Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Ik kan alleycat bijvallen in het positivisme. Het is ondertussen de derde keer dat ik de bigband aan het werk zie en in deze voorstelling is de band absoluut rijper, completer, creatiever… dan tevoren. Van begin tot einde heb ik aandachtig liggen luisteren en genieten (al had het 2 uur durende optreden gerust iets korter gemogen). Ik heb herhaaldelijke kippevelmomenten meegemaakt, kortom ik vond het super.

Er zat verrassend veel variatie in de performance. Stijlen werden moeiteloos afgewisseld, met voor mij een persoonlijk hoogtepunt waneer de tweede zangeres haar keel opentrekt en de bigband een arabisch fluweel krijgt overgetrokken.

Maar de bloemen zijn voor iedereen. Mo bewees weer eens wat voor een fantastische zangeres ze is (al hoeft ze voor mij niet steeds uit te beelden wat ze aan het zingen is :)), de blazers vulden geweldig in zonder teveel naar zich toe te trekken en de dj’s, ja…, de max eh

Ik kijk nu al uit naar een volgende show.

(Als afsluiter toch ook even duimen omhoog voor de lichttechnicus! De originele belichting bracht voor mij een aanzienlijke meerwaarde)

Keep this (0)

Bij de manier waarop Tom Lanoye zijn teksten naar voor bracht, kreeg ik het gevoel dat hij schrijver was geworden om na 50 jaar eindelijk live op het podium te kunnen staan. Vol overgave, van de ene emotie naar de andere, van film tot poëzie tot zang. Alsof hij wilde bewijzen wat hij allemaal kon. En liefst nog zo snel mogelijk achter elkaar.

Versta mij niet verkeerd. Ik was sterk onder de indruk van het podiumbeest, maar de collage van kleine grootse stukjes Lanoye was voor mij te bijeengesprokkeld om de volledige voorstelling te genieten. Sommige teksten zijn me bijgebleven en zal ik niet snel vergeten, en dat Tom een veelzijdig kunstenaar is al zeker niet.

Keep this (0)

Keep this (0)

Kom ik uit de lucht vallen als ik ook nog eens zeg dat de eerste helft van het stuk mij vastgreep en de tweede helft mij losliet? Wanneer de ‘auditie’ plaatsvond hing ik aan de lippen van elke acteur, die stuk voor stuk konden overtuigen. De karakters waren zo sterk verschillend dat het geheel fris bleef. Elke monoloog prikkelde doordat er steeds een ander extremum opdook. Ik werd telkens verrast.

Wanneer de karakters in de tweede helft tesamen gesmeten werden zag ik jammer genoeg slechts 3 typetjes. 3 kantjes van René Heyvaert, ongetwijfeld, dat zag ik er wel in. Maar die 3 kantjes in de mixer stoppen was voor mij niet genoeg om een beeld op te hangen van de architect/kunstenaar, dat nochtans vorm aan het krijgen was in de eerste helft. De typetjes die me zo konden boeien begonnen langzaam sympathie te verliezen bij me.

Soit ik vind dat ik het ook mag hebben over wat ik goed vond. Het decor was prachtig. Ik heb meermaals luidop moeten lachen en het stuk zat vol met leuke verrassingen. En ik wil nu eigenlijk wel eens weten wie dienen Heyvaert was. En dat is toch de bedoeling?

Keep this (0)