Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Zonder woorden

Dat theater zonder woorden kan is al lang duidelijk. Er zijn al genoeg voorstellingen de revue gepasseerd waarin de tekst absoluut niet het belangrijkste element is. Ook ‘Vorst-Forest’ is een voorstelling die krachtig is zonder dat er tekst aanwezig is. Dat heeft alles te maken de fysieke spanning die er in het stuk heerst. De lichamelijke tegenstelling tussen Johan Heldenbergh en Titus De Voogdt is zo groot, maar ook zo mooi. De twee worden als het ware tot elkaar aan getrokken. Maar de aantrekkingskracht mag nog zo groot zijn, het afstootmechanisme is dat ook. Het is een echt gevecht. Maar de beelden die de twee creëren zijn zo mooi. Hoe Titus De Voogdt verschillende keren op die koffiepot zit, fantastisch. Of als de italiaanse liedjes ingezet worden.. Af en toe was er op zo’n momenten lichtjes een invloed van het werk van Arne Sierens op te merken.
Het stuk was enorm krachtig. En ik ben ervan overtuigd dat het met woorden absoluut niet hetzelfde geweest zou zijn. Een dikke proficiat aan Titus De Voogdt en Johan Heldenbergh, want ze hebben een prachtige voorstelling gemaakt.

Keep this (0)

‘Etiquette’ was een wonderlijke ervaring. Aan een tafeltje met allerlei objecten was het spannend afwachten wanneer je welk voorwerp mocht gebruiken. En vooral waarvoor je het zou moeten gebruiken. Het verhaal dat gecreëerd wordt is echt leuk. Na afloop wou ik het eigenlijk meteen nog eens doen. Ik wil niet teveel verklappen, want ik zou iedereen gewoon aanraden het te doen. Net als ‘The Bench’ heeft Ant Hampton met ‘Etiquette’ iets speciaals gemaakt. Jammer dat er in mijn agenda geen plaats meer is voor ‘The Quiet Volume’, want ook dat zou ik graag gaan ontdekken.

Dinsdag interviewde Mieke Meskens Ant Hampton voor Spoetnik, het studentenprogramma op Urgent.fm. Hij gaf hierin een mooie uitleg over zijn projecten. Beluister zeker het verslag!
http://www.urgent.fm/node/41917

Keep this (0)

Aan iedereen die nog niet gaan kijken is: begeef je naar de dansstudio, ga zitten of blijf recht staan en bekijk de scènes die Miet Warlop gecreëerd heeft. Het surrealisme druipt er vanaf, maar het is allemaal fantastisch om te bewonderen. Voor mij zou het uren mogen duren!

Keep this (0)

Na lang wachten kon ik eindelijk ook eens gaan kijken. Ik had al enkele reacties gehoord over Audience, maar niemand wou ‘te veel’ zeggen. Ik kreeg enkel de tip: draag geen rok, zet je niet in het midden en vooral niet op de eerste rij. Ik, braaf als ik ben, trok naar Minard en volgde de regels op. Ik wist dat je als publiek gefilmd zou worden, maar waar hoe en wanneer was ook voor mij een raadsel. Bij het binnen komen van de zaal speurde ik naar waar die beruchte camera’s toch konden zijn, zonder resultaat. We gaven braaf onze jassen af en namen plaats aan de zijkant. Mijn zenuwen stonden enorm gespannen. Maar wat ik te zien kreeg was wat ik verwacht had.. en zelfs meer dan dat. Het tempo van het stuk lag enorm hoog, maar dat hield de stevige drive er in. Toen het gedaan was, hadden ze me toch even van mijn stoel geblazen. Waarvoor dank, want zo heb ik het graag. Als ik er nu op terugkijk was het toch een beetje jammer dat ik al iets wist op voorhand. Want Ontroerend Goed moet je volgens mij betreden zonder ook maar één verwachting. Het moet je gewoon overkomen.

Keep this (0)

Ólöf Arnalds komt naar Vooruit werd ons meegedeeld op de vergadering van 5 for Students! Alleen had ik nog nooit van haar gehoord en wist ik achteraf ook niet meer hoe je haar naam nu precies moest uitspreken. Maar, wie niet waagt niet wint! Met deze ingesteldheid reserveerde ik samen met 2 vriendinnen een ticketje voor de Ijslandse schone.
De support act, Flying Horseman, trok de avond op gang met een tof concert! Ook hen kende ik eigenlijk niet, maar het werd een aangename verrassing. De nummers waren zeer gevarieerd – van zacht en gemoedelijk tot echte rock – en de muzikanten zorgden ervoor dat het uitstekend overkwam. Enkel de volumeknop mocht wat mij betreft iets zachter. Of het aan de locatie of aan mijn oren ligt, het zal me een worst wezen.
Het contrast met de hoofdact was des te groter. De zangeres verscheen heel alleen met 2 gitaren en een Charango (ja, ik heb het opgezocht en Wikipedia gehanteerd! Oeps!).
(Voor zij die meer willen weten: http://en.wikipedia.org/wiki/Charango )
Dit leverde een heel intiem beeld op en zorgde voor een gezelligheid gedurende het hele concert.
Ook zij was een geweldige ontdekking. Haar Ijslandse nummers waren onverstaanbaar, maar geweldig mooi. Haar charme en zangkunst waren fenomenaal. En om ons (= zij die geen Ijslands verstaan) had ze ook enkele Engelstalige liedjes in petto, die ze met een enorm verterende uitspraak van het Engels bracht. Deze waren inhoudelijk misschien geen poëtische toppers, maar ook dat deed er niet toe. De melodie en haar eigen begeleiding op gitaar of charango deden wat ze moesten doen: goed zijn en geen moment vervelen. Mijn avond was geslaagd.
Conclusie van dit alles: ik ben fan!

Keep this (0)

Klein maar fijn

Op een bank gaan zitten met iemand die je niet kent lijkt misschien op het eerste zicht vreemd. Daarom kan je ‘vreemd’ ook beter vervangen door ‘spannend’. Want dat is het enige juiste woord dat ik kan bedenken voor dit project van Ant Hampton & Glen Neath. Door je oren spreekt een stem je toe, geeft je instructies en wordt er al gauw een verhaal gecreëerd waar je zelf een hoofdpersonage van bent. En die naast jou is je tegenspeler. Veel moet je niet doen, maar dat is juist leuk. Het is echt klein maar fijn. Moest je moeten springen en dansen zou je je kunnen generen voor de mensen rondom je. Maar aangezien je enkel moet praten en kijken valt het absoluut niet op voor de voorbijgangers en kan je het excuus ‘dat durf ik niet’ dus niet gebruiken.
Eigenlijk wil zo weinig mogelijk verklappen, want je moet het gewoon doen.
Dus een oproep aan iedereen:
ZORG DAT JE EEN VRIEND VINDT DIE EN DATE VOOR JE REGELT ZODAT JE HET OOK KAN UITPROBEREN.

Ik ben het ook gaan vertellen in Spoetnik, het studentenprogramma van Urgent.fm.
Luister hier naar mijn verslag:

http://www.urgent.fm/node/41708

Keep this (0)

Niets

Big Bang, het begin alles.
En ook de titel van deze voorstelling. En het idee van waaruit Philippe Quesne vertrokken was.
Al was er niet veel Big Bang te zien op de scène. Een hele reeks verschillende beelden met groene en bruine monstertjes, een omgekeerde auto, een zwembad, gele bootjes in alle maten, ... Maar wat dat allemaal precies was? Geen idee. Je kon een zekere evolutie ontdekken in de beelden. Maar of diegene die ik gezien heb ook werkelijk juist is, daar heb ik geen idee van. Misschien heb ik te veel proberen achterhalen wat het nu precies was.
Het jammere blijft dat deze voorstelling me niet veel deed. Het raakte me niet en ik begreep het niet. Voor mij was het zo goed als Niets.

Keep this (0)

Het Begin

De Wederopbouw van het Westen. In 3 delen; Wit-Rood-Zwart. Wat moet je daarvan verwachten? Zonder het probleem op voorhand zelf opgelost te krijgen ging ik 27 oktober kijken naar het eerste deel.

Wit beloofde het begin te worden. Of althans de zoektocht naar dat begin. Want wat is dat, een begin? Dat vragen de acteurs zich ook af. Ze halen herinneringen op, filosoferen erop los, discussiëren erover, ... Het lijkt bovendien wel alsof ze het stuk ook enkele keren terug opnieuw beginnen.
Hoe dat alles tot stand komt, door elkaar loopt, herhaald wordt, terug keert en in één geheel gegoten wordt is heel goed gedaan. De Koe staat bekend voor zijn experimenteel theater en dat valt ook in dit stuk op. Door al de verschillende elementen van het stuk verslapt je aandacht geen moment. Ze weten je blik steeds opnieuw te pakken. Niet alleen worden er verhalen verteld, er gebeurt zoveel meer. Peter Van den Eede gooit verf op een doek, er worden beelden en stukken tekst geprojecteerd, benen geschoren, ... Kortom, van alles wat. Maar dat is net zo fijn. De zoektocht naar dat ‘begin’ is steeds aanwezig, steeds op een andere manier.

Of dat begin gevonden is, was mij na de voorstelling niet duidelijk. Maar dat deed er eigenlijk voor mij absoluut niet meer toe. Of het Westen wederop gebouwd kan worden zal moeten blijken uit ROOD en ZWART. Ik ben alvast nieuwsgierig naar het vervolg.

Keep this (0)