Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Leesgroep bib Ledeberg las 'Huid en haar' van Grunberg

‘Huid en haar’ is een fascinerend verhaal over de onmogelijkheid van echt contact, over hoe moeizaam communicatie kan lopen, over eenzaamheid en onmacht. Grunberg heeft dat krachtig beschreven en uitvergroot. Een zwarte komedie met een cynisch laagje, bij momenten hilarisch, meestal pijnlijk, waar echter heel veel onder zit. Je wordt er niet echt vrolijk van, en het lezen van deze levensverhalen wekt bij momenten oook wel es ergernis en ongeloof op.
Het is al snel duidelijk: bij hoofdpersonage Roland is er een hoek af. Gaandeweg blijkt er bij iedereen wel een hoek(je) af te zijn: zijn ex, zijn vriendin, zijn minnares, zijn moeder, zijn studentes én de mannen/minnaars/vriend(inn)en van de dames (je vraagt je af: loopt er wel één iemand ‘normaal’ rond in dit boek; van mensen zoals Roland loopt elke lezer gegarandeerd gillend weg).
Twee zaken vielen ons op, die niet echt aan bod komen in recensies. Benieuwd hoe het Uitgelezen-panel erover denkt:
1° Roland lijkt te lijden aan het Aspergersyndroom (klopt?): hij is hoog intelligent maar kan geen empathie opbrengen. Hij dénkt zijn (gewenste) gevoelens, maar hij voelt nauwelijks iets, geen jaloezie, geen verliefdheid, geen verlangen, alleen de drang om zijn onderzoek verder te zetten, al de rest is afleiding die hem gevangen houdt. Hij gaat relaties aan alleen omdat hij vrouwen er een plezier mee denkt te doen.
2° De economische bubbel die Roland bestudeert (zie oa p 449) lijkt ons een metafoor voor deze fase in zijn leven, een sleutel tot de plot (klopt?): meer en meer vrouwen investeren in Roland, waardoor zijn waarde stijgt, tot op een bepaald punt waar zijn waarde pijlsnel naar beneden duikt. Niemand wil nog van hem weten, alles is voorbij. De economie van de liefde?
Alweer een straffe Grunberg, iets minder overtuigend dan Tirza weliswaar (voor wie Tirza las).

Keep this (0)

Meelezer van februari: Leesgroep Bib Ledeberg las ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye

De 12 meelezers van de leesgroep van bib Ledeberg voerden een bijzonder geanimeerd gesprek over dit boek. Om te beginnen: de meningen waren onverdeeld positief: van ‘gewoon’ een goed boek tot een heel straf boek.

Wat we zo sterk vinden, is het meesterlijk door elkaar weven van scènes uit het leven van de moeder met het verhaal van haar aftakeling. Ook erg mooi om volgen is het uitstelgedrag van de schrijver, zelfs als hij eindelijk aan het schrijven is geraakt, hoe hij telkens weer gaat uitweiden in scènes uit zijn moeders leven, om toch maar niet over haar aftakeling te moeten schrijven. En hoe hij je toch na elke scène opnieuw meeneemt om de draad van het verhaal op te pakken. Meesterlijk!

Het was wel even wennen aan het uitvoerige, flamboyante taalgebruik, aan dit theatrale, vaak filmische, verhaal van een theatraal leven. Maar je raakt al vlug meegesleept door de geniale beschrijvingen: je ziet alles voor je ogen gebeuren, je ziet de figuur van de moeder, de vader, het gezin van zelfstandigen, én het hele tijdsbeeld. Dit is beter dan een film, je maakt je eigen film bij dit boek. Het verhaal roept bij iedereen herkenning op, herinnering aan anecdotes, voorwerpen, interieurs, situaties, personen uit je eigen familie- en kennissenkring, of uit films zoals ‘De helaasheid der dingen’ of TV-series zoals ‘Van vlees en bloed’. Vandaar kwamen we bij de vraag uit: hoe Vlaams is dit boek en/of hoe universeel? Hoe zou een Nederlander dit lezen, of, in vertaling dan, een Franse, Britse of Italiaanse lezer (om nog maar in Europa te blijven)?

De herkenning was er bij iedereen, maar of we sympathie voelden voor de figuur van de moeder, dat hing dan weer samen met onze eigen ervaringen met vrouwen uit onze omgeving: de enen vonden haar een geweldige vrouw, terwijl anderen gruwden bij het lezen van al haar manipulaties. Zo zie je maar.

Zou je dit boek kunnen lezen als een pleidooi voor euthanasie, of net als het tegendeel, als een genuanceerde kijk op de kwestie euthanasie? De sterk uiteenlopende interpretaties (pleidooi of niet) zijn allicht beïnvloed door de eigen ervaringen met een dementerende (groot)ouder. Je voelt in het boek in elk geval heel goed de onzekerheid, de onmacht, de onwetendheid van de verwanten, en dat is heel herkenbaar. Er is het feit dat je nu niet ingrijpt, omdat je alle mogelijke kansen wil open laten, terwijl je je pas later afvraagt of je niet had moeten ingrijpen. Maar of dat de essentie van het boek is, dat is nog de vraag.

Sprakeloos is vooral een meeslepende leeservaring. En het biedt troost door de milde humor en de schijnbare luchtigheid waarmee pijnlijke situaties beschreven zijn.

Keep this (0)

Dromen en passies - dl 1?

Wel fijn, terugblik op jeugd & jonge theatermens. Maar dan ineens zo’n gat tussen Ten Oorlog en Ten NGent. Komt er nog een vervolg misschien?

Keep this (0)

De meelezer van april: In het café van de verloren jeugd - Patrick Modiano (Leesgroep Bibliotheek Ledeberg)

In de leesgroep van bib Ledeberg hadden we een bijzonder geanimeerd gesprek over dit boek. Zoveel mensen, zoveel verschillende leeservaringen, weten we, maar zelden zo uiteenlopend als nu:

... Gecharmeerd door de sfeer van melancholie, door de mooie vloeiende stijl waarmee Modiano een personage en een groep mensen in een grootstad schetst
... Gefascineerd gaan uitzoeken hoe het verhaal in elkaar zit, zwarte gaten opvullen, suggesties van namen en gebeurtenissen plaatsen vanuit kennis én opzoekingen over Parijs in die periode,
... Verbaasd over de rijkdom van dit schijnbaar eenvoudig boek, o.a. na het lezen van enkele recensies,
... Teleurgesteld door het wat mager uitgevallen verhaal, dat niet beantwoordt aan de verwachtingen die de flaptekst oproept,
... Weinig voeling, door de indruk voor een wazige foto te staan, waarop je tevergeefs probeert scherp te stellen, en niet echt greep te krijgen op de personages. Het voelt als een heel onvolledige puzzel.

Uiteindelijk zegt je mening evenveel over jezelf dan over het boek, was één van onze conclusies. En ook: hoe boeiend het is om leeservaringen te delen, en te merken hoe je eigen beleving verrijkt wordt door die van anderen en vice versa.

NB: Nu nog de tekst lezen over de parallel met Dante’s Divina Comedia (link op deze website). Dat zal onze kijk op het boek vast nog verder verruimen.

Tags

bibliotheek ledeberg

leesgroep

Keep this (0)

verrassend muziektheater

je moet er maar bij komen
maeterlinck linken aan satie, purcell, bizets carmen
en een naaiatelier begin 20ste eeuw, met meesters en meiden
schitterend!

Tags

frans

Maeterlinck

Keep this (0)

aveuglant / captivant / époustouflant

totaal gebiologeerd zitten kijken en luisteren
1 man en 1 vrouw doen 12 blinden
onwaarschijnlijk fascinerend

Tags

frans

Maeterlinck

Keep this (1)

culture shock

uitgelezen wordt extra interessant als de meningen duidelijk uiteenlopen
wat nadia dala knap vindt, daar kan els dottermans op afknappen omwille van het onderwerp, of jos geysels omwille van de stijl
dan kom je bij vragen als:
wat is het belang van het thema, en hoe belangrijk is de stijl?
is een boek meeslepend dankzij/ondanks het onderwerp?
waar ligt de grens tussen lyrisch en overdreven pathetisch? tussen breedlopend en té uitvoerig?
subtiele verschillen, die blijkbaar ook met cultuur te maken hebben
boeiend!

Tags

Europa

frans

uitgelezen

Yasmina Khadra

Keep this (0)