Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Het idee dat iedereen apart binnen geleid wordt deed me erg denken aan een eerdere voorstelling in Vooruit: http://vooruit.be/nl/event/1608
Maar dat het er zo sterk op zou lijken verbaasde me wel. Het idee leek gepikt, maar het is hen vergeven want ze overtroffen “het origineel” (en ik was tóen al zo immens enthousiast!: http://vooruit.be/nl/event/1608/reactions).
Het was spannender, complexer, boeiender en nóg confronterender als je vanáchter de spiegel jezelf (angstwekkend goed gespeeld door een acteur) bezig ziet vóór de spiegel.
Nog enkele boodschappen:
Aan de mevrouw bij wie ik in de inkomhal aan haar tafeltje kwam zitten en haar zei dat ik ook totaaaal niet wist wat het ging zijn: Dat was “ik”! :) , die tegen je kwam praten in de eerste kamer.
Het is ook fijn om te weten dat ik er toch ongeveer zo uitzie als ik ben. Dank u lieve mevrouw die me “Elke” noemde (ik zie er blijkbaar zelfs bijna uit als mijn naam).
En tot slot: Hopelijk is “Ben” niet te boos dat ik hem maar was middelmatig vond en hem niet al te serieus nam :p.

Keep this (0)

Het was inderdaad mooi leuk en grappig, maar ik miste ook een geheel, en werd daarom nooit echt helemaal enthousiast.
Maar dat ze veelzijdig is, heeft ze zeker bewezen! Een gekke ijsbeer, een zelfverzekerd model, een zangeres die alle toonladders bedwingt, een tovenaar die van een witte beer en zwarte beer maakt, en natuurlijk een ongelooflijke danseres.

Keep this (1)

Hij deed mij aan iemand denken. Na 20 minuten mijn hoofd breken wist ik het: Steve Jobs! Vlotjes en relaxed praten en bewegen, gebruik makend van allerlei technische snufjes. Na nog eens 10 minuten had ik eindelijk door dat dat ook de bedoeling was dat ik dat dacht. De appel was net iets té aanwezig en hij had zelf een t-shirt van “Apple” aan. (Ja, ik was wat traag (of zéér geboeid aan het luisteren)).
Ookal had ik heel de tijd de indruk dat ik mopjes miste door het “Franglish”, volstonden degene die ik wel verstond ruimschoots om de hele tijd met een smile op mijn gezicht te zitten.
De link tussen fruit en muziek, zijn kleine bedenkingetjes of de grootse ontdekkingen in het schilderij; ze zijn allemaal even grappig als geniaal.
Alleen jammer dat het zo snel voorbij was.

Keep this (0)

Kamagurka met een voorprogramma…wat zal dat zijn? Kamagurka liet Lies Lefever rustig haar ding doen. En wat voor een ding! In het begin vond ik haar net iets te springerig en kakelend om spontaan over te komen. Maar het wende wonderwel heel snel én ze bleek het ook vol te houden, dus ze zal wel écht zo zijn, en das geapprecieerd. Simpele, Urbanus-achtige liedjes over maandstonden en hollanders lieten iedereen lachen. Ze is gewoon tof!
Kamagurka zelf was vrij wisselvallig, maar gelukkig was er op het podium veel meer om mee te lachen dan hijzelf: Het zing-schilderen (echt een geniale uitvinding, al zegt hij het zelf), Dany de sporenlegger, De tekeningen op aanvraag (ontheemding?!), De filmpjes waarvan we er jammer genoeg maar een paar te zien kregen, De juf die porno voorleest (op geniale wijze), Liesje die zich af en toe kwam moeien en Het gebonk van de fuif die, buiten een mooi danspasje van kama, netjes genegeerd werd zodat we getrakteerd werden op een superlange show.
Ik heb goed gelachen, en da was toch bedoeling hé?!

Keep this (0)

Ik hou niet van lezen. Niet omdat het verhaal niet mooi kan zijn, maar ik hou het gewoon niet vol. En omdat ik dat al op voorhand weet, begin ik er ook niet meer aan. Maar als de juiste, korte fragmenten worden voorgelezen door de schrijver/schrijfster zelf dan is dat toch al een pak aangenamer. Mijn ticket vertelde me dat ik een een beperkte zichtbaarheid zou hebben. Het tegendeel was waar. Elke wenkbrouw, elke gezichtsvervorming van de voorlezers kon ik van dichtbij volgen. Ze gaven de verhalen nóg dat tikkeltje meer.

Ik geef toe dat ik me had laten verleiden door de reclame op tv (met Lucas Van den Eynde en Tine Embrechts). Die twee stukjes, over hoe 1 april en gps-tracking zoveel kapot kunnen maken, vielen bij mij dan ook het meest in de smaak.

Verder was ik vooral onder de indruk van Dimitri Verhulst, alleen al het geluid van zijn stem vertelt genoeg. En van Jan Mulder, die gewoon grappig was .

Ook Ellen Ten damme (waar nog hier niemand ooit al van gehoord had) zal niet snel vergeten worden. Haar handstand-stappen-hele draai-spagaat-showtje was misschien eerder wat reclame voor haar circusshow, maar die liedjes die ze bracht mochten er wel zijn! Schone tekst, schone melodietjes, schone stem, schone madam, meer moet dat niet zijn.

Ook nog een pluim voor de presentatie van Sven Speybrouck. Netjes voorbereide mopjes, dat wel, maar ze kwamen wel aan. Telkens het gevoel van samenhorigheid in het publiek aanwakkeren (iedereen ziet toch soms af in de liefde). En aan de mensen die wél gelukkig zijn in de liefde. Jullie tijd komt nog wel!

Keep this (0)

Dat de avond goed startte én eindigde is hierboven al duidelijk. Blackie & the oohoos zorgde voor zalige muziek die tegelijk vrolijk en rustig was. Hun myspace-pagina zorgt nu al 2 dagen voor mij muziek.
Het geëxperimenteer met computergeluidjes bij de tuba en contrabas klonk nogal…euh…speciaal. Gelukkig kon ik me helemaal verdiepen in de reuzegroot geprojecteerde tekening in progress. Zeer fascinerend (en ook een beetje hypnotiserend) om te zien hoe bijvoorbeeld een parachute veranderde in een kwal en dan weer in een hoedje. Prachtig!
Het fimpje gedraaid in de Vooruit, kon ook mij helemaal niet bekoren. Het doel ging helemaal aan mij voorbij. Enige fijne was de herkenbare locatie.
De dansvoorstelling was toch al één van de betere die ik ooit gezien heb. Het schaduwspel was echt uitgekiend en de muziek en bewegingen waren hier perfect op afgesteld.

Een fijne en boeiende avond met veel afwisseling en ontdekking en af en toe een klein tegenvallertje, zoals het hoort voor Korte Metten dus

Keep this (0)

Hou ik van over de grond krioelende mensen? nee
Hou ik van klassieke muziek? nee
Hou ik van Ashes?
Jawel! En hoe ze dat gedaan hebben weet ik echt niet! Al kan het zijn dat het fantastische decor mét trampoline er wel iets mee te maken heeft….

Keep this (0)

Weet iemand hoe het liedje heet dat gezongen werd door Maaike Neuville?
Het zit in mijn hoofd als wat frans gebrabbel :)

Keep this (0)

3 uur lang?! Ik was bang dat ik het einde niet zou halen, maar de tijd vloog voorbij. Leuke stukken (vooral de briefwisseling en het stuk in het kasteel…natuurlijk), vol overgave gespeeld. Een goed gevulde en goed bestede avond!

Keep this (0)

Ook ik werd gelokt door de mysterieuze omschrijving van de voorstelling. Nieuwsgierig keek ik er naar uit. Helaas niets verrassends of spannends gezien. Met een lichte piep in mijn oren ging ik dus teleurgesteld weer naar huis.

Keep this (0)

Een tochtje door de tentoonstellingen in de Vooruit zit altijd vol verrassingen en ook nu was dit gelukkig weer het geval.

Wat je voelt bij “Revolution” (het mannetje met het bonkende hoofd) is echt iets heel raar. Het zit zo op je gevoel te spelen dat je er eigenlijk niet te lang naar wil kijken.
Op naar het volgende dus!

In de trappenhal word je langs een slinger met kunstenaars van het festival door de tentoonstelling geleid.
Eerste stop bij de “fietsen”. Het lijkt wel een toonzaalmodel voor het doe-het-zelf-bouwpakket “Maak 2 fietsen…van je auto”. Al ga ik mij daar toch niet aan wagen. De gecrashte auto’s in het café zijn van dezelfde Deense mannen. Ze stralen een soort rust uit omdat ze tussen de tafeltjes van het café staan. Leuk, want dat zorgt voor wat tegenstrijd met het uitgebeelde tafereel.

Neem je tijd om de “Politics of change”-muur te ontrafelen. Het lijkt zware kost, maar de luchtigheid van de mooie lay-out zweeft je er toch door heen.

De tafels van Michel De Broin vormen een “Shelter”. Als ik me inbeeld dat ik echt in dat ding zit (al is het wel jammer dat dat niet echt kan) voel ik me toch eerder opgesloten dan beschermd. Nuja, voor interpretatie vatbaar dus :).
Verder zie je deze kunstenaar ook nog vrolijk door de stad tuffen mijn zijn uitlaatgas producerende fiets. Grappig!

Maar mijn absolute favoriet was toch wel te vinden in de brugzaal die gezellig ingericht is door Foam. Hier zou ik urenlang in de leuke boeken willen bladeren. Ook de muur met voorstellen om de wereld te redden was al goed gevuld en groeit nog steeds zienderogen.

Een leuk uitstapje!

Keep this (0)

nice, waw, beautifull

Een ongelooflijk absurd verhaal maar ze komen er verrassend goed mee weg!
Met enkele basiselementen zoals een rookmachine en een ventilator vormen ze telkens het podium om tot een andere “sensationele” attractie. Het naïve maakt het ongelooflijk grappig en het geheel van attractie en decor ziet er ook nog eens geweldig mooi en overweldigend uit.
Uit de performance van woensdag op de openingsreceptie bleek dat die rookmachine wel hun favorietje is :)

Bijna alles is grappig. De muziek, de hond die het sneeuwtapijt verorberd, de manier van praten, het enthousiasme, de naïviteit,...

Tot nu toe waren de Superama’s op het festival vorig jaar het beste wat ik ooit in Vooruit gezien had. Vandaag hebben ze zware concurentie gekregen.

En ik zou zoooo graag eens op die ladder staan! Zalig lijkt me dat!

Keep this (0)

experiment geslaagd !

Het begon een beetje vreemd. Wat anderen blijkbaar in een roes bracht, verveelde mij verschrikkelijk. Met angst dat de rest even saai zou zijn op naar het volgende. Die angst bleek onterecht want er werd een verhaaltje voorgelezen, een leuk verhaaltje, grappig voorgelezen. Ik was helemaal mee… . De volgende performance was kort maar o zo leuk bedacht. How to use an object… een laptop lezen als een boek is redelijk hilarisch :). Verder konden de liedjes van Philip Francois me ook wel bekoren. Vree schoon !

Het concept van de avond was echt leuk bedacht. Van alles wat en waar iedereen wel zijn smaak in vind : inclusief mijzelf :)

Keep this (0)

Pas Chic Chic deed z’n best. Opgesmukt en vol overgave maakten ze de gekste geluiden. Jammer dat hun enthousiasme niet resulteerde in wat betere muziek. Het was best OK voor een tijdje, maar ik was blij toen het gedaan was.

Bij Wolf Parade geen opvallertjes, zij inversteren blijkbaar liever in degelijke muziek. En gelijk hebben ze! Een aangenaam concert!

Keep this (0)

Bij de eerste noten (of beter schreewen) dacht ik dat Crap Squeezer ook echt crap was. Maar wonderwel wenden de vreemde geluidjes snel en klonk het soms echt super. Vooral de frontman stal de show. Ergens wel jammer dat de rest er maar wat kleurloos bij stond. Ondanks dat zat de sfeer zat er zeker al in.

Maar bij Brazzaville kwam het feestje pas echt op gang. Sommigen waren zelfs moedig genoeg om de dansvloer op te zoeken (oneindig respect :p ). Zelf bleef ik maar wat stoelwiegelen, want stilzitten bij zulke swingende muziek leek me vrij onmogelijk. Weeral eens een geslaagd avondje :)

Keep this (0)

Fijn , verrassend, spannend, angstig …. ik vermoed dat die ene lucky person uit het publiek zich zo voelde… Allemaal boeiende emoties….
Jammer dat slechts één persoon het privilege kreeg om écht iets nieuws en spannends te doen. Er naar kijken kan 5 minuten boeien, maar daarna is het grappige en boeiende er wel af. Ik kon dan ook enkel jaloers toekijken.

Leuk truukje, maar enkel als je heel veel geluk hebt de moeite waard.

Keep this (0)

De naam “Rene Heyvaert” klonk mij wel bekend in de oren… maar ik wist helemaal niet meer van waar. Bij het binnenkomen op het toneel en het zien van zijn werk wist ik opnieuw dat ik dit al eens eerder had gezien: in een tentoonstelling waar 7 miskende kunstenaars centraal stonden. Miskend…juist daarom dat ik niet meer wist van waar ik hem kende.
Vanaf nu zal ik zijn naam niet meer zo snel vergeten. Deze voorstelling zegt zoveel meer dan 1000 tentoonstellingen samen. Ik kan ook niet precies omschrijven waarom, maar het voelt alsof je “René” nu ook echt kent, al wordt er niet expliciet veel over hem gezegd.
Wat me het meeste opviel is dat de 3 Renés altijd zelf in een weldoordachte compositie in de ruimte staan, ze lopen nooit zo maar wat vrijblijvend rond. Alsof elke positie elke kleurencombinatie van de kledij volledig klopte, volledig ontworpen was.
Doordringend, grappig, op mensenmaat en zelfs leerrijk. Ik heb genoten.

Keep this (0)

Zoals beloofd dus:

Je weet van niets en plots wordt je door een lokkend vingertje naar een zwarte ruimte geleid. Voor je een computerscherm, een toetsenbord, een koptelefoon en een groot projectiescherm met daarop een vrouw. Je moet je inleven in die persoon en een paar clichévragen in de plaats van deze persoon beantwoorden omdat ze besloten heeft om niet meer te spreken. Je fantasie, je eigen leven, de indruk die je hebt van de vrouw op het scherm… het speelt allemaal een rol in de antwoorden die geeft…Uiteindelijk kan je je helemaal laten gaan en het gekste verhaal verzinnen. Als je plots merkt dat de persoon op het scherm ook werkelijk reageert op jouw antwoorden, wordt het al iets spannender… Ze kan meelezen! Maar wie is het? Een actrice?
Na het interview spoel je even door (en kon ik nog even gekke bekken trekken want ik lust geen alcohol :p ) en wordt je naar een tweede kamer geleid… deze keer met een computerscherm en….jawel…een camera. Deze keer wordt jij het slachtoffer van de verzinsels van iemand anders. Redelijk hilarisch om te lezen wat anderen over je denken. maar ergens dacht ik ook : “ohnee, wat heb ik toch allemaal gezegd over die vrouw daarnet… ze was even onschuldig als ik ”.

Dit was echt een van het allerleukste en meest fascinerende wat ik al in Vooruit heb meegemaakt !

Ik vraag me af of iedereen even nieuwsgierig is naar de persoon die jou op het grote scherm zag….? Je noemde me Sara en gaf me 2 lieven … ;-)

Keep this (0)

DOEN DOEN DOEN !!

dat is zowat het enige wat ik kan zeggen want anders is de verassing eraf :)
(misschien komt er overmorgen een iets uitgebreider verslagje dan )

Zelf moest is een tijdje onzeker wachten omdat er een overboeking was gebeurd (niet leuk), maar het wachten was écht de moeite waard :) .

Ik wil nog eens….

Keep this (0)

Speciale stem… das het minste wat je kan zeggen van Erika Stucky. Al was ik zelf toch het meest onder de indruk van de alpenhoornblazers (of hoe je dat ook noemt). Zij gaven het optreden toch een vorm van spontaniteit in tegenstellng tot de zangeres die al haar teksten en danspasjes minitieus had voorbereid…niet dat niet mag, maar het stond haaks op hoe ze wou overkomen.

Young@heart is….waw… Het begon verschrikkelijk grappig en meteen leefde ik volledig mee met het koor. Het beetje meligheid in het midden mocht er ook wel zijn vooral omdat het einde weer knalde. Wel een irritante voice-over-stem die je zou verwachten bij een amerikaanse realitysoap..Nuja, eigenlijk was het dat ook wel een beetje… Maar dat is muggezifterij want dit echt één van de beste films gezien in een lange tijd !

Keep this (0)

De opstelling bij het binnen komen van de zaal zag er veelbelovend uit, maar bij het horen van steeds dezelfde slaapverwekkende geluiden kon ik niet anders dan indommelen. Middenin het stuk vonden ze het dan toch nodig om het publiek toch even wakker te maken door te doen alsof het gebouw in brand stond en werden we getrakteerd op een gratuit blote tetten moment. Daarna kon het slaapstuk weer verder gaan en was ik blij toen ze uiteindelijk het applaus in ontvangst konden nemen, jammer genoeg was het enkel een fake-einde dat me deed denken aan het “Thank you for the music”-moment op het einde van de soundmixshow. Vervolgens kon ik niets meer dan wachten op het echte einde.
Toch in klein lichtpuntje: het raam van de studio/projectiescherm/... was zeker een goeie vondst en stond terecht als centraal element. Daar werden echt toffe en verassende dingen mee gedaan…. nu de rest van de voorstelling nog.

Keep this (0)

Inderdaad een leuke verassing. Dansbare liedjes en écht goed gezongen. Niet dat m’n mond er van open viel ,maar zeker een plezier om naar te luisteren en te kijken… Ik ben nog steeds de geometrische figuren op zijn t-shirt aan het ontrafelen :) . http://vooruit.be/nl/user/5ForStudents/photo/5027

Keep this (0)

2 scenes waar ze een hele voorstelling mee vulden zonder ook maar 1 seconde te vervelen. Straffe uitwerking waarin we bij telkens dieper in de scene gegraven wordt. Grappig, droog, ironisch, en zo der over. Nóg beter dan Big 1…. Ik kijk al uit naar Big 3 :)

Keep this (0)

Veel volk was er niet, maar de zaal was er zo op ingericht dat je toch geen leeg gevoel kreeg. Tot dat de muziek begon tenminste :s… Een eindeloos getokkel op de gitaar (of hoe die variant ook mag heten, ik ben kenner (misschien daarom dat ik het niet kon apprecieren?) ) en eentonige liedjes… Misschien waren de teksten wel interessant of grappig maar door de muziek die me in slaap wiegde, had ik zelfs geen energie meer op daar op te letten. Ook enkele enthousiaste mensen op de eerste rij konden hun gevoel niet naar achter doorgeven.
Misschien was het naar het einde toe beter, ik heb het allessinds niet zo lang uitgehouden….

Keep this (0)

http://vooruit.be/nl/productions/1104/media
in het onderste filmpje hoor je wat ze zegt voor als je het toch nog wilt weten

Keep this (0)

Ik kende Zita Swoon van toeten noch blazen (zoals dat hier zo schoon uitgedrukt wordt), maar beschikte toch over een gouden ticketje (nogmaals dank yutumitu ;-) ). Door de vele enthousiaste (en misschien ook wel stiekem beetje jaloerse) reacties, kon ik niet anders dan op verkenning gaan. Viel dat even mee! Hypergezellige sfeer (wederom op het ene “eikel-incidentje” na), fijne vrolijke meewieg muziek, een goed zicht op de zangeressen die ook hun danskunstjes niet achterwege lieten, ... Geslaagd! Vanaf nu kan ik ook andere mensen aanraden om Zita Swoon te zien :).
Jammer dat we door toffe bussen en treinen de bisnummers (in de veronderstelling dat die er waren bij zo een steengoed concert) moesten missen…

Keep this (0)

Maken IJslanders enkel dat soot “Sigur Ros-achtige” muziek of zijn ze enkel succes vol als ze dat wel doen? Dat was de enige vraag die ik mij stelde bij de optredens.. voor de rest kon ik heerlijk wegdromen het spectacel. Vooral bij Kirakira… alleen haar manier van dansen/bewegen is al de moeite waard :) . Bij The Parachutes had ik dan weer het gevoel dat er toch iets niet klopte met de bas die zowat al het mooie overstemde, maar eens dat van me afgezet, was genieten de boodschap.
Het “zit/lig op kussens-concept” was trouwens ook wel een zalig goeie zet… :)

Keep this (0)

Vreemd vreemd … maar dat was hoogstwaarschijnlijk de bedoeling… en aan de andere kant weer to the point. Zoals het is.
Grappig en vindingrijk gebracht. En naar verluid zijn Big 2 en 3 nóg beter… uitkijken dus :)

Keep this (0)

Blijkbaar waren de zondagmiddagdansantjes oorspronkelijk bedoeld voor de oudjes van dagen. Maar tegenwoordig lijkt het nogal een generatieoverschrijdend feestje, zo vertelde me één van de senioren van dienst. En gelijk heeft ze! Ookal vond ik de band niet echt vernieuwend of speciaal, hun hoofddoel was het toch niet. Iedereen op de dansvloer krijgen met hun swingerige muziek met onmisbare “movekes”, des te meer! En jawel hoor, tegen het einde stond zelfs mijn eigenste mamaatje (die normaal nogal vastkleeft op haar stoel) bescheiden met de heupen te shaken. Geslaagd middagje uit :)

Keep this (0)

Een hartelijke ontvangst met glühwein (nuja, ik luste dat niet, maar het geklingel van de glaasjes vermeed meteen stille momenten) en een “zit iedereen goed?” worden geaprecieerd, zeker in tijden van vrede voor iedereen. In een peilsnel tempo veranderde de sfeer van hilarisch naar tragisch en van bezinning naar schelpartijen. Geen toastjes, maar wel een levende kerststal, er moeten zware keuzes gemaakt worden….

Ik heb hard gelachen bij deze voorstelling, echt bijzonder leuk aangepakt ! Of hoe je met de meest cliché typetjes toch een originele voorstelling kan maken !
Op de trein naar huis was ik nog steeds aan het lachen. Dat kwam vast door die verbroedering… :)

Keep this (0)

I love Sarah

Ze hebben een standpunt: ze zijn tegen Inbev en vóór gezamelijk tandenpoetsen. Het publiek was wel te vinden voor hun dwaze bindtekstjes. Meekwelen met hun ongetwijfelde hit in spé “Braken-Koffie-Braken-Lasagne” was dan weer net iets te veel gevraagd, maar ze lieten het niet aan hun hart komen. Met 2 waren ze en ze maakten lawaai voor 10. Door het steeds weer laten afspelen van een eerder gespeeld stukjes konden ze zelf een Chinese sfeer naar boven halen. Wel eens vaker gezien, maar het blijft een leuk truukje.
Amusant groepke !

Keep this (0)

Van kleuters die voor het eerst over de dansvloer rolden tot de iets ouderen van dagen die nog eens kwamen proeven van de nostalgie, van toevallige passanten tot netjes jaren ‘50 uitgedoste enthousiastelingen, een bont allegaartje kwam tesamen op de in het kafé om er te genieten van een gezellige muzikale namiddag. Ookal bleef je stilletjes op je stoel zitten, het rock ‘n roll ritme kwam altijd de kop op steken en voor je het wist bewoog je hele lijf mee op de tonen van de muziek. Zelf waren we gekomen om op de dansvloer te staan en de kunsten die we al geleerd hadden in onze eerste danslessen eens te oefenen op het echte werk i.p.v. de cd. We dansten, we genoten, en voelden ons ongelooflijk op ons gemak in een echte jaren ‘50 scene. Ambiance!

Keep this (0)