Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Torngat & Clues

De keuze voor welke dag ik naar Etoiles Polaires zou gaan was snel gemaakt: het zou vrijdag worden, wegens een voor de rest té drukke agenda. Ik kende noch Torngat, noch Clues, maar goedgemutst en gesjaald trok ik naar de Vooruit, met mijn cultuurbril op. Toen er om vijf voor acht nog altijd maar 11 mensen waren (ja, ik heb ze geteld), begon ik mij een beetje zorgen te maken… Maar beetje bij beetje druppelden er toch mensen binnen.

Een schril geluid: zo begon de set van Torngat. Wat volgde was soms bezwerend en van een andere planeet afkomstig, soms kon ik er echt mijn aandacht niet bijhouden. Wel hevige drums af en toe, maar niet genoeg afwisseling voor mijn ongeoefende oor wat betreft dit genre.

Een zacht gefluit: zo opende Clues. Een ex-Arcade Fire lid, een debuutalbum opgenomen met de producer van Beirut en Arcade Fire, klinken als Death Cab: mijn aandacht was in ieder geval aangewakkerd. Dat Alden Penner (duidelijk geen fan van de betere bindtekst) een vaatje is dat overloopt van talent, staat ongetwijfeld vast. Maar door technische problemen en misschien een beetje te weinig afwisseling, kon Clues mijn verwachtingen niet helemaal waarmaken.

””“

Tags

Etoiles Polaires

Keep this (0)

René

Met: grappige sterfscènes, Jef van de Kotmadam maar nu in een geweldige rol en een hoog entertainment gehalte!

(En als pluspunten dat ik naast Zaki zat en dat de Kotmadam in hoogsteigen persoon ook aanwezig was).

Gaan!

Keep this (0)

Bananaz

Een aanrader voor wie fan is van Gorillaz!
Hilarisch, soms onverstaanbaar (lees: gebrabbel), maar vooral heel entertainend!
Of ook: hoe een sprong in het diepe uitdraait op een groot succes…

””“

Keep this (0)

Ook ik ben op ontdekkingstocht geweest doorheen het video-en installatieparcours. Tweemaal zelfs! De eerste keer was voor Five for Students, de tweede keer met mijn tweelingszus. Als een soort Wetenschappelijk Experiment Naar De Invloed Van Videokunst. Ofzoiets.
De klingelende kleerhangers die mij bij mijn eerste bezoek zo aandoenlijk eenvoudig leken, misten ook op mijn biologische wederhelft zijn uitwerking niet. De rode pijlen leidden ons vervolgens naar Probe van Boris Debackere; ook dat bleek na een tweede bezoek nog steeds even indrukwekkend te zijn. De ruimte waar de installatie in staat lijkt voor heel even op de echte ‘ruimte’: je wordt inderdaad als het ware levend verslonden door een ruimtewezen. Die ruimtewezens zie je dan weer heel letterlijk bij Alexandra Dementieva, waar nieuwslezers in ballonnen worden geportretteerd als de E.T.’s van dienst. Op naar OSC van Ulf Langheinrich! Geen ruimtewezens hier, maar toen ik voor de eerste keer hier buitenkwam had ik toch wel lichtjes last van lichtvlekken op mijn netvlies en sterretjes rondom mij. Benieuwd wat het effect was bij mijn tweelingzus? Ik moet je teleurstellen: blijkbaar is zij beter bestand tegen stroboscopisch licht in combinatie met steeds wisselende zwart-wit streepjes. De installatie van Eric Thielemans was bij het tweede bezoek nog steeds halfbakken, dus passons. Net zoals bij Eva De Groote was ook de Viewmaster mijn favoriet. Al moet je wel minstens met drie zijn om het effect ervan volledig te begrijpen. Dat effect is even simpel als schokkend: een houten constructie, een paar glazen wanden en een paar lichtflitsen zijn al genoeg om iemand te doen verdwijnen! Het installatieparcours eindigde in de Snoepwinkel naast de Vooruit. “Dat klinkt al veelbelovend”, dacht het zoetebekje in mij, en dat was het ook. Een waardige afsluiter voor een avontuurlijke tocht doorheen de gangen van de Vooruit.

Tags

almost cinema

video -en installatieparcours

Keep this (0)