Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

grote grutjes

White out, een project waarin een stofjeswereld gecreeërd door een eenvoudig naaimachien en een dame met ongetwijfeld tienduizend ton engelengeduld het dagelijkse leven ontmoette, met een gepaste ‘aardse’ (en dus auto’s die voorbijrazen en mensen die levensverhalen de wereld in smijten) soundtrack. En opeens, in dat alles, komen giraffen tevoorschijn –om maar te zeggen; van het circus des levens krijgt niemand een program.
De dame, Naomi, die moest filmen en zorgen voor de zwevende animaties tegelijkertijd had het klaarblijkelijk niet altijd even gemakkelijk tijdens deze voorstelling, en ach ja, soms lukte eens iets niet. Dat moet je haar vergeven, als je bedenkt wat voor een feeërieke droomwereld je in ruil krijgt. (het deed mij een beetje terug deed denken aan de tijd waarin ik gek was op kerststalletjes en stiekem zelf in ééntje wilde wonen, of binnenkomen in een speelkamer met een gigantisch varkentjesroze poppenhuis).
En achteraf, na een klein groot halfuurtje, toen een raket – en ook mijn gedachten- richting oneindigheid gestuurd werd(en), kon je van dichtbij kijken naar al die lapjes en tierlantijntjes….ik hou er liever van om er vanalles bij te fantaseren – en dus niet boempatat met je neus in een hoop zeewier waarvan ik hoopte en in het beste geval oprecht dacht dat het een octopus was.

Keep this (0)

een warme zee van mensen
ik zwem er rustig door
alleen
en samen met jou
onopvallend en vol dromen
even stilstaan
sluit je ogen
voel je nietig
luisterend naar de stilte van de massa
en de stem in mijn oor
dansen op de golven van de nacht
woorden schieten mij te kort
hartvertederende herfstpracht

Keep this (0)

Of het nu een ‘stille living’ of ‘nog steeds een woonkamer’ of een ‘stille plek waarin geleefd wordt’ of een ‘ruimte die nog steeds leeft’ is, laat ik in het midden. Feit is dat je overmand wordt door een behaaglijk gevoel van ‘raadselachtige’ warmte bij het binnentreden – met krakende planken onder je voeten en niet zo heel veel hoger een gezellige balkenconstructie boven je hoofd – van de charmante huiskamerprojecties.
Het was met een tiental knusjes neerploffen op de zetel, de grond,.. in een intieme huiselijke sfeer. Heerlijk voor wie van details houdt – een kalenderblaadje waarop 1955 pronkte. De projecties op de muren namen je mee naar lang vervlogen tijden; huizen in een huis. Het voelt een beetje als voorbijfietsen en ergens licht zien branden, binnengluren, nadenken wat er zich binnen afspeelt, volgende huis, volgend filmpje, geen tijd om verder na te denken, een kerstboom, zouden ze gelukkig zijn? Ze lachen. Volgend filmpje, geklop, gekraak iemand aan de deur of… gejaagdheid. De volgende, rechts, knappe dame. Ze lijkt me aardig. Naar wie kijkt ze? Volgend filmpje, guitig jongetje opent een deur en staart, hij lacht niet. Jongetje sluit de deur, en neemt een eigen wereld mee naar binnen. Ik zie hem nooit meer terug. Verstrikt in een kluwen van raadsels, vragen en gedachten kom je de verward trap af en word je genadeloos de wereld weer in gegooid.

Keep this (0)