Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

The Porcelain Project - Grace Ellen Barkey/ Needcompany

Zaterdag 21 februari 2009 – Theaterzaal Vooruit

Vier koningen strijden om papieren cowboykronen, vier gekken kronen zich tot papieren koningen, vier koningen kronen zich tot carnavaleske gekken.

Er loopt geen duidelijke verhaallijn door The Porcelain Project. Het stuk is een aaneenschakeling van mooi in mekaar overvloeiende gebeurtenissen.

Porseleinen vogelbekken, felgekleurde wapperende hoepelrokken, witte borden zwevend aan bengelende vislijnen, klingelende kopjes en daverende opeenstapelingen van helder wit vaatwerk. Zeer broze huiselijkheid breekt in een enorme koele kleurloze leegte.

Het ontbijt in een hospitaal.

Het stuk deed me wat aan “The Idiots” denken, een film van Deense cineast Lars Von Trier. Beetje bij beetje onderzoeken, trachten te voelen, testen wat mag, betasten wat kan.
De personages bepalen de ruimte met hun dansende lichamen, bespelen mekaar en strijden in zichzelf. De fragiele stapels koud porselein weerspiegelen zich in de afstand tussen de personages, getooid in warme kleurrijke lendedracht.
Narren, prinsen en prinsessen, koningen en duivels verleiden elkaar in opzwepende ritmes, er wordt geliefd en verkracht.

De beelden zijn prachtig, het decor en de zuinige belichting spreken als een sprookje, de hofhouding van performers dartellen tegen mekaar. Alle kleine dingen sluiten mooi aan en versmelten tot iets zowel subtiel als decadent.

Om de aandacht te bewaren in Grace Ellens porseleinen wereld had het anderhalf uur lange stuk wel net iets korter mogen zijn.

Keep this (0)

Daniel Johnston (Vrijdag 7 november 2008 – Theaterzaal Vooruit)

Daniel Johnston: cultfiguur, manisch depresief, songs for pain: dit was het rugzakje waarmee ik naar het concert vertrok.

Na een uurtje voorprogramma van the John Deer mowing club (een mooie johnston- copy) en Soy un caballo kwam de bezetting van the deer club weer op, vervolgd door een rondbuikig schattig mannetje, daniel johnston.

Het concert begon pas echt nadat er iemand uit het publiek “we love you” riep en de singer songwriter een beetje verlegen wegkijkend “we love you” herhaalt in de microfoon.

And now the song you’ve all been waiting or: sweetie motorcycle want you change me.

De muziek van Johnston is niet los te zien van de figuur die hij is. Trekkend aan zijn linkerarm, schokkend met beide handen rond de microfoon, een beetje slissend zingend, he’s all that, kwetsbaar en verlegen staat hij voor een volle theaterzaal. Zijn teksten worden begeleid door doordringende, soms pijnlijk emotionele klanken. Meestal vrij rustig met eenvoudige ritmes waarbij de teksten duidelijk de bovenhand voeren, tot de begeleiding opwelt naar een uiting van opgekropte gevoelens, barst!

Keep this (0)

Korte Metten (Vrijdag 12 December 2008 – Concertzaal)

Aan de late kant gearriveerd, waren het inderdaad nogal ‘korte’ metten. Bij het binnenkomen zag de concertzaal er inmiddels verlaten uit. In het midden bewogen beelden op een monumentaal geplaatst projectiescherm: de film van Jasper Rigole, stichter van The International Institute for Conservation, Archiving and Distribution of Other people’s Memories (IICADOM). De artiest niette een collectie ‘gevonden’ filmpjes aaneen en laat ze screenen door de collectieve blik van het publiek.
Onder de grote trap zwiert een paar elkander beurtelings een klap in het gezicht. De video-installatie van Antoine Defoort bleek treffend, hoewel ik het jammer vond dat de klank beluisterd moest worden door een hoofdtelefoon en het geheel niet werd geplaatst in bijvoorbeeld een hal waar de toeschouwer het werk letterlijk moet passeren. Meer dan enkele seconden waren trouwens niet nodig om wat zich afspeelt te vatten.
Na een tiental minuten in de concertzaal, nodigde iemand ons uit om een performance bij te wonen van Claudio Stellato. Naast het broodje met tapenade dat ons voor aanvang werd aangeboden, droeg de combinatie van animatiefilm en beweging/ dans niet veel bij aan deze avond.
Achter de gordijnen op het podium zat nadien een jonge Philippe François tussen muur en publiek gekluisterd. Hij zorgde met een ietwat melige noot voor een mooie afsluiter waarbij hij soms sombere, soms ludieke klanken op een variatie van stemtimbres liet vibreren.

Keep this (0)

i!2 – Arco Renz/ Kobalt Works

Donderdag 30 oktober 2008 – Theaterzaal Vooruit

Twee danseressen schreeuwen in stilte door hun ledematen heel mooi, langzaam te gedijen over een zwart reflecterende oppervlak. Ze bewegen in mentaal contact met de machine boven hen, een raster van witte TL lampen, onder een dirigerend schema van repetitieve industriële klanken.

Naast elkaar, afzonderlijk geïntroduceerd in een moment van duister, lijken ze met elkaar te converseren, ze spiegelen zich met de ruimte en reageren op elkaar.
De bewegingen voelen machinaal, animaal en lijken tegelijk menselijk heroïsch. De twee lichamen zijn constant in vloeiende transformatie, als in oosterse krijgskunsten, doorbroken met korte hevige lichaamsschokjes.
Geïsoleerd onder het kunstmatig wit licht krijgen ze iets virtueel, als in een computergestuurd vechtspel. Wanneer de danseressen stilliggen, lijken ze je zelf verder te doen vloeien in het ritme van licht en geruis waarmee de zaal wordt gehypnotiseerd.

“Wat we zien is een manier van communiceren.” duidt Arco Renz na de voorstelling. “Een conflict tussen een omgeving en personages in deze omgeving.” Hij wilde de uiteenlopende en heel eigen persoonlijkheden van de danseressen vanuit hun natuurlijke stroom versterken door ze in een choreografie te duwen. “De danseressen kenden mekaar op voorhand niet. Ze kregen dezelfde choreografie aangeleerd en spraken dus dezelfde taal voor ze elkaar kenden. Bewegen zonder ademen is één van de basisprinicpes van deze taal.”

De voorstelling sprak over warm en koud, over isolatie en individuele sociale strijd.
Voelbaar, subtiel maar duidelijk, persoonlijk.

Keep this (0)

René - Pol Heyvaert/ Campo

Donderdag 22 oktober 2008 – Minardschouwburg

Drie personages doen auditie voor de rol van René. Elk zetten ze hun versie van René op de planken. Samen vormen ze het uiteenlopende karakter dat René Heyvaert voor zijn neef – en tevens regisseur van dit stuk – Pol Heyvaert inhield.

René Heyvaert was architect en beeldend kunstenaar, maar kreeg pas na zijn dood de erkenning die hij verdiende met een overzichtstentoonstelling in het SMAK. (aldus Minard)

De black box van De Minardschouwburg werd door beeldend kunstenaar Koen Van den Broek tot een white cube omgetoverd. Aan een schijnbaar geperforeerde wand pronkt een solotentoonstelling van Renés beeldend werk. Een gespannen kabel verdeelt de ruimte van de scène dwars in tweeën, een ingreep refererend naar Heyvaert, de architect. Bij het betreden van de zaal wandel je eerst door de tentoonstelling om ze dan pas als decor uit de zaal te bekijken. Als toeschouwer maak je zo deel uit van het stuk.

Het geheel was komisch en de verschillende kanten van de blijkbaar wispelturige René werden relatief luchtig, mooi en helder uit de doeken gedaan. Toch had het stuk iets triest en vecht je als toeschouwer mee in Renés strijd om erkenning als beeldend kunstenaar. Naar het einde toe krijgt het echter iets zieligs, wat wel in het plaatje past maar niet echt in evenwicht wordt gebracht met de rest van het stuk.

Keep this (0)

applaus

“Het basiselement van deze voorstelling is toeval” betoogt Mathias Van de Wiele, gitarist en componist van Chopsticks. Film en muziek staan hier naast elkaar, onafhankelijk, maar met diverse treffende raakvlakken. Een niet- sturende symbiose met plaats voor een persoonlijke invulling.

De performance opent met een jazzy samenspel. Jazz, rythm, beats, something electronical aangevuld met de vocals en rhyms van Steven Segers. Wat volgt, blijkt een afwisseling van uitmuntende solo’s die in hun melodieuze overlappingen een harmonieus samenspel vormen.

applaus
zwart projectiescherm

Een aktetas- dragend personage, gehuld in maatpak, stapt langzaam door de traphal van een film noir- achtige setting. Zware voetstappen weerklinken, betwistbaar behorend tot de geluidsband van de film of live gecomponeerd door de artiesten. Het personage wordt op de voet “achtervolgd” met een bemande camera door de traphal van een hotelachtig pand.

zwart scherm –
spot op cello
sax
drum -

De sfeer van een primitieve gangsterfilm – of hoe die er zou moeten uitzien – sluimert in de balzaal.
Het samenspel wordt hervat en vervolledigt de sfeer van de beelden.

melodie
ritmisch gedrum
fanfare

Trompettist Bart Maris analyseert – zittend op zijn hukken – de noten die saxofonist Ben Sluijs vingertrillend poneert en lijkt ze vluchtig weg te schetsen.

applaus
zwart scherm

De scène vervolgt met contrastrijke beelden waarin de man talrijke gangen duister doorkruist.

licht

Gebroken windachtig trompetgeblaas bouwt rustig op tot een explosie, waarbij elke muzikant zijn solistenpodiumpje betreedt. “We spreken zoiets niet af” zegt Van de Wiele na de voorstelling. “Ieder creëert automatisch een stukje ruimte om z’ n ding te doen. Zoiets stel je niet op voorhand in maar wordt wel ingecalculeerd. Dit is toeval, dit is gevoel.” Uiteindelijk botst de hele massa klanken op een berg van harmonieuze noize uiteen.

applaus
zwart scherm

Gangen. Een open kamerdeur. Een lichaam in bed. Een man. Dromerige waas. Een wit kopkussen.

Met subtiele handgebaren dirigeert de componist zijn negenkoppige band in de twee slotnummers. Ietwat zuiders, ietwat transylvaans.

licht
applaus
buiging
applaus

Tijd om een cd te gaan kopen.

Na Chopsticks volgde de Italiaanse band Zu, door de Vooruit geïntroduceerd als Jazzband. Tussen de oerharde ratelende drums, begeleid door klappen geluid uit een gigantisch ogende saxofoon gemengd met snerpende gitaarstrijken, was het jazz gevoel verder zoek dan de weide van Graspop Metal Meeting. Het kader van de balzaal leek een dienblaadje om de groep van deze status te kunnen ontheven, maar de zware stoten kabaal veranderden weinig aan het gekende genre en voelden niet meer boeiend aan.

Keep this (0)