Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Stan brandhout een irritatie

Terwijl iedereen op de toneelspeler aan het wachten is,
die beloofd had na de opvoering van De Wilde Eend,
tegen half twaalf,
naar hun avonddiner in de Gentzgasse te komen,
observeerde ik het echtpaar Auersberger vanuit de orenzetel,
waarin ik begin jaren ’50 bijna dagelijks zat,
en bedacht dat het een zware vergissing was geweest
op de uitnodiging van de Auersbergers in te gaan.

Zo begint de roman Hölzfallen van Thomas Bernhard.
Een muur opgebouwd uit houten palletten verplicht de acteur, Damiaan de Schrijver zich enkel vooraan het podium te begeven. Terwijl hij ijsbeert gaat Jolente de Keersmaeker, gekleed in een bourgondisch klassiek zwart kleed zitten. Ze heeft de tekst bij zich.
Damiaan ijsbeert lange tijd. De zaal schuifelt ongemakkelijk.
Hij ondoet zich van zijn lange zwarte jas en geeft die aan Jolente.
Zijn monoloog begint.

Twaalf jaar na ‘de oude meesters’ kiest hij opnieuw voor Thomas Bernhard. Deze Oostenrijkse schrijver is voor het gezelschap Stan geen vreemde. Nu al hun zesde voorstelling met tekst van deze kritische man. Ze kiezen voor zijn ironie en maatschappijkritiek, hij schopt mensen een geweten.

De tekst van Bernhard is intrigerend, ironisch vaak.
Damiaan echter probeert te veel in te spelen op het publiek, en neigt naar stand up comedian, alsof hij een slechte imitatie van Geert Hoste brengt met een tekst die dit niet nodig heeft.
Elk woord wordt benadrukt, elke zin met een pointe uitgeroepen, zelf dramatische pauzes om de mensen alvast te waarschuwen dat er iets grappigs komt. Jolente leest mee en verbetert de acteur waar nodig, zij doet dit zeer overtuigend en interessant.
dit is geschreven na het zien van de première in de bourla, niet de voorstelling in de vooruit

De houten palletten muur wordt door Damiaan omgestoten, waardoor we in een bosachtige mysterieuze wereld terecht komen waar hij zelf in ronddwaalt. Het mysterie wordt afgebroken door een fel licht. Ook deze natuur is kunstmatig en niet beter dan de stad die hij altijd maar bekritiseerd.

Dit gezelschap gebruikt de repetitietijd vooral om de tekst te doorgronden en blijft dus tot enkele dagen voor de première aan tafel zitten, waardoor de voorstelling nog evolueert.

Keep this (0)