Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

het zag er anders wel een Melissa uit

Keep this (0)

Erg knap concert van Tony Dekker en trawanten. Veel songs uit nieuwe (overigens warm aangeraden) plaat, ‘Lost Channels’, die moeiteloos naast de parels uit ‘Ongiara’ (“Your Rocky Spine”) of eerste twee platen (oa.”Moving Pictures”, “Song for the angels”) stonden. Met Neil Young-cover “Harvest” en eigen magnum opus “Changing Colours” in tweede bisronde als kroon op bloedmooi concert.
En voor het overige ben ik van mening dat zowel Alaska in Winter (te narcistisch voor een boysband?) en Melissa Nadler (haar stem bereikte nooit de diepgang die haar decolleté wel blootlegde) vernietigd mogen worden.

Keep this (0)

Ghinzu

Was zonder enige verwachting gekomen, wegens te weinig vertrouwd met hun werk, maar trok vroegtijdig huiswaarts.

Ghinzu deed qua instrumentatie, podiumopstelling, speelstijl (stil-luid opbouw, stacato zang, gierende gitaaruitbarstingen, samenzang,...) en ietwat arrogante présence nog het meest aan dEUS denken, maar raakte ons in tegenstelling tot Barman &Co bitter weinig.

Al kon het ook aan de zaal (met alle respect: qua geluid geen top in Vlaanderen) of aan ons (meer waarschijnlijk) hebben gelegen.

Hoe dan ook, Ghinzu speelde blijkbaar wel een van op voorhand gewonnen match, want had een ruim peloton enthousiaste fans mee. Nog maar zelden zoveel Frans gehoord in Vooruit. En zowaar zelfs een t-shirt van NTM gespot…

Spijtig, maar onze muziekweek of beter zelfs: muziekmaand kan toch al niet meer stuk dankzij het bloedmooie concert van The Notwist afgelopen maandag in AB. En dan moet Dylan nog langs Vorst passeren…

Keep this (0)

5ForStudents interviewt Sharko

5forStudents interviewt Sharko: ‘De Vlaamse media hebben te veel oogkleppen op’

Razend populair in Wallonië en Frankrijk, nauwelijks een voet aan de grond in Vlaanderen. Het Brusselse rocktrio Sharko ondervindt de breuklijn tussen de twee taalhelften van dit land al tien jaar lang aan den lijve. ‘Misschien kan onze nieuwe plaat, Dance On The Beast, daar verandering in brengen,’ hoopt gitarist Teuk Henri.

Jullie nieuwe plaat heet Dance On The Beast. Is dat waar Sharko momenteel voor staat, een combinatie van het duistere met het frivole?
Teuk: Eigenlijk wel. Het is de eerste plaat waarvoor we wat meer up tempo nummers hebben gemaakt, er staat meer één kalm liedje op deze plaat. De titel kwam uit een stukje tekst van David (Bartholomé, zanger van Sharko) en sloeg meteen aan. We hebben nooit bewust gedacht van “nu gaan we eens een up tempo plaat maken”, er zat geen concept achter. Onze songs ontstaan spontaan, en blijkbaar zijn wij, en dan vooral David in een fase waarin we vooral dansbare songs willen brengen. De invloed van producer Dimitri Tikovoi (die eerder al samenwerkte met oa Placebo en Goldfrapp) is hierin ook niet te onderschatten.
Die nieuwe wind vergt ook live een serieuze aanpassing. Om de nieuwe songs live te kunnen brengen, speelt David voor het eerst met een keyboard. Dat is uiteraard even wennen. Hoogst waarschijnlijk laten we daardoor tijdens onze eerste concerten nog wat steken vallen…Maar we proberen de nieuwe arrangementen en spielereikes ook op het podium zo goed mogelijk te brengen.

Sharko bestaat inmiddels meer dan tien jaar. Hoe kijk je terug op de weg die jullie hebben afgelegd?
Om het cru te zeggen: we gingen van erg lo fi naar iets meer hi fi. Onze eerste platen waren vooral bricolage. Nu slagen we er in om nummers te maken waarin we onszelf minder boycotten. David had in het begin nogal sterk de neiging om zijn eigen nummers af te breken, door er onnodige ornamenten aan toe te voegen die de song onderuit haalden. Ook hierin is de komst van een professionele producer van groot belang geweest.

Door die evolutie verliezen we iets, maar we winnen ook wel dingen bij. De eerste platen hadden hun charme, maar met de nieuwe, meer dansbare geluiden kunnen we misschien meer mensen richting Sharko lokken..Met dit album hopen we om opnieuw een stap vooruit te kunnen zetten in vergelijking met de vorige plaat. Het is onze ambitie om in meer landen te kunnen touren, om meer mensen naar onze optredens te krijgen,…Maar de geschiedenis leert dat we zeer traag vooruit gaan.

Hoe beu ben je de onvermijdelijke vraag waarom het in Vlaanderen maar niet lijkt te lukken, terwijl je in Wallonië en ook in Frankrijk wel succesvol bent?
(lacht) De culturele oogkleppenpolitiek van de Vlaamse media. Maar de schuld ligt deels ook bij ons. Sommige groepen slagen er nu eenmaal beter in om zichzelf te promoten, terwijl onze marketing niet altijd even succesvol blijkt. Neem nu een groep als Ghinzu: dat is een concept dat staat als een huis, en bij veel mensen meteen aanspreekt. Ieder zijn manier natuurlijk, ons label doet ook wel moeite, maar zijn er volgens mij niet zo sterk in…Neem daarbij de pertinente weigering van Studio Brussel om ons te draaien. Op Pure FM worden we dagelijks gedraaid, maar hier is het huilen met de pet op. In Luik spelen we zalen met 2000 mensen plat, in Frankrijk doen we ook altijd tournees langsheen mooi zalen. En hier in Vlaanderen komt er bij wijze van spreken geen kat kijken. Frustrerend.

Desalniettemin veel succes gewenst.

LANDER DEWEER

Keep this (0)

Sharko

Over Sharko kan men vrij kort zijn:
“Volksmenner zkt. volk”

Keep this (0)

5forStudents interviewt The Bony King Of Nowhere

Of het nu voor het tappen van pinten is achter de toog van het Kafee of voor het entertainen van een uitverkochte Balzaal: Bram Vanparys, de man achter de jonge Gentse belofte The Bony King Of Nowhere, is kind aan huis in de Vooruit. Met zijn fonkelnieuwe debuutalbum Alas My Love , geproducet door onze eigen Koen Gisen, is hij vast van plan te rockhemel te bestormen. 5forStudents voelde hem aan de tand:

Alas My Love is geproducet door Koen Gisen. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Vanparys: Koen had mij enkele jaren geleden gevraagd om het voorprogramma van zijn band, An Pierlé & White Velvet, te verzorgen en zo zijn we backstage aan de praat geraakt. Bleek dat we veel dezelfde muzikale voorkeuren hadden. We zijn elkaar door de jaren heen blijven volgen en de keuze van een producer voor mijn debuutplaat was bijgevolg vlug gemaakt. Wat George Martin deed voor The Beatles, heeft Koen nu voor mij gedaan. Die erg sixties productie was er zonder Koen nooit gekomen. Koen heeft trouwens ook alle percussie-instrumenten op Alas My Love ingespeeld.

Sommige nummers op je debuutplaat dateren al uit de periode van je zege in het Gentse rockconcours De Beloften in 2006. Krijgen die songs door de jaren heen een andere betekenis?
Een andere betekenis niet meteen, maar live zijn die nummers wel enorm geëvolueerd. Soms speelde ik ze solo, dan weer in duo, uiteindelijk staan we nu met een heuse band op het podium. De arrangementen pasten zich telkens aan. Bizar is wel dat ‘Maria’ van alle nummers het vaakst is gewijzigd, maar dat de uiteindelijke albumversie erg dicht bij de versie van op onze allereerste demo ligt.

In hoeverre is The Bony King Of Nowhere trouwens een echte groep?
In feite is het mijn soloproject, ik schrijf zelf alle muziek en bijhorende teksten. Maar uiteindelijk is deze plaat een duo-samenwerking tussen Koen en mij geworden. Het zou echter onmogelijk zijn de arrangementen live op mijn eentje te brengen, dus staan we tegenwoordig met vijf op het podium. Zo creëren we toch een beetje dat bandgevoel.

Is optreden onder jouw eigen naam, Bram Vanparys, ooit een optie geweest?
Nee, dat klinkt mij net iets te veel als Bram Vermeulen. (proeft de woorden) Bram Vanparys, dat moet wel kleinkunst worden (lacht).

En zingen in het Nederlands?
Wel, ‘Losing Gravity’ was oorspronkelijk een Nederlandstalig nummer. Dat heb ik ooit geschreven voor een schooltoneel. De avond ervoor heb ik dat snelsnel in elkaar geflanst, en nadien leek het me te goed om er niets meer mee te doen. Dan heb ik er maar een Engelse tekst op gezet en kijk, nu staat het zowaar op mijn debuutalbum. Misschien brengen we die Nederlandstalige versie ooit nog eens uit…Maar in het Nederlands schrijven wordt al snel confronterend en het bekt ook minder goed, vind ik. Engels is precies gemaakt om in te zingen.

Hoe autobiografisch zijn jouw teksten?
Niet. Daarmee wil ik niet zeggen dat ze niets betekenen, maar het zijn zeker geen dagboekfragmenten. Dat kan ik ook niet. Je moet echt wel al Leonard Cohen of Johnny Cash zijn vooraleer hoogstpersoonlijke, intieme teksten op iets trekken. Anders wordt het nogal snel gênant. Veel mensen proberen dat, maar slagen daar mijns ziens pijnlijk niet in. Ik ben geen poëet en ben al blij dat ik überhaupt nummers kan maken. Een song als ‘My Favourite’ hoef je bijvoorbeeld niet per se als liefdeslied interpreteren, het kan ook over mijn favoriete gitaar of favoriete cd gaan. Over het algemeen staan mijn teksten trouwens razendsnel op papier.

In jouw teksten gaat het vaak over de natuur. Ook de hoes van Alas My Love ademt een bijna pastorale sfeer uit. Zien we hierin het verlangen van de stadsjongen naar de wilde natuur?
Ik ben opgegroeid op het platteland, dus daar ligt allicht de kiem van die verwijzingen. Het verlangen naar mijn kindertijd en de daarbij horende natuur is groot bij mij. Natuur staat voor mij op hetzelfde emotionele niveau als muziek. Midden in de natuur staan, brengt bij mij evenveel emotie naar boven als naar een gitaar luisteren. En die hoes heeft iets magisch-realistisch voor mij, met die rondfladderende vlinders. Het ziet er op het eerste zicht wel mooi uit, maar eigenlijk gaat het over vernieling. Door de crash komen allerlei giftige stoffen vrij, waardoor alle mensen in de streek sterven. Die dubbele bodem trok mij zeer aan in die foto.

Je verwijst vaak naar The Beatles en de befaamde sixties productie. Voel jij je eigenlijk wel deel van je eigen generatie, die volop download en waar mp3 de norm is? Of was je liever tijdgenoot geweest van je grote helden?
Niet per se. De middelen waren toen ook een stuk minder dan nu en je moest echt bijzonder goed zijn om in de jaren zestig succes te boeken. Ik denk dat het makkelijker is om nu door te breken, met dank aan het internet vooral. Zelf heb ik nog nooit gedownload, gewoon omdat ik niet weet hoe ik er aan zou moeten beginnen. Maar ik ben zeker niet tegen die hele downloadcultuur. Mijn grote droom is wel dat Alas My Love ooit op vinyl verschijnt. Ik hoop dat het ooit zover komt.

Gesteld dat je 18 was in 1964, van welke band had je dan de leadzanger willen zijn?
Goh, van mijn eigen band eigenlijk. Groepen die nu legendarisch zijn, zoals The Beatles of alle groepen waar Neil Young in heeft gezeten, zou ik toch maar verkloten, vrees ik. Ik zou mij daar niet aan durven wagen. Mijn favoriete Neil Young-album? Everybody Knows This Is Nowhere, de perfecte balans tussen de akoestische en de elektrische Neil Young.

Ik vraag het omdat de invloed van Neil Young op hedendaagse succesvolle band zoals Fleet Foxes, My Morning Jacket of zelfs Bon Iver niet te versmaden is. Jij wordt ook vaak in dat hokje gedrukt, kan je je daarin vinden?
Ik ben alvast erg blij dat dat kan, ik kan mij namelijk niet inbeelden dat iemand als Bon Iver vijf jaar geleden zo’n succes had gehad. In dat opzicht is het voor mij een geschikt moment om te debuteren. Ik word liever in dat hokje geduwd dan in het hokje van de Belgische singer-songwriters, zonder namen te noemen.

Denk je soms niet dat je in het verkeerde land bent geboren? Als Belgische artiest is een razendsnelle doorbraak als die van Bon Iver bijna onmogelijk, lijkt mij. Bon Iver heeft ook wel een tijd moeten wachten op die doorbraak, aangezien zijn plaat al enkele jaren gelden is opgenomen. En bovendien geloof ik niet dat Belgische artiesten internationaal niet doorbreken juist omdat ze Belgisch zijn. Hoe vaak hoor je geen Belgische artiest klagen dat indien ze in Amerika waren geboren al lang wereldsterren waren. Volgens mij is het eerder een zaak van gebrek aan talent. Wat wel klopt, is dat de omkadering in Amerika en Engeland grondig verschilt van hier. Gelijk welke nieuwe jonge Amerikaanse band kan dankzij zijn platenfirma meteen op wereldtournee, de budgetten zijn daar veel groter. Anderzijds, de gasten van The Black Box Revelation hebben bewezen dat het niet onmogelijk is. Mijn ambitie ligt ook verder dan enkel België veroveren. Je mikt maar beter op het hoogste, vind ik.

De obligate vraag over Devandra Banhart laten we achterwege en wensen je bij deze bijzonder veel succes.

Lander Deweer & Iris Defeijter

Keep this (0)

quod erat demonstrandum

Keep this (0)

Five for Students interviewt Vooruitprogrammatoren Koen Gisen en Wim Wabbes over het muziekfestival Etoiles Polaires – Montréal

Na Ijsland, Istanbul, Rusland en de Finnen focust het Etoiles Polaires-festival dit jaar op Montréal, de grootste stad van de Canadese provincie Quebec. Al enkele jaren laat de bruisende muziekscène aldaar om de haverklap opwindende artiesten als Arcade Fire, Patrick Watson of Godspeed You! Black Emperor op de wereld los. Gefundeness Fressen voor Etoiles Polaires dus. Wij voelden programmatoren Koen Gisen en Wim Wabbes aan de tand en staken van wal met obligate openingsvraag:

Waarom Montréal?

Wim: “Er kwamen hier al heel wat Canadese artiesten over de vloer, en wij waren allebei al vertrouwd met de experimentele en progrockscène die in de jaren negentig in Montréal welig tierde. Zo hadden we al een paar aanknopingspunten. Een groot pluspunt was bovendien dat Jan De Vroede, van Etoiles Polaires vzw, enkele jaren in Montréal heeft gewoond en bijgevolg veel lokale contacten heeft.
Koen: En natuurlijk is Montréal momenteel onmiskenbaar een stad die om de haverklap een interessante groep voortbrengt. Dit proces is al een aantal jaren bezig, maar een groep als Arcade Fire heeft daarin toch voor een stroomversnelling gezorgd. De muziekscène in Montréal schurkt tegen het commerciële circuit aan, maar door het aparte statuut van Quebec is het toch een eiland in de Angelsaksische wereld. Wat perfect is voor ons, want wij willen met dit festival namelijk de aandacht vestigen op een boeiende regio buiten de traditionele Angelsaksische wereld.”

Jullie zijn zelf een aantal keer naar Montréal gereisd. Welke indruk liet de stad op jullie na?

Wim: “De stad is een interessant mengelmoes van nationaliteiten en nationaliteiten en culturen. Mensen komen van overal uit Canada naar Montréal om daar samen te werken, waardoor er een intens creatief proces op gang wordt gebracht. Er is in Montréal bijgevolg een scène waarin iedereen met elkaar aan de slag gaat. Door die kruisbestuiving ontstaan erg diverse projecten. Ze combineren vaak succesvolle rockbands met eigenzinnige, meer experimentele projecten. Iedere artiest heeft als het ware een spin-off van zijn eigen band.
Dat is trouwens historisch gegroeid. Door de sterke separatistische golf begin jaren negentig kregen heel wat Engelstalige industriëlen schrik. Velen trokken weg uit de stad en kwamen er plots heel wat fabriekspanden leeg te staan die door muzikanten goedkoop konden worden gehuurd en omgevormd werden tot studio’s en lofts. Zo hadden veel beginnende bands de repetitieruimtes maar voor het uitkiezen en zochten artiesten uit omringende steden hun toevlucht tot de stad. Samen met de Engelstalige muzikanten die er al aan het werk waren, zorgden ze voor een boom in de muziekproductie.”.

Het lijkt mij een fiks karwei om een festival als Etoiles Polaires op poten te zetten. Hoe zijn jullie, nadat Montréal als gaststad uit de bus kwam, concreet te werk gegaan?

Wim: “Eerst raadplegen we altijd onze lokale contacten, en dan stellen we elk apart een longlist op met de groepen die we er graag bij zouden hebben en zo gaat de bal aan het rollen.” Koen: “Ondertussen zijn we nu toch al een drietal keer naar ginder gereisd en via Jan Devroede van Etoiles Polaires vzw kwamen we in contact met lokale artiesten en programmatoren. Montréal kent een erg levendig café- en clubcircuit, dus hoef je enkel je muzikale neus te volgen. Op die manier belandden we onder meer in de zolderkamer van een boekhandel om te luisteren naar een verbluffend sterke Alden Penner (bekend van Unicorns).“ Wim: “En dan is het zaak om hen voor je festival warm te maken. Wat opviel was dat veel artiesten uit Montreal nogal wantrouwig zijn. Meestal zijn artiesten automatisch enthousiast als je hen wilt boeken, maar nu moesten we hen echt overtuigen dat het ons puur om de muziek te doen was, in het kader van een specifiek festival in een gerenommeerd cultuurcentrum. Als ze die authenticiteit niet voelen, haken ze onvermijdelijk af. Wat op zich natuurlijk een goede ingesteldheid is.” Koen: “Tenslotte is het puzzelen en praktische zaken regelen. Sommige bands zijn op dat moment op Europese tournee, andere laten we speciaal voor Etoiles Polaires overvliegen.”

De meest in het oog springende namen zijn Bon Iver en Wolf Parade. Welke andere groepen raden jullie zeker aan?

Koen: “Ik kijk persoonlijk het meest uit naar Pas Chic Chic. Die hebben volgens mij het potentieel om door te breken. Anderzijds staat Wolf Parade aan de rand van de absolute doorbraak, maar waren ze toch nog haalbaar voor ons. Verder lijkt een band als The Stills (die reeds het voorprogramma van Interpol en Kings Of Leon verzorgden, ld) ook op doorbreken te staan. Maar uiteraard is elke groep het ontdekken waard.” Wim: “Eerlijkheidshalve moeten we vermelden dat Justin Vernon, aka Bon Iver, eigenlijk een Amerikaan is. Maar als producer van Land Of Talk verdient hij ons inziens toch een plek op Etoiles Polaires.”

Waren er groepen die jullie er graag bij wilden, maar die niet haalbaar waren?

Koen: “Arcade Fire, maar dat is sowieso geen spek meer voor onze bek wegens te duur(lacht). Daarnaast hadden we graag Patrick Watson gestrikt maar die is net vader geworden en doet het bijgevolg wat rustiger aan. En verder? A Silver Mount Zion, voortrekkers van de vorige lichting, heeft net een grote Europese tournee achter de rug. Dus die waren ook niet geïnteresseerd.“ Wim: “Ik had er onder andere Besnard Lakes wel bijgewild maar hun zanger, Jace Lasek, is nogal wispelturig en erg moeilijk te overtuigen om op tournee te trekken.”

Hij weet niet wat hij mist. Tot slot: hoeveel rek zit er nog op het concept van Etoiles Polaires?

Koen: “Het heeft inderdaad al lang niets meer met de poolsterren of het hoge noorden te maken. Maar in de huidige formule kan het festival nog wel enkele jaren mee. We hebben niet de ambitie om een mini-Pukkelpop in stad Gent te organiseren, of om mee te gaan in de waan van de dag. Etoiles Polaires gaat dieper en breder dan dat. Zie in dit verband ook de samenwerking die we op touw zetten tussen Canadese en Vlaamse artiesten. Zo zullen bijvoorbeeld Harris Newman en Ignatz samenwerken en gaat Sam Shalabi aan de slag met onder andere Bart Maris (Flat Earth Society).” Wim: “Met het festival Etoiles Polaires trachten we telkens weer een bepaalde scène te presenteren aan de hand van actuele en uiteenlopende acts. Waarschijnlijk werken we de volgende editie nog een keer rond een geografische plek, China of Cairo bijvoorbeeld. Maar daarna willen we het wat opentrekken, en rond een bepaald personage of internationaal netwerken van bands gaan werken. Ideeën genoeg alvast.”

Daar twijfelen we niet aan. Bedankt voor het gesprek en tot begin december.

Lander Deweer

Keep this (0)

wauwkes, van een inslaande bom gesproken. De grote daniel johnston in gent? Ik popel nu al!

Keep this (0)