, nee, echt niet mijn ding

Keep this (0)

Schitterend, echt waar. Het was de eerste keer dat ze het voor kinderen deden, maar het was super geslaagd. Ook voor volwassenen, zelden zo gemakkelijk zo vroeg ingeslapen.

Keep this (0)

Absolute must see

De Vooruit sluit af met een klepper van formaat, zo begon ik het verslag op gentblogt en ik meende er elk woord meer dan 200% van. Een schitterende voorstelling…

http://www.gentblogt.be/2007/06/07/import-export-een-aanrader

Keep this (0)

Pakkende voorstelling

Ongelooflijk hoe iemand met een lijstje van dingen die ze niet gaat doen het publiek zo in de ban kan houden. Het gesprek achteraf met Tine Van Aerschot vulde de ontbrekende stukjes in.

http://www.gentblogt.be/2007/03/16/i-have-no-thougts-and-this-is-one-of-them

Tags

performance

Keep this (0)

van een goed jaar

Schitterende voorstelling die onder je huid kruipt. Je zit met je neus op de huid van de danseres, hoort haar gewrichten kraken terwijl de stem van Vercruyssen mooie klanken laat klinken.

http://www.gentblogt.be/2007/04/01/nusch

Tags

Rosas

sum/some of parts

Keep this (0)

Tof

Een heel grappige wervelende voorstelling. Namen om in de gaten te houden.

meer via http://www.gentblogt.be/2007/04/21/chuck-norris-doesnt-sleep-he-waits

Tags

performance

timefestival

Keep this (0)

No apologies

Aan het applaus te horen was het niet iedereen zijn ding, ik heb gefascineerd toegekeken.

Meer op: http://www.gentblogt.be/2007/04/28/i-apologize

Keep this (0)