Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

de liefde is een strompelaar

dat is een van de mooie en rake zinnetjes die geprojecteerd werden gedurende de hele voorstelling, die helaas ook voorstrompelde en strompelde
de teksten waren voor mij puur poetisch genot…althans het eerste half uur
ook ik bleef een beetje op mijn honger zitten: de teksten waren wel mooi maar er werd niets mee gedaan, de dansers waren duidelijk getalenteerd maar kregen bitter weinig de kans om dat te laten zien… de link tussen de twee was ook ver te zoeken
als poetische tekst had ik het graag gelezen, op een podium liefst met iets meer aankleding
een beetje een gemiste kans als je ‘t mij vraagt

Keep this (0)

hopelijk niet the last time!

Wie gaat mee naar een activiteit van de Vooruit?
Het was niet gemakkelijk om mijn vrienden te overtuigen van deze subtle mob… Ja maar audrey, wat is dat nu juist?? “een kunsthappening”, “een mp3ervaring”, “een moment om stil te staan bij het leven”.... maar oh boy, ze hebben het zich niet beklaagd, integendeel!
Gewillig luisterde iedereen naar de rustgevende stem op het collectief gedownloade mp3tje van 33 minuten lang. Nog nooit was instructies opvolgen zoiets magisch…zoals britt al zei, onzichtbaar waren we zeker niet, maar dat leek ook erg onwaarschijnlijk op de schilderachtige oevers van de gras- en korenlei. de opgelegde handelingen culmineerden in een prachtige partnerdans, gevolgd door een gelukzalig kippenvelmoment….
om het met een cliché te zeggen: as if it were the last time was een schot in de roos!

Keep this (0)

Naar analogie met de titel is deze geacteerde Toverberg nogal een boeltje. Zowel decor als tekst schreeuwen chaos en verwarring. Het publiek moet het doen met flarden Mann en vrijblijvende metafictionele beschouwingen. Het stelletje pseudo-intellectuele brengt af en toe een lach teweeg, maar roept vooral veel vragen op. Er is veel werk in deze voorstelling gekropen, zoveel is duidelijk. Waarover de Toverberg juist gaat blijft in het ongewisse, maar de vraag is of dat/iets er wel toe doet.

Keep this (0)

Deze one-woman-show bestaat uit drie delen, inleiding – midden – slot zou je kunnen zeggen. De rode draad is helaas ver te zoeken.
Bauer begint met een slapstickachtige ijsberendans. Van hedendaags naar hip hop hoopt het zweet zich op in haar berenpak. Eenmaal bevrijd uit haar vel, experimenteert de danseres verder met haar lichaam. Een catwalkloopje met, nog steeds, het berenvel als haute couture zorgt voor algemene hilariteit in de Domzaal.
Na dit gekronkel roept Bauer haar ander groot talent aan: zingen. Ze zet een refrein in dat met elke letterlijke trede op de trap ook een toonladder omhoog klimt. Alweer doet dit de meeste mondhoeken naar boven krullen. Wanneer ze boven op haar ladder echter een grimmige monoloog inzet, krijgt het tafereel toch een andere dimensie.
Als slot laat Bauer ons nog een staaltje klassiek ballet zien. Puik werk, een vrouw om respect voor te hebben. Het enige wat aan de drie delen ontbreekt is.. het geheel.

Keep this (0)

ne welgemeende...

De waanzinnig geshminkte acteurs van TG Ceremonia geven je geen overvloed aan informatie. Dansen en kronkelen, elk op hun eigen karakteristieke manier, dat doen ze wel. Praten, dat doen ze ook af en toe. Hoe alledaags hun dialogen ook mogen zijn, op de ene of andere manier roept ‘fuck’ toch een heel scala aan andere woorden en betekenissen op. Ja, je moet er zelf wat moeite voor doen om tot een aanloop naar die bewuste oudejaarsavond te komen. Maar dankzij de sfeer die tot in de puntjes klopt (ik vermeld nog eens de geweldige muziek) en de doordringende acteerprestaties, wil je gewoon blijven invullen, ook tijdens je 3e pintje in het café.

Keep this (0)

romeo toch

Eén tanden-bloot-lach, enkele gniffels en de occasionele glimlach…dat was mijn magere oogst van deze ‘komische’ voorstelling. En neen, dat lag niet aan mijn kennis van het Engels…
Hoe vertellen onze vrienden het verhaal van Romeo & Julia na? Geen slecht concept, maar voor mij hadden ze het bij 2 vrienden mogen houden. En de seks-grapjes achterwege mogen laten. En de andere grapjes. En vooral: de kip.
Tijdens die – in mijn ogen – veel te lange inleiding merkte ik gelukkig dat ook mijn beide buurvrouwen af en toe eens op hun horloge keken, ik voelde me al iets minder een zuurpruim.
Maar wat volgde er dan? De eigen beschouwingen over spel – publiek – theater. Ook dat was maar flauwtjes, en het humor-niveau bleef helaas op hetzelfde peil.
Net als Iris heb ik nog het meest genoten van de laatste 5 minuten. Die bewezen meteen hoe oneerbiedig onze West-Side-Story/Leonardo-Di-Caprio-versies van het verhaal zijn.

Keep this (0)

Het mooiste aan deze voorstelling was voor mij absoluut de live muziek. Een paar strijkinstrumenten in combinatie met twee operastemmen creëren zo’n hoogdravende sfeer waardoor je alles veel intenser beleeft.
Woordenmensen zoals ik vergeten soms hoeveel je met de lichaam kan uitdrukken. Helemaal meegesleurd was ik – vanop de eerste rij, hoera! – toch wel een beetje verliefd op ieder van de dansers. Behalve de vrouw in het witgrijze kleed dan. Haar expressie kwam me helemaal niet natuurlijk over en brak het geheel een beetje.
Als ik naar een dansvoorstelling ga kijken, zit ik me vaak druk te maken dat ik een heleboel diepere betekenissen gemist heb. Bij voorstellingen als deze echter ben ik gewoon heel blij dat ik ze ‘beleefd’ heb, begrepen of niet!

Keep this (0)